Achttiende zondag door het jaar (1998)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 201 niet laden

Een paar jaar geleden stond er in de krant een bericht over een man bij wie ze na zijn dood ƒ 127.000.- onder de vloer verstopt vonden. Eigenlijk heel triest. Iemand die altijd blijkbaar heel zuinig en sober geleefd heeft, maar die nooit van zijn vele centen heeft kunnen genieten. De man uit het evangelieverhaal zou dat wel gaan doen, hij zou flink gaan genieten van zijn bezit, alleen, jammer voor hem: hij kreeg er de tijd niet voor.
Willen genieten van het leven is natuurlijk een hele goede intentie, dat willen we toch allemaal, en dat is niet iets voor later, als je gepensioneerd ben, maar dat moet je elke dag van je leven proberen: elke dag blij zijn dat je leeft, blij zijn met het goede dat het leven je geeft, ook als er misschien eens donkere wolken komen overdrijven. Dat is je ware levenskunst. En streven naar welvaart, werken aan een goede toekomst, ook in materieel opzicht, geld verdienen dus, ook dat hoort bij het leven.
Geld en goed en welvaart zijn iets heel waardevols en we kunnen ons alleen maar gelukkig prijzen dat we in een welvarend land wonen. Materiele gemakken zijn er om van te genieten. Maar om dat goed te kunnen is wel een hele grote levenskunst nodig, een kunst die te velen maar niet lijken te kunnen leren. Geld en goed en welvaart, hoe prachtig ook, maken toch heel veel mensen ongelukkig, dat is een werkelijkheid die we overal om ons heen kunnen zien. En waarom?
Omdat velen niet goed weten om te gaan met hun welvaart, omdat velen er tezeer aanvastzitten, erdoor verblind worden, zodat zij belangrijker zaken niet meer zien en daarom niet echt van het leven genieten kunnen. Zoals die man met zijn ƒ100.000,- onder de vloer, misschien is hij alle dag wel bang geweest dat het gestolen zou worden, hij heeft er beslist geen vreugde aan beleefd. Of zoals die man die dag en nacht werkte, ofschoon hij eigenlijk een hekel aan zijn werk had, maar hij wou per se veel geld verdienen om straks rijk te kunnen leven, maar hij werd ziek en in plaats van genieten ging hij als invalide verder door het leven. Of zoals die ambitieuze zakenman die al zijn tijd en energie in zijn zaak stak, maar wel zijn vrouw en kinderen verloor, omdat zij het niet meer bij hem kon uithouden en ging scheiden.
Als je teveel vasthoudt aan bepaalde dingen, dan kun je belangrijker dingen verliezen, vaak ongemerkt en dan kan het heel moeilijk worden om nog vreugde te vinden in het leven. En het hoeft hierbij niet alleen te gaan over materiele dingen, het kunnen ook andere zaken en verhoudingen zijn. De ware levenskunst vraagt dat je soms bepaalde dingen moet loslaten om belangrijker zaken te behouden. En mensen die dat niet kunnen, die te star vasthouden, dat zijn verliezers, en dat zijn mensen die dan ook alles in het leven waardeloos vinden. De ware levenskunst, de kunst om steeds te kunnen zeggen: ik ben blij dat ik leef, ik geniet ervan, die kunst vraagt dat je de betrekkelijkheid van de dingen onder ogen kunt zien, dat je weet te kiezen voor wat werkelijk waardevol is in het leven. Die kunst blijkt steeds weer een hele moeilijke opgave te zijn, maar wel de enige weg om van het leven te kunnen genieten.