Kerstverhaal, Kerstmis nacht

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Kerstmis is de tijd dat we kinderen verhalen vertellen, kerstverhalen. Zelfs ouders die dat in het normale leven niet doen, roepen hun kinderen bij elkaar om verhalen te vertellen. Kinderen houden van verhalen. Verhalen zijn onontbeerlijk voor kinderen. Ze hebben ze nodig. Kinderen weten spontaan wat geleerde psychologen na veel wetenschappelijk onderzoek ontdekten: de enige manier waarop je een kind kunt inleiden in een waardepatroon is door verhalen. En alle kinderen weten spontaan dat ze die inleiding hard nodig hebben. Ze zullen je dan ook om verhalen blijven vragen als ze eenmaal weten dat je enkele verhalen kent. Bovendien kunnen ze zonder moeite eindeloos naar hetzelfde verhaal blijven luisteren.

Verhalen zijn niet te vervangen door televisie. Kinderen houden dan ook meestal meer van een goed verteld verhaal dan van een televisiestuk. Televisie werkt anders. Televisie vertelt geen echte verhalen. Televisie laat veel minder aan jezelf over. Het vertaalt alle woorden in beelden. Je kunt die vertaling zelf dus maar heel moeilijk meemaken. Televisie laat in de meeste gevallen maar weinig aan je verbeelding over. Een verteld verhaal laat daarentegen bijna alles aan je verbeelding over. Het is waarschijnlijk daarom dat een film vaak tegenvalt, nadat je het boek gelezen hebt...

Kinderen zijn vaak verward. Ze voelen zich vaak bedreigd. Ze weten niet hoe aan dit alles te ontkomen, hoe ze zich dienen te gedragen en hoe de zaken te beoordelen. Dat hebben we altijd geweten, en daarom werden al die moeilijkheden traditioneel in onze sprookjes en andere kinderverhalen vaak opgelost, de monsters werden vermoord, de bedreigingen ongedaan gemaakt, normen en waarden geleerd. We moeten natuurlijk dan wel de juiste verhalen vertellen. Verhalen die echt helpen.

Het was daarom dat heel, heel lang geleden Ananse, de spin, tegen zichzelf zei: ‘Als we nu maar eens de verhalen wisten die God over ons vertelt.' Ze spon een draad die recht de hemel in klom, en zelf langs die draad omhoog klimmend, kwam de spin - na dagenlang klimmen - eindelijk aan de troon van Nyame, de god van het firmament. Nyame was de god die alle verhalen over ons in een gouden safe naast zijn troon had staan. Toen Ananse naar die verhalen vroeg, kreeg hij ze niet zo maar ineens. Eerst moest hij drie hele moeilijke dingen doen. Maar daar gaat het hier niet over. Waar het om gaat is, dat we weten dat we die verhalen nodig hebben. We hebben de verhalen die God over ons vertelt hard nodig om te weten waar we aan toe zijn en hoe we ons dienen te gedragen.

Het is in de kerstnacht dat we een van die verhalen te horen krijgen, hoe God ons een nieuw begin stuurde, de vredesprins. God zond zijn enige kroost in ons midden. Degene die ons allemaal bij elkaar zal brengen. God-met-ons, Emmanuël, degene wiens leven wij allemaal dienen te leven.

Het is een pracht verhaal. Het is een verhaal vol sterren en engelen, schapen en herders, een moeder en een vader, vrouwen en mannen, een tiran en een ontsnapping. Het is een verhaal dat zijn weerga niet kent. Als je het vertelt zullen de kinderen rond je vragen of het wel echt gebeurd is. Zelfs volwassenen blijven dat doen! Dat is altijd een moeilijke vraag na zo'n verhaal. Natuurlijk is dit verhaal echt gebeurd. Het overkwam mensen zoals wij.

Is het echt gebeurde verhaal niet het ware verhaal? En is het ware verhaal niet een verhaal dat ons verder helpt in het leven? Het is een verhaal dat wel gebeurd moet zijn, want wij zelf zijn eigenlijk kinderen gebleven, die in het leven alleen maar een uitweg vinden in de verhalen die ons verteld worden. Daarom komen er zoveel gelovigen en ongelovigen samen op de kerstnacht. Veel meer dan op andere dagen. Zelfs mensen die door het jaar nooit komen opdagen, komen vannacht. Om weer naar dat verhaal te luisteren, het verhaal dat God over ons vertelt, en dat we zo hard nodig hebben onder een hemel waarvan de sterren vaak bijna helemaal zoek zijn.