Hij voelde medelijden

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Als wij zo naar dit stuk uit het evangelie luisteren, komen er verschillende gedachten bij ons op. Als je er van uitgaat dat het precies zo gebeurd is, wat is dan de zin van deze dodenopwekking? We weten allemaal dat de dood bij het leven hoort, zoals de geboorte erbij hoort. We hebben gehoord dat mensen die klinisch dood zijn geweest vaak echt niet zo heel blij waren met de reanimatie die op hen is toegepast. We kunnen er zeker van zijn dat die jongeman later toch nog gestorven is. We kunnen met grote waarschijnlijkheid wel vermoeden, dat er in die tijd talloze weduwen zijn geweest, die hun enige zoon naar het graf moesten brengen, doch die Jezus toevallig nier tegen kwamen. Wat is dan de zin van deze dodenopwekking?

Laten we er even goed naar gaan kijken. Jezus gaat naar de stad Naïn. Een grote menigte volgt Hem. Het is een feestelijke stoet. Bij de stadspoort komt deze stoet een andere stoet tegen. Ook met een groot aantal mensen. Maar het is een verdrietige stoet, een rouwstoet. Als dit bij ons in het Westen was gebeurd, zouden deze twee stoeten elkaar strak voorbij zijn gelopen; de feeststoet zou zijn luidruchtigheid even hebben onderbroken want het is een beetje gênant op dit kleine stukje grond nu juist een begrafenisstoet tegen het lijf te lopen. In het Oosten gaat dat anders. Vragen en antwoorden vliegen over en weer. Jezus krijgt zo van het tragische geval te horen. Hij heeft medelijden met die moeder. Maar Hij laat het daar niet bij. Hij gaat over tot actie. Want in feite is die weduwe aan de heidenen overgeleverd. Sociale voorzieningen waren er in die tijd nog niet. De kinderen namen de taak van vader over en moesten voor hun moeder zorgen. En nu is de enige zoon van die moeder gestorven. Vandaar al die mensen die medelijden met haar hadden. Ze hebben hun werk in de steek gelaten om die moeder op haar lijdensweg te vergezellen. Ze hebben veel medelijden met haar. Zoals ook bij ons veel medelijden is met een vrouw, die eerst haar man naar het kerkhof heeft gebracht en nu haar enige zoon ten grave draagt. Iedereen heeft dan medelijden. Maar morgen, als iedereen weer aan het werk is, of overmorgen of uiterlijk volgende maand is iedereen het vergeten. Hoogstens zegt dan nog de een of ander: kop op, moedertje, de moed niet verliezen hoor. Maar verder niets. Misschien wordt er straks ook nog misbruik van haar gemaakt, want er zijn altijd mensen die de onkunde van zon vrouw uitbuiten tot hun eigen voordeel. Niet zo bij Jezus. Hij heeft medelijden, maar Hij laat het er niet bij. Hij zet het gevoel van tederheid om in een daad. Hij zegt tegen die jongen: "jongeman, Ik spreek tegen jou, sta op". En Hij geeft hem aan zijn moeder terug. Hier ligt het profetische van deze daad. Jezus zegt eigenlijk tegen iedereen: medelijden is goed. Maar het moet niet bij medelijden blijven. Je moet iets doen vanuit je medelijden. Structuren veranderen, waardoor zulke mensen niet in de kou komen te staan. En zolang die structuren niet veranderd zijn, moet je zo'n mens helpen.

Misschien ligt hier het antwoord op de vraag die wij in het begin stelden: wat is de zin van deze dodenopwekking?