# Het kleine verhaal van Jezus (2007)

- Auteur: De Filosofenfontein
- Datum: 23 december 2007
- Liturgie: Feest · 25 december · Kerstnacht · wit
- Bron: https://preken.be/feesten/december/25-kerstnacht/het-kleine-verhaal-van-jezus-2007/


> *Deze homilie sluit direct aan bij [de specifieke viering](index.php?option=com_content&task=view&id=3544&Itemid=101) , ook te vinden op www.preken.be*

---

Bij het zoeken naar een
eigentijdse omkadering voor onze Adventsliturgie, had Marcel
het over ‘het einde van de grote verhalen'. Die grote stromingen,
die eeuwenlang de ziel van de mensheid bewogen en geleid hebben.
Maar die steeds meer hun heilzaamheid blijken te verliezen
en verstillen. Marcel situeerde het kerstverhaal een beetje
in het tegenlicht daarvan en plaatste het onder de noemer
‘Het kleine verhaal van Jezus'. Het was een uitdrukking die
mij even heel verbaasd deed opkijken. Ik had het nooit zo
gezien. Wij zijn niet geneigd het levensverhaal van Jezus
van Nazareth, dat de slagader werd voor ons geloof, te beschouwen
als een ‘klein verhaal'.

En toch. In zijn tijd geplaatst
en in de context van een ontzaglijke bestaansgeschiedenis
kan dat verhaal, zeker dat van de geboorte, niet anders dan
een klein verhaal geweest zijn. Een natuurlijke, weliswaar
vervullende gebeurtenis in het leven van een doodgewone man
en vrouw, zij het in een zeer oncomfortabele situatie. Slechts
een fait divers, dat nergens opzien baarde. Alleen herders,
zij wier leven zich afspeelt, onbeschut onder de blote hemel,
zij die troost vinden in kleine tekenen en die waken over
het kwetsbaarste leven, lotgenoten dus, zijn bevoorrechte
getuigen.

Het is moeilijk voor mensen
als wij, levend in een zo complexe wereld, om toegang te krijgen
tot de eenvoud van die gebeurtenis. Bovendien is doorheen
de tijd dat kleine verhaal zo gemystificeerd geraakt, zo onaards,
dat het alle menselijkheid te boven gaat. Of zoals Oosterhuis
het zegt : *‘Hoe verder zijn volgelingen verwijderd
raakten van hun land en van de bronnen van hun traditie, hoe
meer ze van zijn verhaal een onbestaanbaar mooi verhaal zijn
gaan maken. Zeer onjoods hebben ze hem de naam gegeven die
geen naam is, ‘goddelijke zaligmaker'. Ze hebben hem op een
troon gezet, ver boven ons bestaan. Dat vertroebelt de herkenning.
En op die manier ontgaat ons ook de diepst mogelijke betekenis
van ‘beeld van ons bestaan'*.

Het ligt niet voor de hand
om die verheven omschrijvingen te laten wegvallen. En om Jezus'
komst in de wereld dus niet te zien als een van meetaf aan
gepland goddelijk ingrijpen, maar als iets volkomen menselijks.
Jezus, geboren als kind van deze aarde, in een wereld die
even verscheurd was als de onze. Maar gaandeweg mens geworden,
zozeer levend vanuit Gods bronlicht, zo in overeenkomst met
het scheppings- en het schriftwoord en zo absoluut betrokken
op het lot van een hele mensheid, dat God zich met die mens
wil vereenzelvigen. Dat is de mens in wie Zijn licht van het
begin kan doorbreken. Dat is de mens die Hij wil vergoddelijken,
zoals Hij iedere mens wil vergoddelijken, tegen elke afbraak
en ontluistering in. De geboorte van zo iemand brengt God
dichter bij ons, dan enig ander teken. Als een kleingeworden
God, die elk beeld, elke benaming die naar macht en heerschappij
neigt afwijst. En daarom ook altijd onvermoed, altijd waar
wij Hem niet verwachten, in situaties waaraan wij achteloos
voorbij gaan.

Het kleine verhaal van
Jezus doet, in al zijn grootsheid, een ongelooflijk sterk
appel aan ons. Van begin tot einde, van de kribbe tot het
graf, toont het ons de weg die wij moeten gaan. Klein en kwetsbaar,
onzeker en sterfelijk. Geen van ons moet groter willen worden.
En we zullen nergens méér op Hem gelijken, dan wanneer wij
voortdurend ons eigen lot verbinden met dat van de kleinen
in deze wereld, met de allerminsten. Wanneer wij de kracht
en de middelen die ons gegeven zijn gebruiken om anderen op
te tillen.

Menswording wordt tastbaar
waar mensen geen groter doel voor ogen hebben. En waar zorg
en mededogen zo van harte zijn, zo onberekend, dat er iets
onaantastbaars, iets goddelijks in doorschemert.

Het is iets wat gebeurt,
ook op de meest ondenkbare en de meest uitzichtloze plekken
en misschien in minuscule fragmentjes. Laten wij vannacht
die mogelijkheid, die hoop in handen nemen om ze in elkanders
ziel te leggen. Laten wij erover zingen. Laten wij erover
spreken met warme en begeesterende woorden. Laten wij ze samenvoegen
en geloven dat elk ogenblik van menswording het aanschijn
van de wereld reeds verandert.

En zou er een mooier beeld
zijn dat de hoop weergeeft, dan dat van de bejaarde die het
pasgeboren leven in zijn handen neemt en naar het licht houdt ?

Daarom nodig ik één van
onze oudsten uit, om het kindje in de kribbe te leggen.

#### **Het kindje wordt in de kribbe gelegd**

