# Sporen van kerstlicht (2007)

- Auteur: Bernard H
- Datum: 15 december 2007
- Liturgie: Feest · 25 december · Kerstmis · wit
- Bron: https://preken.be/feesten/december/25-kerstmis/sporen-van-kerstlicht-2007/


In een adventsproject wordt het levensverhaal
verteld van het Mayameisje Luz uit Sipacapa in Guatamala. Het leven in
Sipacapa wordt verduisterd door goudzucht. De goudmijnbouw van een
westers bedrijf vervuilt de lucht, het water en de gezondheid van de
Mayabevolking. Er is uitgerekend dat de productie van één gouden ring
meer dan twintig ton mijnafval oplevert. In deze misère leeft Luz. In
één van de verhalen vertelt oma aan Luz het verhaal over haar naam: ‘Je
moeder droomde nachtenlang dat het heel donker was en dat ze de weg
naar huis kwijtraakte. De droom maakte haar bang. Wekenlang kreeg ze
diezelfde droom. Totdat op een nacht de droom weg bleef.

En in plaats van over donker te dromen, droomde ze over
licht. In haar droom zag ze een prachtige zonsopkomst.
Vlak daarna ontdekte ze dat ze zwanger was, van jou Luz.
De baby in haar buik gaf ze toen de naam Licht. Luz
betekent licht.’ Luz is in alle duisternis van uitbuiting,
onrecht en minachting van mensen, een spoor van hoop. Zou
de moeder van Luz zich de beroemde woorden van Jesaja
herinnerd hebben: 'God zelf geeft een teken aan u: Zie de
jonge vrouw is zwanger en zal een kind ter wereld brengen
en het zal God-met-ons heten'’. Immanuel, Luz... het
verhaal van hoop gaat door.

In een van Ierlands bekendste valleien, de Boyne’s
Valley liggen grafheuvels die ongeveer vier à vijfduizend
jaar oud moeten zijn. De meeste bekende kan men
bezichtigen in Newgrange. Een enorm soort hunebed. Men kan
de grafheuvel ingaan en aan het eind van een twintig meter
lange gang bevinden zich een drietal nissen. Daarin werden
ooit de verkoolde resten bijgezet van de verbrande doden.
Boven de toegangsdeur tot de gang bevindt zich een brede
opening, die echter te smal is om een mens door te laten.
De functie van deze opening bleef heel lang raadselachtig
tot het moment dat men ontdekte dat rond kerstmis de
lichtstralen de laagstaande winterzon precies op de drie
nissen met de verkoolde resten schijnt. Wie kent niet het
lied van het licht dat ons aanstoot in de morgen als
mensen zich koud, één voor één en ongeborgen voelen? Licht
dat de kilte in en tussen mensen wegneemt... het verhaal
van leven gaat door.

Als het schemerdonker van de kerstnacht overgaat in het
daglicht van eerste kerstdag klinken de woorden uit de
openingshymne van het Johannesevangelie: Het licht schijnt
in de duisternis, en de duisternis kon het niet aan. Nu
even niet het schemerlicht van kaarsen, maar het alles
onthullende daglicht. Wat het licht niet kan verdragen
wordt aan het licht gebracht. De duistere krochten van het
onrecht, de armoede en de vernedering blijven niet in het
schemerduister verborgen, maar in het volle licht
ontmaskerd. Waar de stal in het idyllisch kaarslicht nog
de schijn kan ophouden van een warme plek, wordt ze in het
daglicht een onherbergzaam kot voor vluchtelingen,
vreemden, armen. Het licht van de waarheidscommissies,
waar ook in onze wereld. Licht dat schone schijn
onthult... het verhaal van het ware licht dat iedere mens
verlicht, gaat door. Kerstlicht...

