Evangelieprikje 2016

Er zullen wellicht heel wat mensen geweest die afgelopen zondag straalden omdat ze in de bloemetjes – al dan niet letterlijk – gezet werden door hun partner. Je kan discussiëren over zin en onzin van Valentijnsdag, Moederdag, Vaderdag, enz… maar feit is dat we allemaal wel graag eens hebben dat mensen ons tonen of zeggen hoezeer ze ons waarderen. Niet dat we het daar voor doen, maar iedereen kan wel eens een aanmoediging gebruiken. Ieder van ons heeft wel eens een moment dat het wat minder gaat en dan zijn die momenten waarop we ons echt gewaardeerd voelden iets waar we kunnen naar teruggrijpen om er kracht uit te halen. Dat is altijd al zo geweest, dus ook in Jezus’ tijd had men nood aan bevestiging en waardering. Jezus moet wel aangevoeld hebben dat er weerstand kwam tegen Zijn optreden en dat Hem en Zijn leerlingen dus nog één en ander te wachten stond. Hij, maar ook zijn leerlingen toen en de vervolgde leerlingen van nu en ja, zelfs zijn volgelingen in de Vlaamse Kerk van vandaag kunnen wel wat bemoediging en bevestiging gebruiken. Ik denk dat het evangelie van vandaag net daarvoor ooit opgeschreven is.

Jezus en Zijn gezelschap begeven zich in hogere sferen. Letterlijk, want ze gaan de berg op, figuurlijk omdat in de Bijbel op de berg gaan synoniem is voor tot God naderen. Op een berg krijg je ook een ander zicht, een goddelijke kijk op de dingen dan wanneer je in de vlakte staat. Hetgeen Jezus deed, doet en nog zal doen wordt geplaatst in het licht van de Wet en de Profeten hier gracieus vertegenwoordigd door Mozes en Elia. Als we vanuit die geschriften het optreden en de uitspraken van Jezus bekijken, dan krijgen we een heel ander licht op de zaak. Voor sommige Schriftgeleerden en farizeeën is Jezus iemand die te bestrijden valt omdat Hij zich niet houdt aan de Wet bijvoorbeeld. Zowel de Wet als het optreden en de uitspraken van profeten spreken dat tegen. Zij tonen ons dat Jezus in hun voetspoor of in hun geest werkt en spreekt. Vanuit deze geschriften kan je gemakkelijk concluderen dat Jezus wel eens de langverwachte Messias is. Deze geschriften doen de ware Jezus stralen als een licht voor de wereld.

Zo’n feel-good moment wil je vasthouden voor eeuwig en altijd, logisch dus dat Petrus drie hutten wil maken. Meteen lezen we er ook een verwijzing in naar het joodse Loofhuttenfeest. Maar het leven blijft niet stilstaan en de leerlingen van Jezus krijgen nog een hemelse raad: luister naar Jezus.

Allemaal heel mooi, maar wat doe ik daar nu mee anno 2016? Vooreerst mag het ons bemoedigen dat Jezus en Zijn leerlingen ook wel eens een dipje gekend hebben in hun leven. Misschien zitten we ook wel in zo’n dipje omdat we zien hoe kerken leeglopen en binnenkort gesloten zullen worden. Is het dan allemaal voor niks geweest? Op zo’n moment moeten we bij elkaar en bij God de kracht zoeken om het alledaagse denken te overstijgen en de problemen vanuit een ander perspectief te bekijken. Elke crisis is pijnlijk maar de meeste crisissen bieden ook kansen. We zullen die kansen ten volle kunnen benutten als we doen wat de leerlingen opgedragen werd namelijk luisteren naar Jezus. Want hoe we het ook draaien of keren, het is om Hem dat het ons te doen is of dat het ons te doen zou moeten zijn. Als we daarover twijfelen, kunnen we ook de Wet en de Profeten er eens op nalezen om zo een ander licht te krijgen op wat Jezus deed en zei.

Doen wat Jezus ons te vertellen had, is niet evident zeker niet in een maatschappij waar gelovigen al bijna verdacht zijn nog voor ze iets gezegd of gedaan hebben. En toch is dat de wereld waarin we gezonden zijn. En als het eens moeilijk wordt, dan weten we dat we select gezelschap hebben en dan mogen we gerust wat bevestiging zoeken in de Schrift, bij elkaar en in ons gebed.