OLH Hemelvaart (2007)

Onlangs bij een bezoek aan mijn moeder in het rusthuis, (ze wordt kortelings 98 jaar), vroeg ze me: "Bruno, de hemel is die achter dat blauw?" en ze wees naar de blauwe lucht.
Ik herinnerde haar aan onze gesprekken over de schepping en over natuurkunde, dat we weten dat die blauwe lucht een natuurlijk verschijnsel is, een optisch effect van de omstandigheden in de atmosfeer, dat we leven in een heelal met onvoorstelbare dimensies van tijd, afstand en afmetingen en ook, dat Jezus' hemelvaart niets te maken heeft met astronauten of ruimtevaart.

Kan ik het haar kwalijk nemen dat ze liever terugvalt op oude voorstellingen?
In haar leven maakte ze twee wereldoorlogen mee, ze beluistert gans de dag,
ja elk uur, de nieuwsberichten op de radio en de journaals op de televisie.
Dan verneemt ze dat de wereld er nog niet zo op vooruit gegaan is.
Telkens is ze heilig verontwaardigd als er weer eens zinloos geweld werd gepleegd, racistische moord, kindermoord, vluchtmisdrijven, gewapende overvallen, stakingsoproer, diefstallen, ramkraken, uitzichtloze oorlogen, hongersnood, mensen op de vlucht. En dat houdt niet op.
"Goed nieuws" is geen nieuws zeggen de journalisten; alleen stille optochten met emotie en verdriet zijn dan weer wel geschikt voor de uitzending.

Wat heeft dit alles te maken met O.H.Hemelvaart?
Onze hoop op een betere toekomst is nooit ver weg en hemelvaart, onze verwachting naar een eeuwige vereniging bij God, is een scharniermoment tussen verleden en toekomst.
Hemelvaart gaat over de Jezus die afscheid neemt en de Jezus die op een andere wijze aanwezig blijft. Wij ervaren dat in ons leven ook, ieder mens is een schakel tussen verleden en toekomst. We houden ons vast aan een momentopname en hopen altijd dat het beter wordt.

Maar dat houdt ook in dat we moeten afscheid nemen, soms voor kort, soms voor een langere tijd en soms voor altijd, zowel van gebeurtenissen, als ervaringen, maar ook van geliefden. Afscheid nemen, loslaten, behoort tot het leven als de nacht bij de dag.

Vele dingen in ons leven kunnen ons gemoed bezwaren.
Zijn we in staat om vrij te worden van materieel bezit en comfort, van onze vooroordelen, van onze angst om iets uit handen te geven, van onze drang om anderen te willen veranderen, van onze angst om voor een eigen mening uit te komen?
Kunnen we vrij worden van verslaving, van geslotenheid, gemakzucht, het eigen gelijk of kiezen we er voor elke confrontatie uit de weg te gaan?

Loslaten, vrij worden van, is een positieve en vrije keuze. Loslaten betekent niet over boord gooien. Als we vrij worden van, kunnen we vrij worden voor een nieuwe waarde. Dan is de kiem gelegd voor nieuwe dingen. De kunst van het afscheid nemen bestaat er in die kiem te zien en te laten ontkiemen. Hier is het dat Christus ons verantwoordelijk stelt om zijn werk verder te zetten.

De kracht die er in Jezus was op het moment van zijn verheffing, zijn verheerlijking, die kracht is er ook in ons.
We hebben die kracht nodig opdat we ons niet groter zouden maken dan we zijn en bewust van onze grenzen.
We hebben die kracht ook nodig om niet in onmacht te vallen bij moedeloosheid en zelfmedelijden.
We mogen gerust spreken van de kracht van de Heilige Geest die we met Pinksteren zullen vieren.

Met Pinksteren, tijdens onze "koffie in de kerk" zullen drie mensen getuigen over wat het voor hen betekent te "durven getuigen van ons geloof". Geen treffender woord van Jezus dan: "Gij zult de kracht ontvangen van de Heilige Geest die over u komt om mijn getuigen te zijn". Met een talrijke groep parochianen zullen we dan ons leven delen, aanstekelijk zijn voor elkaar en enthousiast gemeenschap vormen.

Ik zal aan m'n moeder vertellen dat de hemel niet enkel is achter dat blauw, maar hier en nu en overal waar het goede nieuws gebeurt dat de media niet haalt maar authentiek en levengevend is voor alle mensen. Ik zal haar zeggen: "De hemel is daar waar wij die maken voor elkaar!"