Wat sta je naar de hemel te kijken? 2004

Wat zullen we doen? Zullen we dit jaar van de zomer naar de camping gaan of zullen we met het vliegtuig op vakantie gaan: een safari naar Kenia lijkt me wel wat, of misschien naar Thailand. Het is wel duur, maar vooruit. We hebben ervoor gespaard en het vakantiegeld kwam goed op tijd… Maar ja, als we zo ver gaan, dan moet je wel ingeënt worden, goede voorbereidingen en zo. Nee, ik weet het nog niet, want lekker op de camping…de kinderen in het zwembad en jij met je benen omhoog met een heerlijk boek. Daar rust je goed van uit, maar toch, zo ver weg een keer, een andere cultuur, een nieuwe wereld ontdekken. Maar aan de andere kant ook weer onzeker…zo ver weg, is het er wel veilig?

Twijfel, luxe twijfel. Ja, dat zeker. We blijven denken, tobben zelfs, wat doen we nou, maar besloten wordt er niks.

Zo ook in de politiek. Gaan we naar Irak of niet. Uiteindelijk toch maar gegaan en nu is er een Nederlandse militair gestorven. Verschrikkelijk natuurlijk voor zijn gezin, zijn familie. Vreselijk zo'n oorlog, die er nooit had mogen zijn, zoals geen enkele oorlog er ooit heeft mogen zijn. De politiek twijfelt nu: blijven of vertrekken. Volhouden of de moed opgeven. Hoeveel kost het om daar te blijven en hoeveel gezichtsverlies kost het om daar weg te gaan. Hoeveel stemmen kost het ons als we een nieuw

Bataljon soldaten sturen en hoeveel kost het als we er met zijn allen weggaan. Zo wordt gewikt en gewogen, getwijfeld en getobd, maar de sergeant komt door al dat gedoe niet meer tot leven. Het verdriet van al de gezinnen die een man, vrouw of kind verloren, blijft.

Ook de leerlingen van Jezus twijfelden volop. Ze wisten inmiddels wel, dat er iets met Jezus en zijn boodschap aan de hand was. Pasen was het al geworden voor hen, maar er bleef twijfel over hoe ze verder moesten. Vandaag verschijnt Jezus opnieuw aan hen en vraagt hen te getuigen van Zijn boodschap in Jeruzalem en overal. Daarna wordt Jezus ten hemel opgenomen en de leerlingen kijken hem na. Een bijzondere ervaring. Te bijzonder voor woorden. Een belevenis voor de leerlingen, die Lucas voor ons opschreef, maar de diepgang ervan is niet te vatten en ook de leerlingen begrijpen er niet alles van en blijven naar de hemel staren, totdat er gezegd wordt: wat staat ge toch naar de hemel te kijken?

Er moet garen op de klos. Geen twijfel meer, niet blijven staren naar de hemel. Ga maar gewoon getuigen van die Jezus in woord en in daad. Niet alleen in Jeruzalem, maar overal.

Getuigen van Jezus. Niet naar de hemel blijven staren.

Zijn Hemelvaart zet ons mensen aan om ook naar de wereld om ons heen te kijken en niet aan de kant te blijven staan. De handen uit de mouwen steken om te delen en te helpen, voor rechtvaardigheid en eerlijkheid op te komen, om verdraagzaam te zijn en vrede te bewerken hier en overal. Dat is Hemelvaart: een beweging omhoog en een beweging naar de ander. Precies het teken van het kruis.

Geen besluiteloosheid meer, maar aan de slag. Vandaag nog.