# Gezaaid in vergankelijkheid (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 25 oktober 2008
- Liturgie: Feest · 2 november · Allerzielen · paars
- Bron: https://preken.be/feesten/november/2-allerzielen/gezaaid-in-vergankelijkheid-2008/


Zuster Alice was zestig jaar lang missionaris in
India. Zij is nog met haar hart bij
haar Indische zusters van Liefde van Jezus en Maria. Ze vertrok in 1935 en kan nog nauwkeurig
vertellen over de bootreis van elf dagen vanuit Venetië en haar aankomst in
Bombay (Mumbai). Zij geraakte toen
in de buurt van de *Towers of silence*. Deze torens zijn oude constructies waar
de Parsis, uit Iran afkomstig, hun doden brengen. De dode lichamen mogen volgens de
overtuiging van deze groep noch de aarde noch het vuur bezoedelen. Ze worden op de torens gelegd opdat de
roofvogels de dode lichamen zouden oppikken.

Dodenverering verschilt volgens cultuur en religie. Crematie heeft in onze streken ingang
gevonden. De tentoonstelling
*Körperwelten* met geplastificeerde lichamen voor een artistiek project
heeft discussies uitgelokt. De
dodencultus zegt iets over de eerbied voor de mens in zijn totaliteit. Hoe gaan we om met de doden?

Bij een uitvaart nemen we afscheid van een mens die onder
ons heeft geleefd. Een man en een
vrouw met een eigen geschiedenis.
Wie was bemind, wordt betreurd.
Het heengaan is een verlies.
Het overrompelt mensen met vragen.
Overblijvende kunnen levenslang rouwen. Zo zal een moeder veel langer treuren
over een kind dan over haar echtgenoot.
Marie-Louise vraagt me al tien jaar lang telkens ze mij ziet of mijn mama
nog leeft. Ze voegt er onmiddellijk
aan toe dat haar mama overleden is en ze het zo spijtig vindt. Marie-Louise is zelf ver weg in de
tachtig.

Er is geen verwachting van leven, tenzij in de dood van
het zaad. Wij moeten de aarde
vergeven dat zij ons sterven laat (ZJ 596). We zouden haar ook kunnen danken omdat
zij het sterven mogelijk maakt.
Vergankelijkheid hoort bij het leven. Waar komen we als generaties elkaar niet
zouden opvolgen? Toch is in ons
hart het verlangen om te blijven leven.
Het verwacht dat religies daarover iets te zeggen hebben.

Een vrouw was enigszins overstuur en voelde zich verloren
na een overlijden in haar familie.
Zij wou in een telefoongesprek van een priester vernemen waar haar moeder
nu is. Ik had het werk van H. Küng
*Ewiges Leben?* niet bij de hand, noch een uitgave van Acco over *Leven
over de dood heen*. Ik kon
evenmin de bladzijden voorlezen uit de *Nieuwe Katechismus* over het
hiernamaals, noch de desbetreffende antwoorden uit de *Katechismus van de
Katholieke Kerk* aanhalen. De
telefoon rinkelde immers in de Brusselse *Open deur* en niet bij mij
thuis.

Bij mijn antwoord dacht ik aan de bezinningstekst, waarin
een stervende aan de overblijvende zegt dat zij niet moeten treuren, dat hij of
zij niet weg zijn, dat we hen mogen blijven aanspreken zoals we altijd hebben
gedaan. *"De dood is niets. Ik ben slechts aan de overkant."* Wij geloven dat de overledenen in
Gods hand zijn, dat zij van bij Hem uit meeleven met onze wereld. God blijft met ons begaan. Onze overledenen zijn betrokken in zijn
zorg en kijk op onze wereld.

Hoop is nog geen zekerheid. Als christenen leven we toch niet in
onwetendheid (1 Tes. 4,13). Paulus
gebruikt beelden van het zaaien om tastend te antwoorden hoe het nieuw leven er
uit ziet (1 Kor. 15,35-58). Zijn
antwoord steunt op het geloof in God die trouw is tot over het graf. Hij trekt zijn scheppingshand niet weg
van de mens. Jezus sprak over de
graankorrel die sterft en die door te sterven leven geeft (Joh. 12,24). Het is vooral omwille van de Verrezen
Heer dat wij geloven dat wij bij hem mogen zijn. "*In het huis van mijn Vader is ruimte
voor velen*" (Joh. 14,1-4).
*"Leven in de hemel is ‘*bij Christus zijn'*. De uitverkoren leven in Hem, maar zij
behouden er, of beter gezegd, zij vinden er hun ware identiteit, hun eigen
naa*m." (K.K.K. 1025). In de
christelijke rouw is de dageraad van Pasen aanwezig. Jezus zei in de Paastuin tot Maria:
"*Houd me niet vast, ik ga heen bij mijn en uw Vader*." (Joh.
20,17)

Omdat Allerzielen dit jaar op een zondag valt, wijkt
ervoor de liturgie van de 31° zondag, maar niet de Paasvreugde die wij elke
zondag vieren. Bij de begrafenis
van zijn vader stapte de zoon voor de lijkkist de kerk binnen. Hij droeg de Paaskaars. Dit gebaar hielp de voorganger om de
rouw op te tillen tot de tonen van het alleluia.

Zuster Alice geeft me het tijdschrift *In Christo*
door, dat zij vanuit India blijft ontvangen. Daaruit dit verhaal over de sterren aan
het firmament. Een klein meisje
keek naar de sterren en stelde daarover vragen aan haar grootvader. Deze zei dat mensen een ster worden, als
zij sterven. De voorwaarde is dat
diegene, die van hen houdt, in staat is hen te laten gaan. Het meisje was tevreden met het
antwoord. Daarop stelde het kind
aan haar grootvader een volgende vraag: "*Zal je een ster worden*?" "*Ja*, zei grootvader, *maar pas
als je de moed hebt mij te laten gaan*." Als grootvader stierf, weende het meisje
niet, al hield ze heel veel van hem.
Zij nam haar vader bij de hand, ging naar de tuin, keek naar het
firmament en wees een nieuwe ster aan.

Ik hoop dat de mij onbekende dame dank zij het
flikkerlicht van de paaskaars een ster aan de hemel ziet en kan geloven dat haar
mama van bij de Heer met haar verbonden blijft. De overledenen wensen dat wij in hun
spoor van vertrouwen en liefde verder gaan.

