De vrede zij met u

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

‘De vrede zij met u', zo groet de Heer na zijn verrijzenis telkens weer zijn moedeloze en terneergeslagen leerlingen. Na de kruisdood van hun Meester hadden zij zich angstig achter gesloten deuren verzameld. Maar deze deuren waren geen hindernis meer voor Hem, die niet meer aan de wetten van tijd en ruimte in deze wereld onderworpen is. Over deze vrede had de Heer reeds gesproken tijdens het Laatste Avondmaal: ‘Mijn vrede laat Ik u, mijn vrede geef Ik u. Niet zoals de wereld die geeft, geef Ik hem u.' De vrede is evenals de uitstorting van de heilige Geest een paasgeschenk van de Verrezene aan zijn leerlingen en over hen heen aan de hele Kerk.

Deze vredesgroet is sindsdien door de apostelen verder gegeven aan alle christelijke gemeenschappen. Zo bijvoorbeeld schrijft de heilige Paulus aan het begin van elk van zijn brieven: ‘De genade en de vrede van God onze Vader en van de Heer Jezus Christus, zij met u allen.' In elke eucharistieviering besluit de priester het gebed om vrede na het Onze Vader met de wens: ‘De vrede van de Heer zij altijd met u.' Allen die de eucharistie meevieren, worden dan uitgenodigd om elkaar een teken van vrede en verzoening te geven als voorbereiding op een waardige communie, waarin wij de innigste gemeenschap vieren met Christus en onder elkaar. Alles wat de vrede met God en met onze medemensen in de weg staat, moet voor de communie opgeruimd worden. Ik hoop dat wij deze vredeswens altijd met een blij hart van elkaar kunnen aannemen.
Maar deze vrede van de Heer moet ons zeker niet alleen tijdens de eucharistieviering vervullen, zij moet ons hele leven begeleiden, ook gedurende de alledaagse bezigheden van de dag moet die vrede van Christus ons bezit zijn. Daarom worden wij na de eucharistie ook naar huis gezonden met de groet: ‘Gaat nu heen in vrede.' Onze gedachten, onze woorden en werken zouden door deze vrede gekenmerkt moeten worden. Deze vrede moet zich uiten in onze omgang met onze medemensen. Omdat die vrede van Christus ons gegeven werd, moeten wij die vrede verder uit-dragen in deze wereld. Wij zouden allemaal werktuigen en boden van die vrede van de Heer moeten zijn. en bidden zoals St.-Franciscus: 'Heer, maak mij tot een werktuig van uw vrede.'

Die vredeswens, die wij elkaar schenken, zou wel enkele vragen bij ons kunnen oproepen. Waarom zijn wij, ondanks die vrede die Christus ons schenkt, zo dikwijls ontevreden? Waarom zijn wij vaak zo moedeloos? Waarom blijven wij vaak zo hatelijk en onverdraagzaam tegenover de anderen? Als wij van de zondagsmis thuis kwamen en we maakten thuis ruzie, dan zei moeder: ‘En jullie zijn pas te communie geweest'. Voor haar was dat onmogelijk, zij droeg die vrede van Christus nog verder in haar hart mee. ‘Geef dan toch toe,' zei ze, ‘omwille van de vrede.'

Het zal ons niet altijd gegund zijn om in vrede met iedereen te leven. Jezus had iedereen lief, maar niet iedereen vond Jezus lief. Daarom voegt Paulus eraan toe: ‘Leef, voor zover het van u afhangt, met iedereen in vrede.' In onze tijd wordt weer bijzonder veel over de vrede gesproken en geschreven. Men meent dat men de vrede kan opbouwen zonder God. Maar de ervaring leert ons dat de ware en echte vrede het best gegarandeerd is, als de mensen eerst in vrede leven met God en zijn geboden onderhouden. Daarom is het ook zo belangrijk dat wij elke zondag weer samen komen rond de eucharistie om ons door Christus die vrede te laten schenken. Wie daarvan vervuld is, kan zich dan ook zegenrijk inzetten voor de vrede in deze wereld.