Vastberaden op weg naar Jeruzalem (Lc. 9,51)

Met een bondige zin duidt Lucas op de grote wending in het leven van Jezus. Vastberaden gaat Jezus de weg op naar Jeruzalem. Tot dan toe had hij in Galilea genezingen verricht en het Rijk van God verkondigd. Zijn tocht naar Jeruzalem is geen plezierreis. Hij leidt tot de doodsangst in de hof van Olijven en tot het martelaarschap van Goede Vrijdag. Hij trekt op als Lijdende Dienaar.

Navolging

Hij gaat zijn volgelingen voor. In de Handelingen worden zij ‘aanhangers van de Weg’ genoemd (Hnd. 9,2). Wij vragen aan Jezus om inzicht in onze levensweg. Wij hebben allen een weg te gaan. Van waar komen wij, waar gaan wij naar toe? Een levensvraag van elke mens. Op een bepaalde dag zetten we dan een beslissende stap, die het verder leven bepaalt.

Waarom gaat Jezus naar Jeruzalem? Hij wil er de gemeenschap verzamelen. “Jeruzalem, hoe vaak heb ik je kinderen niet bijeen willen brengen zoals een hen haar kuikens onder haar vleugels hoedt, maar jullie hebben het niet gewild” (Lc. 13,34). In Judea en Jeruzalem komen tollenaars en zondaars naar Jezus toe. Hij toont zijn zorg om wat verloren is. Het latente conflict met Schriftgeleerden en Farizeeën barst open. Jezus ijvert ervoor dat de tempel een huis van gebed zou zijn (Lc. 19,46). Hij voorziet de dag waarop de tempel wordt afgebroken en de stad verwoest (Lc. 21,6). Dat alles leidt er toe dat de hogepriesters en de Schriftgeleerden naar een mogelijkheid zoeken om hem uit de weg te ruimen (Lc.22,1).

Doordat Jezus koos om naar Jeruzalem te gaan, kreeg hij al moeilijkheden bij de doortocht in Samaria. Jezus dringt zich niet op. Hij wil geen geweld gebruiken, al had Elia dit wel gedaan en zouden zijn leerlingen dit ook willen. Hij zal hen daarom terechtwijzen. Hij trekt naar Judea als een arme, zonder bezit. Op palmzondag komt hij de stad niet binnen te paard, maar op een ontleende ezel. Hij, die de armen prijst, heeft geen huis en geen vaste stek. Hij die nergens zijn hoofd kon opleggen, zal aan een kruis genageld worden om er te sterven.

Ik zal u volgen, waar u ook heen gaat (Lc. 9,57)

Drie potentiële kandidaten dagen op om Jezus te volgen. We kennen hun naam niet. Zijn ze uiteindelijk meegegaan? Zijn ze achtergebleven omdat de keuze voor Jezus radicaal en tegendraads was? Het gesprek zegt vooral veel over Jezus en zijn levenskeuze. Hij steunt niet op comfort en materiële voorzieningen. Hij zoekt geen materieel houvast. Hij kiest niet voor wat achter de rug ligt. Hij houdt niet van wat voorbij is en dood is. Hij heeft een doel voor ogen. Hij is gedreven voor het aanbreken van het Rijk Gods. Wie Jezus wil navolgen, zal in zijn levensstijl intreden. De Heer dwingt niemand om Hem te volgen.

De voorwaarden komen hard aan. Het zevende werk van barmhartigheid is toch de doden begraven. Een mens heeft de plicht zijn overleden ouders te begraven. Oudere zusters vertellen over de strenge kloosterregels van vroeger. Ze zouden nooit meer naar huis mogen. Dit was zo hard er niet bij te mogen zijn bij het afsterven van hun ouders. “Ik ga ervan uit, aldus Hanspeter Ernst in zijn commentaar bij dit vers (Lc. 9,60) dat Jezus aanwezig was bij de begrafenis van zijn vader Jozef. De evangelist Lucas is radicaal, maar niet rigoureus.”

De Dendermondse pater De Smet (+1873) gaf een voorbeeld van radicale keuze. In het seminarie van Mechelen beluisterde hij enthousiast priester Charles Nerinckx. Zonder afscheid te nemen van thuis gaat hij met deze mee naar de missie bij de roodhuiden in de jonge States (Twee missiereuzen: Pieter Jan De Smet en Consant Lievens in H. Imberechts, De Jezuïeten. Een boeiend verhaal over markante figuren).

Jezus kiest voor het leven. De navolging gebeurt omwille van het Rijk van God. Wat achter ons ligt, kan waardevol zijn. “On ne fait jamais attention à ce qui a été fait; on ne voit que ce qui reste à faire» (Marie Curie). Jezus ziet vooruit. Bij het bidden van een Weesgegroet vervangt Lucien altijd de woorden “in het uur van de dood” door “in het uur van het leven.”

Kleine passen

Elke dag nemen mensen met tederheid en barmhartigheid zorg op voor anderen. De navolging van Jezus gebeurt met kleine passen. “De toekomst komt niet van degenen, die erop uit zijn zich te voegen naar de omstandigheden van het moment. Ze komt niet van degenen, die anderen kritiseren, maar zichzelf als onfeilbare norm hanteren. Ze komt ook niet van degenen, die de makkelijke weg kiezen; die het lijden omwille van het geloof uit de weg gaan en alles wat iets eist van de mens, hem pijn doet en hem vraagt zichzelf prijs te geven, vals en achterhaald noemen, tiranniek en wettisch. Laten we het positief stellen: de toekomst van de Kerk zal, zoals altijd, bepaald worden door de heiligen. Dus door mensen, die verder zien dan de leuzen, die echt modern zijn. Door mensen, die meer kunnen zien dan anderen, omdat hun leven een grotere dimensie heeft. Zelfverloochening, welke de mens vrij maakt, wordt slechts verkregen, doordat hij zichzelf dag in dag uit prijsgeeft in kleine dingen. In deze dagelijkse passie, waardoor de mens pas ontdekt, met hoeveel banden hij vastzit aan zichzelf, in deze dagelijkse passie en alleen daarin komt de mens beetje voor beetje open te liggen. In de mate waarin hij geleefd en geleden heeft, in die mate ziet hij” (J. Ratzinger, De toekomst van het geloof, blz. 102).

Heer, zet ons op weg en maak ons geschikt voor het Koninkrijk van God.