Schreeuwen en roepen

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Het is een geschiedenis die zich steeds vaker herhaalt. Rond 1970 vormde zich een christelijke gemeenschap in een van de buitenwijken van San Salvador. Er was geen water, geen elektriciteit en geen school. De bevolking was arm, hongerig, en zonder enig uitzicht. Enkele mannen en vrouwen hadden voldoende visie om in al die menselijke onderontwikkeldheid toch de door God geschapen mogelijkheden te zien. Ook die armen waren geschapen naar Gods beeld en gelijkenis. Ze begonnen een meditatiegroep. Ze mediteerden tezamen over de thema's licht en donker in het evangelie van Johannes. In het begin kwam er bijna niemand meedoen. Maar de groep groeide langzaam. Het ging niet gemakkelijk. Geleidelijk begonnen ze wat vat te krijgen op hun dronkenschap, hun schulden, hun wanhoop en hun zelfmoordplannen. Ze kregen zelfs voldoende zelfvertrouwen om een Krediet Vereniging te beginnen. Ze kregen meer en meer invloed. Er kwam een Bouw Vereniging. Ze vochten voor aansluiting op het elektriciteitsnet, en kregen die ook. Ze bestreden met elkaar hebzucht, egoïsme en machoïsme. Langzamerhand begon de hele gemeenschap te helen.

Toen werden ze verdacht gemaakt bij de autoriteiten. Ze waren progressief en gevaarlijk. Er volgden arrestaties, ondervragingen en vervolgingen. Drie priesters in de groep, Rutillio Grande, Alfonso Navarro en Ernesto Barrero werden tussen 1977 en 1978 vermoord. Hun bisschop Oscar Romero, overtuigd dat die priesters niet neergeschoten waren in een gewapende confrontatie, maar vanwege hun pastoraal werk, veroordeelde hun moordenaars. Hij zelf werd op 24 maart 1980 vermoord terwijl hij de eucharistie aan het vieren was. Bisschop Romero had enkele dagen van tevoren geschreven: ‘Ik ben vaak bedreigd met de dood. Ik moet eerlijk bekennen dat ik als christen niet in een dood zonder verrijzenis geloof. Als ze me vermoorden zal ik verrijzen in het volk van El Salvador... en als ze hun bedreigingen uitvoeren dan offer ik nu mijn bloed aan God voor de redding en verrijzenis van El Salvador.' Die voorspelling is uitgekomen. Zijn portret hangt nu, ruim tien jaar na zijn gewelddadige dood, in het hele land, in winkels en huiskamers, in kerken en op markten.

Niemand kan partij kiezen voor de armen en verdrukten zonder zelf te lijden. Niemand kan partij kiezen voor hen die lijden zonder dat er moord en brand geroepen en geschreeuwd wordt. Dat werd ook Jezus duidelijk toen hij op zijn ezel Jeruzalem binnenkwam. Hij had de armen en verdrukten nieuwe hoop gegeven. Hij had hen de ogen geopend. Geen wonder dat ze begonnen te roepen en schreeuwen: ‘Hosanna, gezegend de koning die komt in de naam van de Heer!' Ze deden het zo luid als ze maar konden, hopend dat de gezagsdragers, de priesters, de Romeinen, en hun eigen politieke leiders hen zouden horen. Ze begrepen dat ze moesten schreeuwen om hem te helpen. Ze begrepen, dat hij het zwaar te verduren zou krijgen omdat hij hun zijde gekozen had.

Hij werd door die leiders gewaarschuwd: ‘Meester, beveel ze te zwijgen!' Hij gehoorzaamde hun niet. Hij wist waarom het volk aan het schreeuwen was. Had hij zelfniet gezegd: ‘Zalig die nu weent.' Alleen zij die wenen om de situatie zoals die is, zijn bereid aan een verandering mee te werken. Alleen zij die bereid zijn om iedere goedkoop gekochte troost af te wijzen, kunnen dat eerlijk doen.

Als je iets doet om het koninkrijk van God, het rijk van rechtvaardigheid en liefde te bevorderen, dan word je dat steeds door velen kwalijk genomen. Vooral door hen die op dat ogenblik de macht in handen hebben. Vergis je daarin niet. Jezus vergiste zich daarin niet. Hij had geen enkele illusie. In het evangelie van Lucas is er geen twijfel. Het leven van Jezus kon alleen maar uitlopen op zijn dood. Voor hem was die dood geen tragedie, geen anticlimax, maar ook geen ondergang. Hij was geen hopeloos slachtoffer van het noodlot, of van wat dan ook. Als je de weg inslaat van een betere wereld, dan keert de wereld zich tegen je. Dat deed ze in Jeruzalem, dat deed ze in San Salvador, dat doet ze in Utrecht, of in Tilburg, of waar dan ook. Hij wist dat, zittend op die ezel. De echo's van de alleluja's zouden terug komen als ‘kruisigt hem!'