# Kerstnacht (2007)

- Auteur: Nies Van Lier
- Datum: 23 december 2007
- Liturgie: Feest · 25 december · Kerstnacht · wit
- Bron: https://preken.be/feesten/december/25-kerstnacht/kerstnacht-2007/


Beste dorpsgenoten en gasten,

Mijn hartelijke dank aan de heren die
de kerststal en de kerstboom hebben opgebouwd, weliswaar op een
nieuwe locatie, achter uw rug! U kunt nu niet meer naar de kerststal
kijken, zolang de dienst duurt.

Gelukkig hangt de poster daar nog,
duidelijk zichtbaar. Die zoudt u kunnen verstaan als moderne
uitbeelding van het kribbetje, waar Jezus in ligt.

Ik werd getroffen door het aantal
keren dat het woord vreugde valt, in de eerste lezing: ”Gij hebt
hun blijdschap vermeerderd, hun vreugde vergroot. Voor uw aanschijn
zijn zij vol vreugde, een vreugde als die om de oogst, als die van
mensen die jubelen bij het verdelen van de buit. “ En in het
evangelie zegt de engel tegen de geschrokken herders: ”Vreest niet,
want zie ik verkondig u een vreugdevolle boodschap.”

Ik zou u toe willen wensen dat u
momenten van ontroering en vreugde moogt ervaren als u in deze dagen
bij elkaar bent en samen feest viert, kriebeltjes van sterretjes en
lichtjes diep in u zelf die daar even blijven branden.

Met Kerstmis vieren we dat God zo
solidair en nabij wilde zijn met de mensen en de schepping dat
hij/zijzelf mens werd, zoals ieder van ons. Vlees en bloed, om zelf
te voelen en met ons te beleven dat we het hier moeten maken, dat we
hier beneden met elkaar verbonden zijn en bij elkaar horen, God en
wij. Voor veel mensen zijn het lege woorden, voor anderen roepen deze
woorden vragen op: “Hoe kan dat nou?” Dag mag ook. Aan mijn goede
wensen doet dat niets af.

Het woord solidair verdient in een uur
als dit onze aandacht.

Van hogerhand worden dikwijls de
woorden *verdraagzaamheid* en *tolerantie* gebruikt om de
burgers duidelijk te maken hoe wij om moeten gaan met de
“vreemdelingen” in ons land, de allochtonen; gewoon gezegd:
Turken en Marokkanen.

Sinds er veel allochtonen in ons land
wonen, worden we onophoudelijk geconfronteerd met de vraag hoe we ons
tegenover die vreemde, heel andere mensen moeten gedragen: moeten we
blij zijn om hun aanwezigheid, moeten we ons interesseren in hun
eigenaardigheden, moeten we ons bedreigd voelen door hun uitgesproken
godsdienstigheid, die ons heel vreemd voorkomt, moeten we ze, hoe dan
ook, het land uit zien uit te krijgen?

Als ons antwoord is: “Ze doen maar”,
dan drukken die woorden onverschilligheid uit, meer niet. En daarmee
los je nooit een probleem op, welk dan ook.

Verdraagzaamheid en tolerantie drukken
een soort betrokkenheid uit. Alleen is het een betrokkenheid die een
meerdere en een mindere veronderstelt. Want die woorden houden in dat
we de vreemde willen verdragen en tolereren zolang **wij** niet te
veel last van hem hebben. En ook dat we ons niet interesseren voor
wat die andere in onze ogen vreemd en anders maakt. Verdraagzaamheid
en tolerantie kunnen ons land niet geven wat wij zelf èn de
vreemden het liefst zouden willen: het gevoel van bij elkaar te
horen.

Als we nu naar de poster kijken met de
twee handen die de aardbol vasthouden, dan kunnen we daar een nieuw
soort kribbetje in zien: niet meer de kleine Jezus in het stro, maar
Jezus in iedere mens, wit en zwart, rijk en arm, van welke godsdienst
of nationaliteit dan ook, die graag ergens bij wil horen, die geen
vreemde wil zijn, die blij wil zijn met anderen. En de handen? Die
houden de aardbol niet vast als iets dat vies of griezelig is, ze
omklemmen de aardbol ook niet alsof ze hem in de macht hebben. Ze
houden de aardbol vast zoals je een baby vasthoudt, een jong poesje
of een vogeltje dat uit het nest gevallen is.

Dat is geen verdraagzaamheid of
tolerantie: ik houd je wel even vast tot ik je ergens kwijt kan. Dat
is betrokkenheid: we horen bij elkaar, ik geef om je: wat fijn om je
vast te houden, houd ik je zo goed vast?

Voor de praktische situatie van
burgerlijk en nationaal gedrag, kan Kerstmis heel inspirerend zijn.
Hier in onze kerk is de betekenis en de boodschap van het
kersstalletje verplaatst en vertaald naar de poster met de twee
handen die de aardbol vasthouden.

We kunnen er God in zien die met ons
wil kennis maken als klein diertje of vogeltje, wij zeggen niet: “Nou
goed dan, nu je toch eenmaal hier bent, wil ik je wel even
vasthouden”, nee: “Wat fijn dat ik je vast mag houden, voelt het
lekker zoals ik je vasthoudt?”

Je voelt je niet méér
dan wat je tussen je handen houdt, eerder de gelijke, je bent
betrokken, bezorgd, je voelt dat je bij elkaar hoort en dat het wezen
in je handen precies hetzelfde voelt: we horen bij elkaar. Zo als
mijn kat soms op me afkomt, op mijn boek springt, op het toetsenbord,
om precies dat te ervaren: we horen bij elkaar.

God wil laten zien dat we bij elkaar
horen, jij hoort in mijn handen thuis maar ik even zeer in die van
jou. We kunnen niet zonder elkaar.

Vergeet even dogma’s en tien geboden,
vergeet even dat mijn vertegenwoordigers je meestal zondaar noemen.
Vergeet dat allemaal, begin opnieuw zoals je met een pasgeboren baby
opnieuw begint, geen geschiedenis, alleen vreugde om wat je in je
handen hebt en veiligheid waarin die kleine gestalte helemaal
verdrinkt.

“Over wie heeft hij het nu?”,
vraagt de goede luisteraar zich af! Ik heb het over God in onze
handen, die zegt: “We horen bij elkaar!”. En ik heb het over die
aardbol die wij zijn in Gods hand en die zeggen: “We horen bij
elkaar.” Dat is geen brave verdraagzaamheid of tolerantie, dat is
Solidariteit, bij elkaar horen. We lopen in elkaar over. Genoeg om
heel blij om te zijn.

Zo is het.

