Tweede paaszondag (2010)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 225 niet laden

Het evangelie van vandaag kunnen we vanuit 3 standpunten bekijken.
Door de ogen van de leerlingen zonder Thomas
Door de leerlingen met Thomas
En door de gelovigen van vandaag die dit verhaal horen of lezen.

Als de leerlingen voor het eerst hun Heer terug zien herkennen zij hem aan zijn wonden.
Jezus wenst hen "Vrede". Een groet gevuld met al het goede van het koninkrijk van God.
Als we mensen de vrede wensen, dan wensen we dat zij in perfekte harmonie mogen komen, met de wereld rondom hun.
Als Jezus hen de "Vrede" wenst, voegt hij er eigenlijk ogenblikkelijk aan toe, maar ik ga het u niet gemakkelijk maken.
Ik verlang van jullie dat je mijn voorbeeld volgt. Je hebt mijn belofte dat ik je niet alleen laat,
ontvang de heilige Geest.
De verezen Christus geeft ook aan zijn leerlingen en priesters van nu de macht om zonden te vergeven in het sacrament van de biecht.

Waarom was Thomas niet bij hen tijdens de eerste ontmoeting met Jezus? Waar was hij? We weten het niet, misschien dwaalde Thomas door de straten van Jeruzalem? Alleen en in zichzelf gekeerd, gekwetst, wrokkig omdat hij zich weer eens heeft laten inpakken, door het schijnbaar aanlokkelijke gepraat van een wereldverbeteraar. Misschien maakt hij wel wrange voornemens. Nooit meer op zijn ziel te laten trappen. Zich te harden tegen de wereld. Voortaan ieder voor zich.
Maar hoe teleurgesteld Thomas ook mag zijn geweest, blijkbaar zoekt hij toch terug aansluiting bij de groep.
We lezen hoe de leerlingen hem willen laten delen in hun wonderlijke gelukservaring. Maar hun goed bedoelde poging om er maar direct in te vliegen en Thomas als eerste over de streep te trekken, loopt faliekant af.
Hij reageert erg afwijzend: dat zie je van hier, dat ik ga geloven, alleen maar omdat jullie het zeggen?
Zoiets absurds, de gekruisigde Christus gezien!?
Maar de leerlingen laten blijkbaar niet af en hij gooit het op een akkoord. OK, 't is goed. Ik zal jullie geloven maar alleen als ik hem met mijn eigen ogen kan zien en met mijn eigen handen kan aanraken.
Hij kan niet geloven zolang hij de lijdende en verrezen Heer niet heeft ontmoet, maar wanneer hij Hem wél ziet, is zijn geloof ook overweldigend: ‘Mijn Heer en mijn God', roept hij uit, "Mijn Heer en mijn God"
Dit is één van de mooiste geloofsbelijdenis uit de hele Bijbel. En die komt uit de mond van de ongelovige Thomas.

Thomas leert ons dat we als christen een ongelooflijke kracht kunnen putten uit de ontmoeting met Jezus.
Laten wij allen aandachtig zijn voor momenten in ons leven
waarop Jezus ons de ogen opent,
voor momenten waarop Hij ons laat zien dat Hij leeft :
Jezus staat heel onverwacht naast ons in de gekwetste mens,
Jezus opent ons de ogen wanneer rondom ons mooie dingen gebeuren,
Jezus zendt ons op weg, om ook anderen het geloof te leren.

Vandaag kunnen wij behoren tot die grote groep die door Jezus zalig verklaard worden.
"Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben."
Geloven betekent dus vertrouwen op het getuigenis van je voorgangers.
Natuurlijk kiest het evangelie zijn eigen spoor, maar het voertuig zijn toch de mensen.
Steeds maar weer mensen die vertrouwen in dat geloof.
En dat geloof kan pas echt groeien als we, zoals Thomas ons niet afsluiten en terug naar de groep gaan,
naar onze realiteit
Dan kunnen we mee vorm geven aan het nieuwe leven, en streven naar vrede voor iedereen.