Aan welke kant sta ik?

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Palmzondag is een dag van sterke contrasten. Als wij spreken over het lijden van Jezus klinkt er iets van zijn heerlijkheid in. En als we spreken over zijn heerlijkheid herinneren wij ons dadelijk zijn lijden. In de liturgie kan heel harmonisch samengaan wat naar ons gevoel soms heel ver uit elkaar ligt. Christus, de overwinnaar en Koning, is de man van het lijden. Hier roept men ‘hosanna' en daar ‘kruisig Hem'; hier is het ‘gezegend Hij die komt' en daar weg met Hem'.

In het begin van de passieweek zouden wij ons eens heel bewust moeten afvragen: hoe reageer ik op de intocht van Jezus in Jeruzalem? Hoe reageer ik op zijn lijden en sterven? Is dit alles voor mij alleen maar een herinnering aan wat vroeger gebeurde met Jezus of heeft het iets te maken met mijn concreet leven van vandaag? Het is niet voldoende te weten wat Jezus toen heeft moeten lijden en hoe de mensen van toen tegenover Hem stonden. Ik moet mij de vraag durven stellen: aan welke kant sta ik eigenlijk? Sta ik aan de kant van hen die roepen en schreeuwen en bij grote plechtigheden de eerste rij kiezen, maar die besluiteloos de schouders ophalen als ze openlijk voor Hem moeten getuigen?

Voel ik me sterk in een anonieme massa, omdat dan ongemerkt de vlag naar alle richtingen gedraaid kan worden? Of sta ik aan de kant van hen die in moeilijke uren en alleen, toch consequent de weg verder gaan, die de spot verdragen en zich buigen onder valse beschuldigingen, die zelf gekweld en in nood, toch vrijwillig denken aan de nood van anderen en zelfs kunnen vergeven?

Aan welke zijde sta ik eigenlijk?
Misschien sta ik in de rij van hen die met palmtakken in de hand ‘hosanna' zingen en toch de staf breken over anderen omdat zij mijn mening niet willen delen. Misschien sta ik in de rij van hen die vandaag geestdriftig Jezus volgen omdat Hij past in hun levensopvattingen, maar morgen niet meer van Hem spreken omdat die levenswijze offers vraagt.

Aan welke kant sta ik eigenlijk?
Ik kan mij in veel rollen inpassen, maar meestal speel ik ze met een half hart. Nu ben ik Judas, die Jezus verraadt omwille van zijn eigen voordeel. Dan ben ik Kajafas, die zegt dat Jezus niet van deze tijd is. Een andere keer ben ik Pilatus die Jezus veroordeelt, terwijl hij zijn handen wast in onschuld, en soms ben ik Petrus die zijn meester verloochent omdat hij zich schaamt en bang is. Ik ben ook al eens de moordenaar, die zijn schuld niet inziet en er geen berouw over kan hebben en dan weer voel ik mij als Veronica, die moedig uit de menigte naar voren treedt en zich voor Jezus inzet. Ook sta ik soms onder het kruis van Jezus en zie naar Hem op zoals Maria en Johannes of ik ben als de tweede moordenaar, die Jezus om vergeving van zijn schuld vraagt.

Of ik wil of niet, ik krijg een rol te spelen in de samenleving. Ik kan er niet onderuit. Wordt het niet de tijd, dat ik met heel mijn hart ‘mijn' rol aanneem en met hart en ziel hem ook vertolk?