10e zondag door het jaar C

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

De lezingen vandaag vertellen over twee moeders - allebei weduwe - die hun kind verloren hebben.

Ik heb het ouders vaak horen zeggen: ‘Er is niks erger dan een kind te moeten afgeven'. Ik geloof dat. Iemand met nog een hele toekomst voor zich wordt plotseling, onverdiend en onbegrijpelijk, de pas afgesneden. Het is zo onrechtvaardig, en het doet daarom zo zeer. Als de wond al geneest, heel langzaam, blijft toch altijd het litteken, want zoiets vergeet je nooit.

Beide schriftlezingen gaan daarover vandaag. Twee moeders van wie het kind, hun enig kind, gestorven is. Maar beide zonen, vertelt de Bijbel, worden tot leven gewekt.

De boodschap die de Bijbel ons wil doorgeven, is dat God de Heer is van alle leven en sterven. Wat deze verhalen ons willen zeggen (bij alle vragen die ze wellicht ook oproepen), is dat geen enkele mens, zo oud of zo jong als hij is, door God voorgoed wordt prijsgegeven aan de dood. Elia en Jezus laten beiden zien dat God zich ontfermt over onze doden; Hij brengt er weer leven in! Dat is de kern, en tot dat gelovig vertrouwen nodigt de Bijbel ons uit.

Maar er is nog meer. Wij kunnen immers geen dode kinderen tot leven wekken, hoe graag we het ook zouden willen. Wat we wel kunnen, is mensen die op een dood punt zijn aangeland, overstelpt zijn door verdriet, helpen erdoorheen te komen. Wat we wel kunnen, is mensen die dreigen dood te gaan aan hun verdriet, net als Jezus, bij de hand nemen en helpen opstaan. We kunnen hun zeggen en laten voelen: Schrei maar niet... Je moet er wel doorheen zien te komen, maar je staat er niet alleen voor. Dat vraagt geen andere deskundigheid dan een gevoel van betrokkenheid. En zo kunnen gewone mensen elkaar tot leven wekken.

Dat is wat mensen tot christenen maakt: de dood - zoals Jezus deed - een halt toeroepen. In het klein van mens tot mens, en ook wereldwijd.

Want ook die moeder, moeder Aarde, is verdrietig en schreit. Moeder Aarde is verdeeld in kampen die elkaar bestrijden. Moeder Aarde is steeds meer vervuild, en lijkt steeds meer ten dode opgeschreven.

En ook dit een halt toeroepen, is wat gelovige mensen van diverse kerken, indertijd aangemoedigd door het Conciliair proces, zou moeten blijven bezielen. Er zal alleen leven op aarde zijn en blijven, als we niet ophouden ons best te doen voor gerechtigheid, vrede en heelheid van de schepping.

Mensen opbeuren, verdriet delen en zo opwekken uit de dood. Maar ook de aarde doen verrijzen en helpen te worden tot een paradijs, is een blijvende uitdaging van Godswege.