# 7e zondag in de paastijd C - 2004

- Auteur: Frans Mistiaen
- Datum: 16 mei 2004
- Liturgie: C-cyclus · Paastijd · 7e zondag van Pasen · wit
- Bron: https://preken.be/c/paastijd/7/7e-zondag-in-de-paastijd-c-2004/


### GODS RESPECTVOLLE LIEFDE ALS EEN STEUN IN DE RUG

\
Na Zijn verrijzenis had Jezus\
Zijn leerlingen duidelijk laten aanvoelen\
dat Hij krachtig levendig onder hen aanwezig was,\
maar wel op een heel andere manier dan vroeger.\
Voortaan herkenden zij Hem\
en konden zij Hem vooral ervaren\
bij het breken van het Brood,\
in de kleine, dienstbare kerkgemeenschap\
die groeide rond het vieren van de Eucharistie.\
\
Hemelvaart was het feest\
waarop duidelijk werd gemaakt\
dat die Kerk voortaan\
op eigen benen moest gaan staan,\
zonder onmiddellijk zichtbare Jezus\
als model naast haar.\
"Mannen van Galilea,\
wat staat gij naar de hemel te kijken?\
Hij die is opgenomen, Hij komt bij u terug!"\
De Heer laat Zijn Kerk niet verweesd achter,\
maar maakt duidelijk op welke manier\
Hij voortaan onder ons aanwezig wil blijven :\
nl. als Helper, als Liefdegeest,\
die onze geloofsgemeenschap van binnenuit\
inspireert, voortstuwt, bezielt.\
\
En nu wachten wij op Pinksteren.\
\
In dezer dagen\
worden vele twaalf-jarigen gevormd.\
Tijdens die ceremonie worden,\
op het moment van de zalving,\
de Ouders uitgenodigd bij hun kind te komen staan\
en hun hand te leggen op de schouder\
van hun opgroeiende jongen of meisje.\
Een zeer zinvol gebaar.\
Twaalf-jarigen zijn op een leeftijd gekomen\
waarop hun Ouders hen niet meer\
vast in de hand omkneld moeten houden.\
Die jongeren affirmeren immers hun persoonlijkheid.\
Zij weten al wat zij willen\
en laten duidelijk hun voorkeur kennen,\
stilaan meer en meer gefundeerd.\
Ouders beloofden trouwens op hun huwelijksdag\
de kinderen, die zouden geboren worden,\
te begeleiden om hen vrij te maken\
en hun eigen weg te leren kiezen.\
Dat verlangen tot "vrij-maken"\
en tot "hun eigen weg leren kiezen"\
voelt men heel duidelijk bij de twaalf-jarigen.\
Natuurlijk zullen die jongeren\
de zorgende aanwezigheid van hun Ouders\
de volgende jaren nog broodnodig hebben,\
maar blijkbaar op een andere manier dan vroeger,\
niet meer als model,\
vooropgaand en hen vooruittrekkend,\
wel als een dragende hulp op de achtergrond,\
duwend, steunend.\
Daarom gaan Ouders bij het vormsel\
áchter hun kind staan\
en leggen zij hun hand vol respect op die schouder,\
ten teken dat zij dat kind\
vóór zich uit willen laten gaan op zijn eigen weg,\
maar het toch willen blijven begeleiden,\
niet als een beklemming,\
wel als een steun in de rug.\
\
Welnu, het is ook op die manier\
dat Jezus in Zijn Kerk aanwezig wil blijven :\
niet als een dwingende, beklemmende heerser,\
die ons zou willen voorhouden\
wat wij allemaal moeten doen,\
wel als een bezielende Liefdegeest,\
die ons, als een steun in de rug,\
inspireert, voortduwt,\
wanneer wij op eigen benen gaan staan\
en onze verantwoordelijkheid gaan opnemen\
als christenen in deze wereld.\
\
Wij, Jezus' leerlingen,\
mogen alles van Hem vergeten,\
Zijn gelaatsuitdrukking, Zijn gestalte,\
Zijn gebaren.\
Maar iets van Hem mogen wij nooit vergeten :\
Zijn respectvolle liefde.\
Jezus bad vurig\
dat de liefdeband tussen Hem en Zijn Vader\
ook zou blijven leven\
in het hart van allen die in Hem geloven.\
\
\
\
Uiterlijk zijn wij, christenen,\
niet onmiddellijk te onderscheiden\
van ongelovigen.\
Het verschil voelt men pas\
wanneer men met ons omgaat\
en begint te ervaren wat onze inspiratie is,\
nl. een Liefde die bezielt tot dienstbaarheid.\
\
Niet dat wij die zelf moeten scheppen.\
Neen! Wij moeten de liefde niet uitvinden.\
Daardoor zouden wij alleen maar\
krampachtige mensen worden.\
De stroming van de bezielende Liefde is er.\
Wij moeten er alleen maar in gaan staan,\
haar door ons lichaam heen laten stromen,\
zodat zij werkdadig wordt in onze edelmoedigheid,\
in onze vergevensgezindheid,\
in onze inspanningen tot eenheid.\
\
Daarvoor hebben wij die steun in de rug nodig.\
Want onze liefde is soms wat verkild,\
ons enthousiasme wellicht wat verkoeld,\
onze hoop wel eens verzwonden\
en onze dienstbaarheid\
misschien wat minder vindingrijk geworden.\
Wij allen hebben er nood aan\
de Helper, de Bezieler weer tastbaar te voelen.\
Wij hebben nood aan een nieuw Vormsel,\
aan een nieuw Pinksterfeest,\
voor onze geloofsgemeenschap.\
\
Gij, dertien-jarigen\
die vorig jaar werd gevormd,\
zijt gij trouw gebleven\
aan uw beloften en voornemens?\
Gij jong-volwassenen,\
die enkele jaren geleden\
het vormsel hebt ontvangen,\
is de edelmoedigheid van uw hart gegroeid\
zoals de opschietende gestalte van uw lichaam?\
En gij, volwassenen,\
die vele jaren geleden werd gevormd,\
wat zou er de laatste tijd toch gebeurd zijn\
dat uw gemoed zo verhard is geraakt\
dat gij zijt gaan twijfelen\
aan de liefdevolle aanwezigheid van God\
in uw gezin, in uw werkmilieu,\
in uw persoonlijk leven?\
\
Jong of oud, wij hebben allemaal nood\
aan een nieuw enthousiasme,\
aan een nieuw gloedvol Pinksterfeest,\
zodat wij, zoals onze vormelingen, ervaren\
dat God achter ons staat\
en, bij alles wat wij nu beleven,\
Zijn hand respectvol op onze schouder houdt.\
Onze liefde is als een klein vlammetje.\
Het verlicht reeds enkele gezichten\
en verwarmt reeds enkele harten.\
Het moet wel aangewakkerd worden\
door het goddelijk vuur van Zijn Geest.\
\
Laten wij daarom deze dagen\
met grote aandrang bidden :\
\
"Kom, o Trooster, heilige Geest,\
Zachtheid die de ziel geneest.\
Kom, Verkwikking, zoet en mild.\
Kom, o Vrede in de strijd.\
Lafenis voor 't hart dat lijdt.\
Rust die alle onrust stilt!\
\
Zonder Uw geheime gloed\
is er in de mens geen goed.\
Genees de ziel die is gewond.\
Maak weer zacht wat is verstard.\
Koester het verkilde hart.\
Leid wie zelf de weg niet vond.\
\
Kom, o heilige Geest, kom!"

