Kerkwijdingsfeest St. Jozef (2007)

Eind verleden maand was ik met vrienden vanwege een huwelijk in Roemenië. Daar was ook een meisje bij van, ik schat, een jaar of zes. Na een wandeltocht door een bergpas, zag ik dat ze onderweg steentjes had verzameld. Ik moest toen denken aan de magie van stenen, als kind ben je daar gevoeliger voor: vuurstenen. lichte stenen, donkere stenen, rond en glad of ruw. Of stenen met kristal dat licht weerkaatsend of juist donkere en doffe stenen. Kinderen zien dikwijls nog het nieuwe in zulke eeuwenoude stukjes rots.

Wanneer wij in Nederland aan stenen denken, gaat het eerder om bakstenen; al vroeg door de mens ontdekt, klei in vuur wordt hard, gebakken stenen, daar kun je goed mee bouwen.

Wist u dat het Joodse volk een altaar alleen mocht bouwen met natuurlijke stenen, dus niet door mensen uit een rots gehakt, maar ongehouwen, natuurlijke brokken steen, alsof ze zelf door God zo waren gemaakt om in een altaar te worden geplaatst?!

Stenen, ze hebben de tijd doorstaan, ze hebben het vuur doorstaan, ze kunnen tegen een stootje. Stenen voor de buitenmuur of voor de huiskamer, stenen voor de haard of de keuken, stenen rond een raam of een deur. Hoekstenen, sierstenen; wie wel eens bij een groothandel komt, staat verbaasd van het aantal verschillende stenen dat hij daar ziet.

Petrus gebruikt het beeld van de steen voor Jezus en voor ons. Jezus is de levende steen. Hij is de hoeksteen van het hele bouwwerk. Hij is de steen die alles in zijn voegen houdt en waarin alle krachtlijnen samenkomen. Maar ook wij zijn stenen, wij zijn levende stenen en samen met Hem vormen wij een levende, geestelijke tempel.

Vandaag vieren we als parochie feest. Het is inmiddels drie jaar geleden dat we het 75 jarig jubileum gingen vieren. Op 9 juli 2004 (vanaf 9 juli 1929???) begon het feestjaar tot juni 2005. Maar kijkend op de website en in de parochiegids, zag ik dat er nog een belangrijke datum is voor onze parochie: 25 mei. Want op 25 mei 1962, inmiddels dus 45 jaar geleden, werd dit kerkgebouw door de toenmalige bisschop Jansen geconsacreerd, ofwel gewijd.

Dat brengt ons bij het Evangelie: Het was winter, en Jezus was in de tempel, op het feest van tempelwijding. Het Joodse Volk had zo haar gewoonte om de wijding van de tempel te vieren. Op dit ogenblik anno 2007 zijn er in Israël nog steeds groepen actief die streven naar de herbouw van de tempel. Die oude tempel van Salomo; de eerste tempel, de tweede tempel, dat enorme tempelcomplex, waarvan alleen nog een stuk muur over is, de huidige klaagmuur; die tempel, zo uniek in de wereld, in dat land, die stad, op die plaats, die willen zij herbouwen.

Ook wij kennen enige gehechtheid aan plaatsen en tijden, maar toch staan wij er vrijer tegenover. Natuurlijk, niemand ziet een kerk graag afgebroken worden, daar zitten allerlei emoties omheen. Maar je ziet het in het land gebeuren. Tegelijk je ziet ook dat er her en der weer nieuwe kerken gebouwd worden, zoals in Maassluis en Krimpen aan de IJssel. Zeker ..., ook wij zijn gehecht aan heilige plaatsen, maar ze zijn niet absoluut, want ....: Het gaat in het uiterste geval niet om het gebouw, het gaat om God en de mens, om God en zijn Volk, om God en de gemeenschap van zijn Kerk.

Op de voorkant van uw boekje staat: Samen werken aan Gods huis. Aan dit concrete huis hier (laten we maar eens rondkijken), is al heel wat gebeurd, ik denk ook aan de afgelopen weken, waarbij de lampen zijn vernieuwd en de de voorzetramen geplaatst. Kleine dingen als nieuwe lampjes en klein onderhoud vallen niet altijd op; we blijven dit huis onderhouden, zodat het een huis van God is, waar mensen zich welkom en thuis voelen.

Maar we werken ook, en daar gaat het uiteindelijk om, aan dat andere huis, dat geestelijke huis, waar wij zelf de bouwstenen van zijn. Ik zag in de nieuwe parochiegids een hele reeks wijkcontactpersonen. Dat rijtje maakt ineens iets van de structuur van de gemeenschap zichtbaar, zij zijn als cement dat de stenen bij elkaar houdt. Tegelijk zag ik ook nog een aantal vacatures en ik moest denken aan degene die dat extra werk er nu bij doen.

Samen werken aan Gods huis, zelf levende stenen zijn. De apostel Paulus gebruikt nog een ander beeld dat u ongetwijfeld kent: De Kerk is het Lichaam van Christus, wij zijn Jezus’ handen en voeten, wij spreken zijn woord, wij doen de goede daden die Hij wil doen. Wij zijn lidmaten van zijn Lichaam. En oog en hand en voet moeten samenwerken, hoofd en hart moeten een eenheid vormen, Christus is het hoofd van dit ene lichaam dat wij zijn.

Dat is uiteindelijk ook de kern van de lezingen. Jezus is de hoeksteen van dit bouwwerk. In zijn gesprek op het feest van tempelwijding, vragen de Judeeërs Hem: ‘Hoe lang houdt Gij ons nog in spanning? Als Gij de Messias zijt, zeg het ons dan ronduit’. En inderdaad, Hij zegt het ronduit, Hij is de Messias, nu nog steeds. Zijn leven, zijn persoon, zijn voorbeeld, Hijzelf maakt het verschil. Aan Gods huis bouwen, betekent, dat wij contact houden met Hem, de Ene Hoeksteen. De krachtlijnen die door ons heen lopen, komen bij Hem samen.

Wat betekent dat in de praktijk? In twee dingen wordt het zichtbaar. Hier, als we samen komen in het weekend op zijn dag, zijn verrijzenisdag. Maar ook, en misschien wel vooral, in het leven van alledag, als we zijn voorbeeld in de praktijk brengen.

Het brengt ons bij vandaag: Deze dag staat bol van de activiteiten. Niet alleen met de Tour de France of Wimbledon in Londen, maar ook met de Life Earth concerten over de hele wereld. Muziek ten dienste van een bewustmakingsproces. We hebben hier in de Jozef reeds onze eigen Life Earth gehad, met onze eigen viering rond het milieu.

Vandaag op 7-7-7, vieren we hier ons parochiefeest. We hebben Iemand die onze hoeksteen is, die ons tot een gemeenschap maakt, een Kerk die standhoudt in de stormen van de tijd. Naarmate Jezus’ liefde in ons hart is, naarmate zijn band met God de onze wordt, naarmate Hij onze herder is in het dagelijks leven, zullen wij meer zijn ledematen zijn, zijn lichaam, levende stenen van zijn tempel en zullen we zelfs groeien tegen de verdrukking in.

Vandaag vieren we feest. We zijn hier met koorleden, kosters, misdienaars, bloemengroep, bestuursleden, contactpersonen, gastheren en gastvrouwen, met doeners en denkers, werkgroepsleden, mensen achter de schermen en zij die meer zichtbaar werk doen. Lidmaten van zijn Lichaam. Hier in de Eucharistie en straks bij de feestelijkheden vieren we dat we bij elkaar horen, allerlei steentjes, in Gods Hand. Hij maakt er iets moois van. Amen.