De weg waarlangs

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Mensen hebben er soms veel voor over om een bepaald doel te bereiken. Men is bijvoorbeeld dag en nacht bezig om een zaak op te bouwen. Of om carrière te maken. Dezer dagen las ik een artikel over een voetbalschool. Een soort opleidingsschool voor jong talent. Elk vrij uur trainen, niet uitgaan, niet roken, niet drinken, dat was het programma om de top te bereiken. En dan in de wetenschap dat er slechts een enkeling doorbreekt. Heel dichtbij kennen we jongelui, die hard moeten studeren om een examen te halen. Soms met vallen en mislukking. Wat doet een mens al niet voor zijn carrière? Als het doel bereikt is, zie je vaak dat heel die moeizame weg, vol voetangels en klemmen, gemakkelijk vergeten wordt. Eigenlijk is dat jammer van al die inspanning.

Soms herinnert een mens zich de weg nog, die hij eerst moest afleggen. Dan kan het zijn, dat bij een nieuwe weg - en mensen moeten verschillende keren in hun leven zo'n weg afleggen - die ervaring helpt. Je weet immers, dat je het einddoel kunt halen. Het bemoedigt jezelf en geeft je kracht. Maar evengoed, denk ik, levert het voor anderen winst op. Want als wij onze eigen moeizame weg door het leven niet gemakkelijk vergeten, dan zullen andere mensen meer begrip van ons ondervinden. Wij begrijpen dan immers beter wat andere mensen moeten meemaken.

Dit, lijkt mij, het pleidooi te zijn dat Tomas vandaag voor ons houdt. Vergeet niet de weg waarlangs je tot hier bent gekomen. Vergeet niet de weg, die je moest afleggen om te bereiken wat je wilde. Natuurlijk is het vreugdevol om te geloven in de Verrezen Heer; natuurlijk is het fijn om overal geestkracht te ervaren en eensgezindheid. Maar vergeet niet hoe we hiertoe gekomen zijn. Aan het begin van onze beweging staat niet de superheld, iemand die in een handomdraai dit succes kan bewerken. Vergeet niet dat aan het begin van onze beweging een schandalig gekruisigde staat, en totale mislukkeling, een man zonder gestalte of luister. Hou zijn weg van lijden en vernedering in de gaten. Want christenen zijn vergeetachtig, niet beter dan wie ook. Van het begin af is geprobeerd om van Christus op het kruis een echte koning te maken. De wonden in handen en voeten werden edelstenen, de doornen rond zijn hoofd werden een echte koningskroon en zijn lendendoek een purper gewaad. Want dat schandalig gekruisigd zijn was onverdraaglijk. Onze Christus is een held. Onze Christus heeft overwonnen. Hosanna, zoon van David. Maar Tomas zegt: 'Wacht even, zo gemakkelijk gaat dat niet!' Onze Christus is er onderdoor gegaan, precies zoals velen van ons. Het is goed om als gemeenschap daar aan te denken. In de eerste jaren van het christendom, verkeerde de gemeente van Jezus in een glorieuze stemming. Want ze groeiden en leefden samen een voorbeeldig leven. Bovendien verwachtten ze dat spoedig de eindtijd en de totale verlossing zouden aanbreken. Maar Nero de keizer ligt al op de loer. De vervolgingen zijn aanstaande. Ook wij maken, na de bloeitijd van het katholicisme aan het begin van de twintigste eeuw, een periode mee van onzekerheid; een periode waarin we soms heen en weer geslingerd worden tussen waan en waarheid. Dan is het goed om te weten, waarlangs de weg leidt: één ging ons voor door lijden en dood en Hij heeft het gehaald. Een glorieuze Christus, maar Hij Iaat ook Tomas zeggen: 'Ik wil Hem niet zien zonder tekens van de worsteling en het lijden in zijn Lichaam. Alleen tegen zo iemand kan ik 'Heer en God' zeggen. Alleen voor zo iemand ga ik door de knieën. Alleen in zo iemand geloof ik graag.'