Jeruzalem

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Jeruzalem betekent letterlijk stad van vrede, stad van sjaloom. Zoiets kun je vandaag moeilijk geloven. Hoogstens heerst gewapende vrede in die stad. Drie godsdiensten leven er naast elkaar en vaak tegen elkaar. Jeruzalem is een grimmige stad, gebouwd op wantrouwen. Niemand is er tevreden met zijn status en zijn statuut. Mensen vechten er om hun grenzen en hun plaatsen te bewaken. Maar ook om hun grenzen te verleggen en hun plaatsen te heroveren. Zo kennen wij het Jeruzalem van vandaag. Pelgrims zijn er voorwaardelijk welkom: hier moet je het hoofd bedekken en tien meter verderop moet je schoenen of sandalen uittrekken. Onder streng toezicht. Zonder pardon. En je mag er ook niet zeggen wat je wil: vergis je maar liefst niet, als je in de buurt komt van het Tempelplein. Je wordt bang als je als christen voor de Klaagmuur staat bij de opening van de sabbat op vrijdagavond. Jeruzalem, stad van vrede?

Vandaag lezen we in onze liturgie twee oude auteurs die spreken over Jeruzalem als stad van vrede. Zonder vraagteken. Met een uitroepteken. Jesaja en Lucas is hun naam. Jesaja spreekt heel lyrisch over die stad. Lucas bouwt heel zijn evangelie op een hoge droom: eens zullen allen opgaan naar Jeruzalem, de stad van God. Vanuit vandaag gezien, hebben Jesaja en Lucas zich vergist. Hebben ze dan verkeerd gedroomd? Hebben ze iets over het hoofd gezien? Wat mag het toch betekenen als Jesaja schrijft: Jeruzalem zal uw troost zijn? Als Lucas droomt van Jeruzalem als universele verzamelplaats van alle volkeren? Of hebben ze toch gelijk en moeten we alleen maar leren nog lang te wachten? Want het is een lange weg, de weg naar de vrede. Finaal is de vraag of God zich heeft vergist, wanneer Hij Jeruzalem heeft aangewezen als plek van vrede. Of hebben wij ons allemaal vergist in het tempo van de geschiedenis: de molen van de mensen maalt blijkbaar langzamer dan wij het zouden wensen.

Als dat laatste waar is, dan hebben Jesaja en Lucas misschien toch gelijk? Ze konden alleen niet weten dat mensen hun droom zó traag waar zouden maken. Vrede is een zaak van eeuwen, omdat de mens altijd ‘zijn' vrede wil. Vrede volgens zijn recept, vrede volgens zijn patroon. Dat is wellicht de uiteindelijke reden waarom Jesaja en Lucas zich hebben vergist? Moeten ze daarom zwijgen over sjaloom? Moeten ze daarom hun utopie maar liever opbergen? En mogen wij deze zondag de voorziene lezingen maar schrappen? Het zijn toch woorden die zijn weggeblazen door de feiten? Of moeten wij het aandurven te zeggen dat Jeruzalem niet allereerst een verre geografische plaats is? Jeruzalem is waar de mens vrede sticht op een boogscheut van zijn eigen huis. Geen kilometerverre utopie, maar binnen handbereik.

Het zou de omgekeerde wereld zijn, als die verre stad van Jesaja en Lucas iets leren mocht van de vele kleine pogingen uit mijn straat, mijn ziekenhuis, mijn gezin. Zo staat die stad om de hele wijde wereld gespannen.

Zo krijgen Jesaja en Lucas hun gelijk.