De lieve vrede voorbij

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Gedurende vele eeuwen hebben vele mensen zich mateloos geërgerd aan het evangelie van deze dag. Ze kunnen hun ogen niet geloven. Het is in tegenspraak met alles wat ze van het christendom al zolang weten. Er staat inderdaad zwart op wit dat Jezus geen vrede komt brengen op aarde, maar verdeeldheid. En alsof dat nog niet sterk genoeg is, zegt Lucas er nog bij: vader tegen zoon, moeder tegen dochter. En andersom. Zoiets is compleet in tegenspraak met Jezus die de Koning is van de Vrede. Want dat staat ook in onze heilige boeken. We staan hier dus voor een probleem. We mogen de tekst van Lucas verdraaien of verzoeten, één ding staat vast: de Koning van de Vrede komt geen vrede brengen op aarde. Vrede is wellicht het hoogste niet en evenmin het laatste? Ik mag hier in elk geval niet doen alsof mijn neus bloedt: het staat echt te lezen bij Lucas. Hij heeft ooit al makkelijker proza geschreven. Ooit noemde ik hem een lieve en wijze man. Wat kan toch de betekenis zijn van deze sterke woorden?

We zullen vooreerst méér moeten lezen dan de naakte woorden. We zullen moeten leren ze te plaatsen in een ruimer kader. Lucas is niet de eerste de beste. Als hij een gedocumenteerd en verantwoord script wijdt aan Jezus, heeft hij daarmee een bedoeling. Hij ziet Jezus als de man van de nieuwe uittocht. Als de man die met zijn volk op wil gaan naar Jeruzalem, de stad van God. Volgens hem zullen alle volkeren en zal de hele geschiedenis dáár ooit hun voltooiing vinden en vieren. Dat zal een droom zijn. Dat zal de grote finale zijn van alles wat gelovigen maar kunnen dromen. Het hoogtepunt. Het eindpunt. Dat zal het einde zijn van alle tranen. De plaats van het definitieve alleluja. Dáár zal door en voor alle volkeren het grote slotlied worden gezongen. Met Jezus kan dit gebeuren. Dat is Lucas op zijn best.

Op dat punt is Lucas heel, heel royaal: iedereen wordt uitgenodigd om deze slotviering voor te bereiden en mee te máken. Dat is voor hem het credo van alle volkeren. Het is alsof hij tot de hele wereld zeggen wil: afspraak in Jeruzalem. Allen op post, graag. Niemand mag daar ontbreken. Dat is zijn hoogheilige project. Om dat te realiseren, wordt iedereen opgevorderd. Niets mag ten aanzien van deze utopie voor tegenbeweging zorgen. Een vader mag zijn zoon niet in de weg staan, als hij mee wil gaan op die weg. Wie zoiets doet, heeft niet begrepen dat Jezus de profeet en de poëet is van die hoge droom. Wie hier zijn zoon tegenwerkt, werkt God tegen. Dat is het eigenlijke punt. Voor zoiets moet desnoods de rust bij de familie maar worden gestoord. Mensen zijn meer dan dienaars van elkaars goedkope rust. Als ze Gods oproep hebben begrepen, gaan ze hier in de oppositie. Dat is heel sterk.

Het is inderdaad sterk aan mensen te vragen even na te denken over de vraag of er soms niet iets is wat belangrijker is dan knusse vrede? Mensen kunnen inderdaad inslapen bij het zoete bed van de lieve vrede. Niets is dan nog belangrijk. Alleen het niet-aanvalspact is niet genoeg. Als het koninkrijk Gods boven alles primair belangrijk is, wordt de familiale rust secundair.

Lieve vrede is het laatste niet.