# Tijd om te oogsten (2008)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 25 oktober 2008
- Liturgie: Feest · 1 november · Allerheiligen · wit
- Bron: https://preken.be/feesten/november/1-allerheiligen/tijd-om-te-oogsten-2008/


In Rome hing een verliefd stelletje een hangslot aan de Ponte Milvio
en wierp het sleuteltje in de Tiber. En tot verbazing van het
gemeentebestuur zagen ze hoe de brug langzamerhand groeide met
hangsloten. Een nieuwe traditie was geboren! Volgens de legende loopt
de liefde geen gevaar zolang het slotje aan de brug blijft hangen.
Mensen die verliefd zijn hebben niet zo'n moeite elkaar trouw te zijn
en elkaar te verstaan. En als ze elkaar niet verstaan, wordt alles
bedekt met de mantel der liefde, want liefde maakt immers blind! Maar
als je wat ouder bent, weet je dat binnen zeven jaar één op de drie
bruidparen het sleuteltje weer probeert op te duiken, omdat ze op
elkaar zijn uitgekeken, elkaar niet meer verstaan. Dan proberen we de
sloten te openen. En als we de sleutel niet meer kunnen vinden, wurmen
we het slot open, desnoods met een roestige spijker!

Het
verhaal van de toren van Babel vertelt er al over. Mensen leven in
vrede met God. God heeft met Abraham een verbond gesloten. En het
sleuteltje ligt op de bodem van de Eufraat en de Tigris, op de bodem
van de Roze Zee. Maar op een dag breken mensen met God Ze blijven niet
trouw aan het Verbond, dat God en mensen met elkaar verbindt. Zij
denken dat zij de hemel op aarde op eigen kracht kunnen bereiken! En
het verhaal vertelt hoe mensen in hun pogen om God te zijn elkaar niet
meer kunnen verstaan. Tot de dag van vandaag babbelen en babelen mensen
er maar op los. En wij? Hebben ook wij genoeg van het Verbond dat God
eertijds heeft gesloten met Abraham?

Op Allerheiligen vieren
wij het feest van al die mensen die, met vallen en opstaan, trouw zijn
gebleven aan het Verbond en aan het water van hun doopsel. Hun optreden
dwong gezag af van hun omgeving. Zij babelden niet, maar waren
gelovigen-metterdaad. Zij waren er niet op uit aan anderen te
verdienen, maar wilde vooral dienen. Zij wilden er zijn voor de anderen
zoals God -daar waren ze van overtuigd -er was voor hen. Ze geven ons
een wijze les. Het zijn geen mensen met grote namen, maar mensen, zoals
het evangelie van vandaag zegt, die hongeren en dorsten naar
gerechtigheid, de armen van geest, de treurenden, de zachtmoedigen, de
barmhartigen, de zuiveren van hart, de vredebrengers en degenen die
onder het juk doorgaan. Jezus zegt: "Verheugt u en juicht, want groot
is uw loon in de hemel" (Matteüs 5: 12a)

Op 1 november werd
vroeger het oogstfeest in de kerk gevierd Het was dan Oogstdankdag. Pas
later is het het feest van Allerheiligen geworden. Midden in de herfst,
met het nieuwe kerkelijk jaar in zicht, wordt de oogst als het ware
binnengehaald in de vorm van alle bekende en onbekende heiligen. De
eerste lezing heeft het over "een grote menigte die niemand tellen kan,
uit alle rassen, talen en volkeren" (Openbaring 7:9). En daarvoor wordt
God dank gebracht. Helemaal niet zo'n gekke gedachte, mensen als oogst,
mensen als de vruchten van de akker van Gods Koninkrijk. God zaait op
zijn wereldakker en laat het graan rustig opgroeien tot de dag van de
oogst. Dat beeld gebruikt ook Jezus in de gelijkenis van de al te
ijverige knechten, die de akkers steeds maar willen wieden. Toch moeten
ze de akker met rust laten van de Heer. Pas op de dag van de oogst
worden graan en onkruid gescheiden.

Heiligen, zou je kunnen
zeggen, zijn mensen die op Gods wereldakker tot volle wasdom zijn
gekomen, mensen die tijdens hun leven vruchten hebben gedragen. De kerk
heeft vele heiligen in haar boeken staan. Paus Johannes Paulus II heeft
tijdens zijn lange pontificaat er duizenden aan toegevoegd. Soms met
meer dan honderd tegelijk! Heiligen, met naam en toenaam, met hun
levensverhaal en hun wonderdaden. Sommige heiligen kennen we goed,
anderen zijn helemaal uit ons zicht verdwenen. Al die heiligen worden
vandaag herdacht op het feest van Allerheiligen. Wij krijgen vandaag
als het ware een groot familiealbum voorgelegd met namen en portretten
van grote mannen en vrouwen. Al bladerend kom je ze allemaal tegen. De
namen van de apostelen en martelaren, de naam van de heilige naar wie
wij genoemd zijn, de stichters van kloosterordes, de naam van de
heilige bij wie je in het leven kracht en troost vindt.

En al
bladerend in dat familiealbum zien we dat het album nog lang niet vol
is. En er is ook plaats voor al die onbekende vrouwen en mannen -
misschien onze vaders en moeders - die vaak onopvallend - de hemel
hebben bereikt. Misschien ben jij de enige die hun naam kent. Ook voor
hen is het Allerheiligen. Alle heiligen worden vandaag door ons
herdacht. Misschien moeten we de zaak omdraaien en zeggen dat zij
vandaag ons willen gedenken. Zij brengen, levend bij God, onze namen
bij Hem in herinnering. We vragen of zij ons de weg willen wijzen maar
God. En zo weten we dat er een levende band bestaat tussen de doden en
de levenden. tussen ons en al die grote en kleine mensen die ons in
geloof zijn voorgegaan. Ik geloof in de gemeenschap van de heiligen en
het eeuwig leven. Het is meer dan het bladeren in een oud familiealbum.

Bij
iedere naam hoort een uniek verhaal over iemand die zijn of haar leven
heeft gegeven in gerechtigheid en liefde. Er zijn beschreven en
onbeschreven heiligen. In een ononderbroken stroom van mensen die op
weg zijn gegaan en die ons de hand reiken om hetzelfde te doen. Naast
de lijst van mensen die officieel heilig zijn verklaard, zijn er
talloze mensen die ook voorgoed bij God geborgen zijn. Ik denk aan die
vrouw van 84 die gestorven is. “Zij was zorgzaam en goed” stond boven
haar overlijdensbericht. Ze heeft haar kinderen grootgebracht in de
moeilijke oorlogsjaren. Zij stond altijd klaar voor anderen. De nood
van de ander was haar nood. Altijd wilde ze je iets geven, als je bij
haar kwam. Alles heeft ze tenslotte gegeven, tot zelfs haar man toe. Nu
is ze opgebrand, uitgeblust. Op haar begrafenis hoorde ik mensen
zeggen: “Als er iemand in de hemel komt, is zij het wel!” Hoeveel
mensen zijn er niet zoals zij. Mensen gerijpt door het leven.

Onze
wereld prijst andere mensen zalig. Grote namen, bekende sterren,
beroemde sportmensen. Als Jezus het in zijn Bergrede heeft over “zalige
mensen”, dan heeft Hij het niet over hen. Bij Jezus tellen woorden als:
barmhartigheid, zuiverheid, zachtmoedigheid, geduld. Dat zijn ándere
woorden dan de woorden die de TV doorgaans gebruikt. Die heeft het over
de moderne zaligheden van weelde en plezier, sluwheid, seks, drugs en
geweld. Het gaat op Allerheiligen ook over gewóne mensen. Zij vormen de
onmisbare schakels in de goddelijke ketting. Je komt daar namen tegen
van mensen als Abraham, Mozes, David, Jeremia, Job, Jezus. Maria,
Jozef, Paulus, Sint Jan de Doper, Maria Magdalena, Antonius van Padua,
Gerardus Majella, Edith Stein, Karel Houben, Kaatje Dierckx.

Maar
ook de naam van tante Gre die zo’n rustpunt in de familie was. Ook de
naam van die onbekende moeder die 9ondanks haar fouten vier kinderen
fantastisch heeft grootgebracht. Ze zal nooit heilig verklaard worden.
De vraag is of dat ook nodig is, want we weten dat ze in Gods hand is.
Mensen die naar God zijn toegegroeid. God heeft hem talenten gegeven
waarmee zij geworsteld hebben. Zij hebben het leven geleerd met vallen
en opstaan. Zij hebben zichzelf de taal van de liefde eigen gemaakt. Ze
hebben het Verbond dat God met hen gesloten heeft bij hun doopsel niet
verbroken. Het slot van de liefde is bij hen nog in tact. En God heeft
voor hen de deur naar de hemel opengemaakt, omdat zij heiligen, dat wil
zeggen “heelmakers” zijn. Zij hebben de wereld niet verder verder laten
afbrokkelen, maar brokstukken juist aan elkaar gelijmd! Het zijn
heelmakers, die werkelijk in hun leven, met vallen en opstaan, zijn
uitgegroeid tot “Kind van God”.

