Zeventiende zondag door het jaar (2001)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 201 niet laden

Als je maar goed kunt zeuren, dan krijg je wat je wilt. Kinderen weten dat feilloos en beoefenen het uit de kunst. Als buitenstaander vind ik het meestal heel vermakelijk hoe kinderen kunnen doordrammen als je iets willen hebben. En heel vaak zie ik dat ze uiteindelijk ook hun zin krijgen. Veel ouders stribbelen wel tegen maar als ze het gezeur zat worden, dan is toch heel dikwijls: "vooruit dan maar, voor deze keer", Of ze sluiten een soort compromis, "als je nu even stil bent, dan krijg je straks je snoep, je ijs, dat speelgoed", of waar het ook om gaat.
In dat spel van touwtrekken komen kinderen vaak, geheel of gedeeltelijk, als winnaars te voorschijn. Of het pedagogisch altijd verantwoord is, dat is natuurlijk een andere vraag. In extreme gevallen zie je hoe in feite de kinderen de baas zijn in huis en praktisch in alle gevallen hun zin krijgen. Dan denk ik wel eens: arme kinderen, wat zullen ze het later moeilijk krijgen in hun leven.
Als je de teksten van vandaag hoort/leest, dan krijg je de indruk dat je ook bij God altijd je zin krijgt, als je maar goed blijft vragen, blijft zeuren. Dat is natuurlijk een heel verkeerde indruk.
Ten eerste weten we uit ervaring dat dit niet altijd opgaat. "Ik heb O.L. Heer van het kruis gebeden, maar mijn gebeden zijn niet verhoord".
Ten tweede zou het ook helemaal niet goed zijn als alle gebeden steeds verhoord werden. Verbeeld je: alles wat je zou vragen, zou je krijgen, als je maar genoeg door blijft drammen. Dan werd de chaos in de wereld nog veel en veel groter. Iedereen die een beetje nadenkt, zal ook beseffen dat dit niet kan.
Dus bidden en blijven bidden heeft geen enkele zin, zou de conclusie kunnen zijn. En dan zeg ik: nee, dat is een heel verkeerde conclusie. We moeten wel een paar dingen bedenken.
Ten eerste is bidden veel meer dan gunsten vragen. Het vragende bidden is eigenlijk de minst belangrijke vorm van bidden. Dat klinkt misschien een beetje vreemd, en lang niet iedereen zal dit met mij eens zijn. Het vragen van gunsten heeft zeker wel zin, tenminste als het gaat om heel belangrijke zaken.
Als vakantiegangers heel hard bidden om mooi weer, of als de boeren juist om regen bidden omdat is het zo droog is, dan is dat voor hen wellicht heel belangrijk, maar ik noem het toch heel onbelangrijke zaken. Maar bijvoorbeeld, bidden om gezondheid, voor jezelf of voor dierbaren, bidden om het welslagen van een operatie, of bidden om een oplossing van ernstige problemen, dat zijn heel belangrijke zaken en dan is ervoor bidden altijd zinvol. En natuurlijk hoop je dan dat je gebed verhoord wordt, want anders zou je er niet voor bidden, en toch die verhoring is niet het belangrijkste, hoe vreemd dat misschien ook klinkt.
Bidden is in contact treden met God, al of niet met woorden. Bidden is God zeggen waar je hart vol van is, En als je hart vol is van een groot probleem, van groot verdriet, van angst voor wat komen gaat, als daar je diepste wensen liggen, dan blijf je die uitspreken, dan blijf je je wensen verwoorden. Dat doe je naar mensen toe met wie je goed praten kunt, dat doe je in je bidden ook naar God toe, die ongrijpbare figuur op de achtergrond van het leven.
Soms heb je geluk dat je grote wens vervuld wordt. Niemand zal ooit kunnen bewijzen dat het komt van je aanhoudend bidden, maar gelovige mensen voelen het wel zo aan. Maar ook als je wensen niet verhoord worden, ook dan heeft het bidden zin en betekenis. Praten over wat je hoog zit, met wie ook, geeft de meesten al een stukje kracht om verder te kunnen. Ongelukkig de mensen die niemand hebben om in moeilijke dagen mee te praten. Je vragen en wensen toevertrouwen aan God is ook zo'n onzichtbare bron van kracht.
Iemand zei eens toen de dood nabij was na een lange lijdensweg: als ik niet had kunnen bidden, had ik deze weg niet aangekund.
God heeft ons bidden niet nodig, Hij weet toch wel wat er bij ons aan de hand is. Wijzelf hebben het nodig om ons hart uit te spreken in gebed, ook in het vragende gebed.