# Een vrouwenzaak (2008)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 14 augustus 2008
- Liturgie: Feest · 15 augustus · Maria ten hemelopneming · wit
- Bron: https://preken.be/feesten/augustus/15-maria-ten-hemelopneming/een-vrouwenzaak-2008/


Twee vrouwen staan aan het begin van het Lucas-evangelie: Elisabeth
en Maria. Twee aanstaande moeders, maar hoe verschillend is hun
situatie. De een is bejaard, haar gezicht is gerimpeld, haar gestalte
gebogen. Zij is getekend door het leven. Wijsheid straalt uit haar
ogen. De andere vrouw is nog bijna een kind. Haar huid is glad en ze
loopt kaarsrecht, heeft haar blik op oneindig staan. Aan de ene kant de
oudere vrouw, wier gezicht gerijpt is in verdriet en teleurstelling.
Aan de andere kant dat jonge nog breekbare meisje. Beiden in blijde
verwachting. Daarin zijn ze helemaal samen. Bij de een komt het kind
bijna te laat (ze droeg al de smaad van een onvruchtbare), bij de ander
komt het kind veel te vroeg (zij draagt de smaad van een ongehuwde
moeder).

Twee zwangere vrouwen - Elisabeth en Maria - die
schuilen in elkaars armen, tegen een wereld die altijd wat te zeggen
heeft! Maar God legt zijn eigen Zoon in de schoot van het ongehuwde
meisje Mirjam van Nazareth. Elisabeth herkent in Maria de moeder van de
Messias. “Haar kind sprong van vreugde op in haar schoot”. (Lucas 1:44)
Maria zingt haar beroemd geworden "Magnificat". Het kan zijn dat Maria
dit lied niet zelf heeft gezongen en dat deze woorden haar door de
evangelist Lucas in de mond zijn gelegd. Maar hij moet daar een goede
reden voor hebben gehad. Blijkbaar heeft Maria een grote indruk gemaakt
op de eerste christenen. In het Magnificat zitten zoveel echo's uit
oude profetieën en heilige teksten, dat Maria die ongetwijfeld
geneuried moet hebben tijdens haar werk, voor en na het verschijnen van
de engel en tijdens haar zwangerschap.

Het lied klinkt als een
strijdlied, als een golf van medelijden. Haar lied geeft kleine mensen
hoop. In dit lied is God tegen niemand, maar kiest wel de kant van de
kleinen. Maria's lied is vol gelijkheid. Het klinkt in een wereld,
waarin nog zoveel moet gebeuren. God luistert naar de onderdrukten en
Maria vraagt de onderdrukkers daar rekening mee te houden! Stel je
voor, dat jouw moeder je al vóór je geboorte met zo'n lied begroet en
je later met dit lied in slaap wiegt. Jezus moet veel meer van haar
hebben geleerd dan we vermoeden. Het is het licht in haar ogen dat
oplicht in de ogen van Hem. Maria's lied is een strijdlied. Het is ook
een écht vrouwenlied gebleven. Vrouwen - dwaze moeders - die elke week
bij elkaar kwamen op een van de grootste pleinen van Buenos Aires om te
protesteren tegen het verdwijnen van zonen en echtgenoten zongen dit
lied. Moeder Teresa zong het toen zij in Washington DC - ondanks alle
protesten uit de buurt - toch haar huis voor Aids-patiënten opende. Al
die zingende vrouwen zijn hun tijd vooruit. Door zo te protesteren
hebben ze zélf de bestaande ellende en het heersende machtsmisbruik al
overwonnen. Ze weten wat de toekomst brengen zal. Ze léven al in die
toekomst.

Ook de eerste christenen zagen hoe machtige mensen
kapot gaan aan eigenwaan en hoe rijke mensen verstikken in hun leegte.
Hoe mensen verongelukken, omdat ze al te angstig omgaan met hun
bezittingen en met hun verworven vriendschap. Ze zagen hoe zelfs het
geweld kapot gaat aan zichzelf. En de geschiedenis heeft hen gelijk
geven. Het onoverwinnelijke Romeinse Keizerrijk, dat hen bloedig
vervolgde, stortte in elkaar. Grote vorstenhuizen en paleizen als
onneembare vestingen zijn door de tijd onderuit gehaald. Van het
machtige Jeruzalem is geen steen op de andere blijven liggen. God laat
ons telkens zien dat het voor Hem ernst is dat de kleinen vooraan
zullen staan.\
En let u eens op het feit dat de geloofsbelijdenis van
Maria begint met een bijzonder simpel gegeven. Maria spoedde zich door
't bergland naar haar nicht Elisabeth die ook een kind verwacht. Gods
revolutie begint blijkbaar niet in grote woorden. Waar mensen elkaar
van dienst willen zijn, is Gods revolutie blijkbaar al begonnen!

Wie
is ze toch, Maria? Zij is het gelovige meisje dat schuchter naar de
boodschap van de engel luistert. De trotse moeder in de stal, met
herders en wijzen aan haar voeten. De Mater Dolorosa met de Zoon, haar
Kind, dood in haar armen. Maria, de koningin met duizend erenamen. Als
milde voorspraak staat ze daar, omgeven door tal van kaarsen. Maria, de
gezegende onder de vrouwen. Maria, Ark van het Verbond, Deur van de
hemel, gouden huis, troosteres van de bedroefden, morgenster! Mooie
namen, maar vandaag krijgen we een ander beeld van Maria
voorgeschoteld: Zie Maria staan in het huis van Elisabeth. Recht
overeind, het vuur schiet uit haar ogen, de woorden schallen uit haar
mond, Het is één en al kracht wat ze zegt en zingt: "Groot maakt mijn
ziel de Heer een machtdaad deed Hij met zijn arm. Overmoedigen heeft
Hij verstoord, machthebbers verstoten, vernederden verhoogd, hongerigen
verzadigd." Zo'n Maria loopt voorop in de profetische beweging van God.
Haar ogen vlammen, haar haren waaien in de wind. De kruik op haar hoofd
en de man aan haar arm zijn achteloos aan de kant gezet. De handen
heeft ze in haar zij. Steeds meer ga ik Maria op déze manier zien.

In
de eerste lezing horen wij vandaag over een vrouw "bekleed met de zon,
de maan onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf
sterren. Zij was zwanger en kreet in haar weeën en barensnood". Maar
toch is het déze vrouw die de draken van deze wereld kan verslaan: de
draak van de honger, het spook van de milieuvervuiling, de spoken van
terrorisme en de oorlog, de draken van alle haat, geweld en dreigende
ondergang. Het beeld van de strijdende vrouw is het beeld van de
geschiedenis van God met de mensen. Deze geschiedenis staat vaak dwars
op de geschiedenis van mensen. Het is het verhaal van het
mosterdzaadje, het kleine beetje gist, van de graankorrel in de donkere
aarde. Het is het verhaal van een kind in een voerbak. De geschiedenis
van God is ook de geschiedenis van een onbekend meisje, geboren in een
uithoek van de wereld, in een gehucht dat nog met krantenpapier is
dichtgeplakt: Maria, het meisje uit Nazareth: “Zie de dienstmaagd des
Heren. Hij heeft neergezien op de kleinheid van zijn dienstmaagd".

Maria,
Miriam van Nazareth, dochter van Israël, getrokken uit het klei van het
Oude Testament, weet dat God niet boven de partijen staat, maar juist
partij kiest voor de kleinen. Zij is de gezegende onder de vrouwen,
vanwege de vrucht van haar schoot. Laten we haar niet op een voetstuk
plaatsen. Want zij staat achter ons op de bodem van Gods ontferming.
Daar mogen we bidden: Ave Maria, gegroet, Maria. Loop maar met haar mee
in de strijd, waarbij de onderste steen boven zal komen! En wij worden
uitgenodigd om dat lied met haar mee te zingen, duizenden avondgebeden
lang, op de weg van duizend mijlen.

