Vrede wensen

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Het is altijd een goed moment als mensen in de liturgie elkaar de vrede wensen. Dat gebaar is meestal lief en warm en oprecht. 0p dat punt is onze Kerk op weg een beetje een hartelijke Kerk te worden. Onder deze oefening zou de meester in de klas schrijven: doe zo voort. Het is zoveel beter dan naast elkaar te zitten met gesloten handen en gesloten lippen. Mensen hebben vele lieve gebaren nodig.

Vandaag lezen we een verhaal over Jezus die de vrede wenst. Het is een sterk gebeuren. Het is meer dan een gebruikelijke groet. Jezus kwam bij de leerlingen binnen. Hij brak daarvoor gesloten deuren open. Hij toonde hun ‘zijn handen en zijn zijde'. Hij toonde hun de klappen die hij had gekregen en de kwetsuren die hij had opgelopen om dat grote woord te kunnen zeggen: vrede zij u, sjaloom. Hij had blijkbaar voor die vrede een heel dure prijs betaald. Zijn vredeswens was daarom meer dan onze gekende lieve groetjes. Hij had voor die wens van vrede zijn leven op het spel gezet. De wedstrijd van zijn leven was één grote risicowedstrijd geweest. Driejaar lang. In dit uur, nu de strijd gestreden is, mag Hij zeggen dat Hij tot vrede is gekomen. Hij was nu vredevaardig. Na jaren van onrechtvaardig en dwaas geweld was Hij tot vrede gerijpt. Hij kon nu vrede aanbieden.

Hij mocht nu met recht en rede vragen om de grote zaak van die vrede te dienen: de zaak van zijn vrede. Paasvrede heet dat. Dat is veel meer dan lief zijn voor elkaar. Het is geloven en erkennen dat het leven een strijdtoneel is en een drama. En dat wij elkaar opvorderen en ondersteunen om de pijn van dat drama te verduren. En of we dat samen willen doen? Of we bondgenoten willen worden? Of we Gods project van sjaloom samen willen dragen?

Daarmee zeggen we natuurlijk veel ineens, want sjaloom is een zeer geladen woord. Het is zelfs het resumé van Gods bedoelingen. Voor zover mensen die bedoelingen van God hebben begrepen, heeft sjaloom te maken met harmonie, met ‘alles op zijn juiste plaats': aarde, mens, God. Dat is de gedroomde Drievuldigheid van in den beginne. Het is de bedoelde heilige orde van eeuwigheid tot eeuwigheid.

Welnu, deze heilige orde wordt voortdurend gestoord en ontwricht door diabolische machten. Tegenover het symbolum des geloofs staat het diabolische charter van het onzalige geweld. Onze geloofsbelijdenis is nooit een beaat en zalig bezit. Ons geloof in sjaloom staat altijd en altijd concreet ter discussie: in de politiek, in onze bedrijven, in onze scholen, in onze televisiegesprekken, in onze magazines. Ontwrichting en ontaarding, ontbinding en ontsporing zijn de zeer actieve negatieve signalen van wat een vredesmens bedoelt. Wij voelen ons daar niet goed bij. Daarom wensen we elkaar vrede toe.

Wie vrede wenst, is dus een dromer. Het is dromen van wat zo moeilijk mogelijk is. En blijven zeggen: en toch! Wellicht is vrede alleen maar dat: weigeren toe te geven aan het cynisme. En vreugde vinden in het warm houden bij elkaar van een open uto-pie. Daarvoor tonen mensen aan elkaar hun handen en hun zijde.

Sjaloom!