Onze grootste beproeving

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 1905 niet laden

Wie alles wil in zijn of haar leven, zal niets kunnen missen en komt alles tekort.

Het is een heel nuchtere maar rake vaststelling.

Een vaststelling die een verklaring kan zijn voor het feit dat vandaag de dag maar weinig mensen nog gelukkig zijn, en tevreden.

Er is altijd wel iets of iemand waarom of waarop we kunnen klagen...

 

Als je alles wilt hebben....

Wij leven momenteel - ondanks de crisis - nog steeds in een tijd van onbegrensde welvaart.

Laten we maar eerlijk zijn:

als iemand je vraagt:

"Waarmee kan ik je een plezier doen op je verjaardag?"

zeggen we meestal:

"Ik weet het niet....maar ik zal er over nadenken".

En vaak - meestal - is de conclusie dan:

"Ik zou het echt niet weten. Ik heb eigenlijk alles al.

Ik heb een een huis, ik heb eten in overvloed.

Ik heb een een ijskast, een televisie, de meest moderne GSM en een computer...

Nee, ik zou echt niet weten waarmee je mij een plezier doet".

 

We hebben het vele malen veel beter dan de vorige generatie.

De techniek stond niet stil.

Ik heb een auto en een rijbewijs, ik heb een 65-plus kaart van De Lijn, ik rijd voor een appel en een ei met de trein...

Er komt stromend water uit de kraan, ik heb verwarming en je kan er zeker van zijn dat die met de koude van de laatste weken, lekker hoog heeft gestaan.

Ik heb eigenlijk alles al.

En toch ben ik (nog) niet tevreden.

Want met de welvaart is ook langzaam de kater gekomen als we nadenken over datgene wat we allemaal hebben moeten inleveren:

zuivere lucht, onbedorven water, een schone zee en onverdacht voedsel...

De techniek moet toch ergens blijven met haar afval?

En dus zitten wij met kankerverwekkende stoffen,

in de grond, in de lucht, in de zee.

Dat allemaal als gevolg van het ik-tijdperk:

de gedachte dat ik niemand nodig heb om gelukkig te zijn,

de gedachte dat ik het allemaal wel best alleen beredder want dat andere me daar alleen maar voor in de weg lopen.

Wat zou de wereld toch veel beter draaien als ik het alleen voor het zeggen had.

Maar zo denk ik niet alleen....zo denkt ook diegene met wie ik in het leven sta, die naast me zit, met wie ik werk, sport, me ontspan...

 

Nooit, is de eenzaamheid van mensen zo groot geweest. Nooit eerder zijn mensen ongelukkiger geweest dan in deze tijd, een tijd waarin we alles wat ons lief is hebben...

Als je van elkaar geen liefde ondervind,

als door een ander alleen geduld wordt, maar niets in de pap te brokken hebt,

dan wordt je ontevreden.

Eigenlijk zouden we moeten antwoorden op de vraag waarmee iemand je een plezier kan doen met je verjaardag:

"Ik zou het heerlijk vinden als jullie van mij hielden", en niet omdat ik misschien een dikke bankrekening heb, maar gewoon om wie ik ben...

 

We kijken vaak wat meewarig naar mensen die durven zeggen dat ze geen televisie hebben en geen auto... maar mensen die sober leven zijn vaak ook heerlijk mensen. Bij die mensen kan je altijd terecht, bij die mensen kan gewoon alles. Zij hoeven niet eerst in hun agenda te kijken om te zien wanneer ze tijd hebben om met jou eens te gaan zitten en bij te praten...

Die mensen hebben altijd tijd voor je.

 

En tijd...

Afrikanen weten het allang...de westerlingen hebben het horloge, maar zij hebben tijd.

Als je tijd die aan een ander geeft

verlos je hem of haar van het afschuwelijk woestijngevoel:

het gevoel dat je alleen op de wereld lijkt te zijn,

het gevoel dat je voor niemand meetelt,

het gevoel dat mensen niet van je houden.

Want een mensen die jou zijn tijd geeft,

die hoeft niet in zijn agenda te kijken of het vandaag of morgen nog wel aankomt.

Het meest verschrikkelijke gevoel dat mensen vandaag hebben is dat niemand nog naar hen omziet.

 

Jezus' leven was het leven van ideale mens,

die niet alles hoefde te hebben,

die dus heel veel kon missen.

Maar dat is Hem ook niet op een dienblaadje aangeboden.

Hij heeft ervoor moeten oefenen en repeteren.

Zo zie ik zijn woestijnverhaal.

Zo zie ik zijn eenzaamheid.

Hij werd in de verleiding gebracht om voor zichzelf brood te maken, desnoods uit stenen;

maar Hij zei: "Nee,

Ik wil zelf brood worden voor iedereen".

Hij werd in de verleiding gebracht macht uit te oefenen voor anderen,

maar Hij zei: "Nee,

Ik wil voor anderen dienaar zijn".

 

Zo heeft Hij in zijn woestijn van eenzaamheid moeten oefenen en repeteren

om voor iedereen iets te kunnen betekenen.

En zo heeft Hijzijn eenzaamheid doorbroken.

 

Beste mensen,

als je denkt dat we het zonder repeteren zullen kunnen

om goed te leven, is dat een vergissing.

Tot Pasen, dat is veertig dagen,

hebben wij die repetitietijd.

Ik wil ons toewensen dat die repetitie tijd goed gebruiken om niet naast mekaar maar met mekaar op weg naar Pasen te gaan en als andere mensen te kunnen delen in die nieuwe toekomst die met Pasen begint en die kans wordt ons ieder jaar weer opnieuw geboden totdat we het eindelijk door hebben.

 

Aan u allen een deugddoende veertigdagentijd. Amen.