2e zondag in de vasten C - 2007

Idool 2007 teistert weer het TV-ster. Het is merkwaardig dat zoveel Vlamingen zich geroepen weten tot de roem en de glitter van het BV-schap. Blijkbaar dromen veel mensen er van ooit in de schijnwerper te kunnen staan. Dit mag misschien iets zeggen over deze mensen, het zegt vooral iets over onze samenleving. Blijkbaar is het hoogste wat men in dit leven kan bereiken beroemd worden. Men is zelfs bereid om daar heel grote offers voor te brengen. Daar is het de media dus om te doen in het leven: beroemd worden. Diezelfde media weten maar al te goed dat die roem en die bekendheid maar van korte duur is en weet dat ze dus zelf "sterren" moeten scheppen. En dan zijn er de mensen die na een vermoeiende werkdag in hun zetel kijken naar hoe sommige mensen proberen hun dromen na te jagen. En misschien stellen zij zich vragen over hun leven: heb ik de wel de juiste keuze gemaakt door te kiezen voor vrouw en kinderen, een eigen huis, .... ?

Mensen die zoeken naar het geluk, ze zijn van alle tijden. Er was ooit eens, heel lang geleden, een stamvader, zullen we hem Abraham noemen, die ook zocht naar het geluk in het leven. Diep in zijn binnenste ontmoette hij God en die riep hem op alle zekerheden achter te laten en samen met zijn clan op weg te gaan, vertrouwend op de beloftes van die nieuwe God. Die God had hem bescherming beloofd, en een land, maar bovenal een nageslacht. Voor de al wat oude Abraham en zijn beeldschone gemalin Sara moet dat als muziek in de oren geklonken hebben, want een kind, dat was nu wat ze nog mankeerden om gelukkig te zijn. Abraham waagt het er op, maar onderweg heeft hij ook zijn twijfels gekend en zocht hij naar bevestiging, naar tekens van die nieuwe God om zeker te zijn dat hij op de goede weg was. We horen dat in de eerste lezing vandaag.

Enkele eeuwen later, in het begin van onze tijdsrekening, treffen we Jezus en Zijn gevolg aan. Die Jezus waagt het ook met God, Hij weet dat de weg hard en lastig zal zijn, maar Hij blijft Zijn roeping trouw. Zijn leerlingen, ook mensen op zoek naar het ultieme geluk, denken hun toekomst veilig gesteld te hebben door alles achter te laten om Hem te volgen. Voor hen is het duidelijk dat Jezus in Jeruzalem een nieuw hoofdstuk zal beginnen in de vaderlandse geschiedenis. Kiezen voor Jezus is kiezen voor de overwinning, de triomf. Eigenlijk hopen ze, net als die vele Idool-kandidaten, mensen te worden waar anderen naar opkijken, mensen die in de schijnwerper staan. Jezus heeft hen verteld dat die dromen geen werkelijkheid zullen worden, Hij gaat naar Jeruzalem, dat wel, maar niet voor de overwinning zoals zij die begrepen hebben, maar om te lijden. Zoals een kankerpatiënt net te horen gekregen heeft dat hij niet lang meer te leven heeft, zo moet ook het nieuws van Jezus aangekomen zijn bij de leerlingen. Als dat waar is, waarom Hem nog volgen? De leerlingen zijn moedeloos. Zij die net als Abraham alles achtergelaten hebben, zij zoeken ook naar bevestiging om te weten dat ze op de goede weg zijn. Die bevestiging, dat schouderklopje komt, net als bij Abraham, niet zomaar uit de lucht vallen. Het komt er tijdens het gebed: bij Abraham is het God die een babbeltje slaat, in het evangelie gaan Jezus en de leerlingen bij God, de berg op. Jezus bidt en terwijl Hij in gebed is, beginnen zijn kleren te stralen. Het is het omgekeerde van in de schijnwerper staan, het is zelf stralen voor anderen. Je kan maar geluk en tevredenheid uitstralen als die in je hart te vinden is. Geen make-up, geen kleren van Blikkembergs of een andere dure ontwerper, kunnen je doen stralen. Ze kunnen wel helpen om deftig over te komen als je voor de schijnwerpers geplaatst wordt, maar als je wil stralen, dan zal je eerst en vooral ten diepste gelukkig moeten zijn. Jezus heeft dit ultieme geluk gevonden in de Tora, hier vertegenwoordigd door Mozes en bij de profeten, hier vertegenwoordigd door Elia. Het is het goede nieuws dat zij voorspeld hebben van godswege dat Jezus aan het waarmaken is, het ultieme goede nieuws voor alle mensen. De belofte van geluk voor allen die durven geloven. En natuurlijk, zo'n zalig moment wil je koesteren, de leerlingen willen tenten bouwen en hier, op de berg, blijven.

De twijfel in het hart van de leerlingen maakt plaats voor die zekerheid: die man is werkelijk de Zoon van God, de Messias. Met Hem durven ze het aan om naar Jeruzalem te trekken, ze hebben weer moed gekregen.

Vlaanderen, 2007. Ook nu nog zijn veel mensen op zoek naar geluk. Ook christenen zoeken naar het geluk. In deze veertigdagentijd komen misschien ook grote vragen en twijfels naar boven over het leven zelf, het geluk, het lijden, de zin of onzin van vasten. Misschien is dat grote vuur van ons geloof ook wat aan het uitdoven. Er zijn zoveel mensen die gelukkig lijken te zijn zonder dat geloof, zoveel mensen die hun geluk zoeken in enkel maar genieten. Misschien moeten wij dus ook weer de berg op, wat dichter bij God proberen te komen. Jezus toont ons vandaag hoe het moet: door te bidden. En als we er in slagen om in dat gebed in gesprek te komen met God via de traditie en de bijbel, als wij terug op het spoor kunnen komen van wat profeten drijft, dan zal het vuur van het geloof weer opflakkeren in ons hart. Als dat gebeurt, worden ook wij stralende mensen. Geen mensen die in de schijnwerper willen staan, maar mensen die het licht van Gods liefde laten stralen in de donkere plaatsen van deze tijd. Misschien gewoon beginnen met meer tijd te maken voor gebed ... zou dat al geen mooi vastenpuntje zijn?

God van het Oude en het Nieuwe Verbond,
in het licht van de Wet van Mozes en de Profeten
kan een mens pas echt zien wie Jezus is:
de door U verheerlijkte om Zijn mens-voor-de mens zijn, God-met-ons.
Moge wij in deze vasten ook zo leven en bidden
dat ons hart vervuld wordt van Uw liefde
en wij die mogen uitstralen overal waar mensen gevangen zitten in de duisternis van ellende of armoede.