Wuiven met woorden

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Op palmzondag wuiven mensen met palmen. We kennen dat gebaar. Een beetje een vreemd ritueel. Het duurt maar even. Het is maar een kort hosannalied. De pijnlijke passie volgt meteen. Daarop hangen we onze palmtak op het kruis en het veulen keert terug naar zijn meester. Zonder glorie. Het veulen is nooit een paradepaard geworden. Het heeft nooit een notabele vorst mogen dragen. Het was alleen maar goed om even een verdachte Jezus te dragen, die meteen voor het tribunaal moest verschijnen. Korte glorie vóór een schandelijk proces.

Een zekere Paulus heeft dat alles niet met eigen ogen gezien. Hij stond toen nog in het kamp waar Jezus niet op hosanna werd onthaald. Integendeel. Twintig jaar later zingt Paulus wél zijn hommage. En hij speelt in op net hetzelfde thema: de ondergang en de opgang, de vernedering en de verheerlijking van Jezus. Het zijn diepzinnige woorden. Vereeuwigd in één van de meest eerbiedwaardige melodieën van het onvergetelijke gregoriaans. Muziek voor miljoenen. Een heilige hymne waarvoor mensen terecht door de knieën gaan, met gesloten ogen en met ontroerd hart. Dat danken we aan Paulus van Tarsus. Zijn pen moet hebben gebeefd toen hij deze woorden schreef. Het is hoge mystieke taal. Zonder een gelovig hart en een poëtisch gemoed kun je zoiets niet neerschrijven. Jezus die maar op een veulentje had gezeten, is hier de hoogverheven Christus. Die neergang en die opgang moetje altijd samenlezen, tot in alle eeuwigheid.

Dat is het drama van dit lied. Het is een slavenlied dat overgaat in een hheer-lijk lied. Slaaf en Heer, dienstknecht en meester. Daarin steekt de hele tragiek van de man die alles had verdiend wat mensen Hem niet hebben gegeven. Hij heeft alleen maar ontvangen wat boosheid en onbegrip van mensen Hem hebben aangedaan. Hij was voor een ander lot geboren. Mensen hebben Hem van alle adel beroofd. Dat heeft Hem gewond en gebroken. Het heeft Hem het leven gekost. Hij was echter te groot van binnen om zich met macht en sluwheid te verweren tegen het vuile spel van mensen die niet wisten wat ze deden. Dat wist Hij wel. Hij boog het hoofd voor de koppigheid van mensen. Hij wist beter. Het domme geweld roept luid... maar de stilte van de waarheid overleeft de dictatuur van de korte kreten en de woeste slogans. Hij heeft de dwaasheid overleefd door haar domme leugen te aanvaarden tot ze ooit eens (?) uitgeraasd zou zijn. Hij boog de rug en zweeg. Hij geloofde stil en sterk dat eerlijkheid ooit eens (?) het langst zou duren. Hij liet de roepers roepen. Hij luisterde naar een stem die enkel hoogbegaafde luisteraars kunnen horen. In deze gehoorzaamheid was Jezus zeer, zeer groot.

Dáárom, zegt Paulus, dáárom heeft God gesproken. Dáárom werd de man die slechts op een veulentje mocht zitten, nu in de hoogte gestoken. De man die geen verweer had tegen het orkest der dwaasheid, werd bekleed met een naam die alleen God Hem geven kon. Omdat God helderziend was in de jungle van de leugen, heeft God Hem gerehabiliteerd. De waarheid die enkel op het echte zint, wacht op haar uur. Dat heeft die man die Paulus heette, heel goed geweten.

Goed dat hij met zijn woorden naar ons allen wuift.