Ondeugd en overmoed

Laatst was op televisie een oude film, uit 1995, te zien met de naam Seven. Dat zeven slaat op de zeven hoofdzonden. De hoofdzonden zijn de negatieve hartstochten. Onze katholieke traditie zegt dat wij erdoor beheerst kunnen worden. En dat het de kunst is om dat te voorkomen. Als je al in de ban ervan bent is het de kunst om, met Gods hulp, erbovenuit te groeien. In de film gaan twee rechercheurs op zoek naar een seriemoordenaar. Deze man heeft het gemunt op mensen die het toonbeeld zijn van een van die hoofdzonden. Een toonbeeld van hebzucht dus, of van traagheid, van wellust of hoogmoed, van woede of jaloezie, of van vraatzucht. Een aangrijpende film. Op het einde schiet een van de twee rechercheurs de seriemoordenaar dood, uit woede. Uit woede over wat deze zijn vriendin heeft aangedaan. Maar deze moord was ook een vooropgezet plan van de seriemoordenaar. Hij wilde er zijn rijtje mee volmaken: de zevende moord zou voortkomen uit woede. Woede die zich meester zou maken van de rechercheur.

In de lezingen van vandaag gaat het ook over een van de zeven hoofdzonden, namelijk hoogmoed. De hoofdzonden staan tegenover de zeven deugden. Wilt u dat rijtje ook horen? Drie kent u er zeker, namelijk geloof, hoop en liefde. De andere zijn moed, gematigdheid, voorzichtigheid en rechtvaardigheid. Als mensen praten over het belang van het christelijke geloof, dan hebben ze het vaak over deze waarden. Ze vinden het een taak van de kerk om die uit te dragen. Ik weet niet of dat zo is. Het lijkt me meer iets voor iedere christen in het dagelijkse leven. Het goede voorbeeld geven aan kinderen bijvoorbeeld. Zeggen waarom je iets doet zoals je het doet. En verhalen vertellen over mensen die opvielen door hun deugdzaamheid. Helden en heiligen bijvoorbeeld. En als je je ergens kwaad over maakt niet gaan schelden maar een positieve invalshoek kiezen. Dus anderen durven aanspreken op menselijke waarden, die worden geschonden. Zoals rechtvaardigheid, of voorzichtigheid, of gematigdheid. Respect heeft met alledrie te maken.

Deze waarden zijn steeds opnieuw in het geding, in het dagelijkse leven. Maar wat is het uitdragen daarvan de taak van de kerk? Voor de preken en overwegingen zijn denk ik de