# 4e zondag van de Veertigdagentijd – jaar C

- Auteur: Bie Boon
- Datum: 11 maart 2010
- Liturgie: C-cyclus · Vasten · 4e zondag van de Vasten · roze
- Bron: https://preken.be/c/vasten/4/4e-zondag-van-de-veertigdagentijd-jaar-c-2010-bie-boon/


Beste groeten uit Meise.
Een goed punt voor de vasten: niet klagen over de kou!
Bie Boon


De Verloren Zoon of de Goede Vader

De parabel uit het evangelie van vandaag heeft Jezus allicht verteld naar
aanleiding van zijn ontmoeting met tollenaars met wie hij gaat eten. Of was
het misschien wanneer Farizeeërs Hem zagen omgaan met zondaars waarvan ze
hoorden dat Hij hun zonden vergaf.  Of misschien was het naar aanleiding van
de ontmoeting met de overspelige vrouw die de schriftgeleerde en Farizeeërs
willen stenigen.

Deze houding van Jezus brengt verwarring. Hij doet niet wat de
schriftgeleerden normaal zouden verwachten. Jezus zou die mensen de les
moeten spellen en hen terecht wijzen en zelfs verstoten. De regel is immers
dat wie een fout begaat moet gestraft worden. Iemand die altijd goed is moet
beloond worden. Dat eist de rechtvaardigheid.

Het verhaal van de verloren zoon - of laat het ons het verhaal van de
barmhartige vader noemen - of het verhaal van de verontwaardigde oudste zoon
- moet in de oren van de goedgelovige aan-de-wet-gehechte Joden als
onaanvaardbaar geklonken hebben. De jongste zoon die alles verkwist heeft,
die als een nietsnut, als een dwaas zijn deel van de erfenis weggegooid
heeft, die wordt feestelijk ontvangen als een held. De oudste zoon die
altijd trouw zijn werk gedaan heeft, die altijd gedaan heeft wat zijn vader
van hem vroeg, die wordt berispt, die krijgt een uitbrander. We moeten
toegeven dat dit ook voor ons een vreemd verhaal is.

Een maatschappij kan alleen maar goed functioneren als er rechtvaardigheid
heerst. Iedereen heeft recht op een verdiend loon. En wie er maar op
uitleeft moet er de gevolgen van dragen. Let wel, die jongste zoon uit het
evangelie is niet werkloos, hij is niet het slachtoffer van één of andere
tegenslag. "Hij heeft het gezocht. Dat hij zijn plan trekt." We horen zo
vaak vertellen dat herrieschoppers gevat worden en dan weer vrijgelaten
omdat er geen plaats is in de gevangenissen. Die kerels moeten gestraft
worden. Er moet recht geschieden of het zal verkeerd aflopen met onze
maatschappij.

De verloren zoon van het evangelie komt, na alles verbrast te hebben, weer
naar huis en zijn vader ontvangt hem haast als een voorname gast en het
wordt een groot feest. Als de oudste zoon dat hoort maakt hij zijn vader het
verwijt dat hij onrechtvaardig is. Hij heeft hem altijd trouw gediend en
nooit heeft hij van zijn vader zelfs het kleinste dier van de kudde gekregen
om met zijn vrienden feest te vieren.  Dat is niet rechtvaardig! En wat zijn
vader hem zei zal op hem waarschijnlijk geen indruk gemaakt hebben. Het
evangelie laat dat blijken want we horen niets meer van hem.

Veronderstel nu eens dat de vader zijn jongste zoon zou verweten hebben: Ga
weg! Ge hebt gekregen wat ge zocht! dan zou rechtvaardigheid zijn geschied.
Het gekwetste gevoel van de oudste broer zou bevredigd zijn. En toch is er
iets dat bij hem zal blijven knagen, als hij tenminste een goed mens is.
Want kijk: rechtvaardigheid is goed. Zij is het fundament van ons bestaan.
Maar er is iets dat boven rechtvaardigheid uitgaat.

Rechtvaardigheid is duidelijk, eerlijk, doch slechts één stap verder en zij
wordt koud.
Goedheid daarentegen, echte goedheid door hart en karakter gedragen,
verwarmt en bevrijdt.
Rechtvaardigheid ordent, doch goedheid brengt voort.
Rechtvaardigheid geeft voldoening aan hetgeen bestaat, goedheid schept iets
nieuws.
In de rechtvaardigheid ervaart onze geest de bevrediging van de vervulde
orde. Uit de goedheid  echter komt de vreugde van het scheppend leven voort.

Daarom staat er dat in de hemel meer vreugde is over één zondaar die zich
bekeert dan over negenennegentig rechtvaardigen die geen bekering nodig
hebben.  Romano Guardini heeft in zijn boek De Heer daarover prachtige
bladzijden geschreven. Dat is iets nieuws. Dat is geen oud testament, geen
oog om oog en tand om tand. Dat is nieuw testament. Openbaring van Gods
goedheid.

Geef toe dat wij zouden reageren zoals de oudste zoon. Ik kan ook heel goed
begrijpen dat het haast onmenselijk is aan ouders te vragen de moordenaar
van hun kind te vergeven.  En als ze met die knagende pijn zitten, dan
moeten ze zich niet schuldig voelen. Waarom? Omdat het verhaal van vandaag
een appél, een oproep, ik zou haast zeggen een visioen is. Het is een oproep
om de vicieuze cirkel van oog om oog, tand om tand te doorbreken.

De verloren zoon kreeg verzoening omdat hij terugkeerde naar zijn vader. We
mogen gerust weten - of is het geloven - dat God ook zo met ons handelt. Het
is echter niet alleen de zoon die terugkeert; er is ook de vader die altijd
op hem gewacht heeft.

Tijdens de vastentijd moeten we terugkeren naar de goede God en naar de
medemensen - en zo verzoening krijgen. Daarom is het zo belangrijk dat wij -
nu tijdens deze tijd - die stap zetten van de terugkeer. Dat kunnen we ook
doen door deel te hebben aan de verzoeningsdienst over veertien dagen: de
boeteviering. Die stap zetten is belangrijk net zoals die uiteindelijke stap
van de verloren zoon. Zonder die stap te zetten had hij de verzoening niet
gevonden bij zijn vader. Door die stap te zetten heeft hij zich afgekeerd
van het kwaad om zich vol hoop te keren naar zijn toekomst, naar zijn goede
vader en naar zijn boze broer...  die zich nog moest bekeren.

                                                                                                        Bie Boon. Inspiratie gevonden bij Romano Guardini, De Heer.
