Wie liefheeft is een kind van God

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Er zijn in het verleden tijden geweest dat de Kerk de neiging had om zich van de wereld af te sluiten, om zich te distantiëren van mensen die niet kerkelijk zijn. Zij sprak dan van de boze wereld en van de slechte mensen.

Paus Johannes XXIII heeft die mentaliteit definitief doorbroken; hij heeft het venster, dat op de wereld uitzicht geeft, opengemaakt en dialoog gezocht met alle mensen, zelfs ongelovigen. Hij heeft erkend dat de Kerk ook van de wereld leren kan en dat er overal mensen zijn die even goed en braaf kunnen zijn als de christenen. Toch is dat eigenlijk niet zo een nieuwe ontdekking. Zij is al 2000 jaar oud. Jezus heeft die ervaring meermaals gemaakt: "Voorwaar zulk geloof heb ik in Israël niet gevonden". De honderdman uit het evangelie was wel in veel opzichten een uitzonderlijk mens. Hij moet een bijzonder vredelievend karakter hebben gehad. En dat voor een soldaat! Dat hij als heiden voor de Joden in Kafarnaüm een synagoge liet bouwen, is toch wel ongewoon. En terwijl Joden en heidenen over het algemeen elkaar niet konden luchten of zien, schijnt dat in Kafarnaüm heel anders te zijn geweest. Als de knecht van die heiden ernstig ziek wordt, zijn het de oudsten van de Joden die Jezus vragen om te komen om hem te genezen. Een knecht was in de oudheid niet van tel. De meester had alle macht over hem. Maar deze honderdman behandelde zijn knecht als zijn kind. Twee keer stuurt hij een gezantschap naar Jezus. Die heiden spot niet met de Joodse gebruiken. Hij weet dat het de Joden verboden was een heidens huis binnen te gaan en daarom is hij zo fijngevoelig dat hij tot Jezus zegt: "U hoeft niet binnen te gaan in mijn huis, het is voldoende dat U een woord zegt. Als ik een woord zeg, dan gaan de soldaten waar ik wil. Hoeveel te meer moet uw woord dan kracht en autoriteit bezitten".

Jezus is erg geroerd voor die fijngevoeligheid van deze soldaat en Hij geneest zijn knecht. Jezus had misschien die man kunnen bekeren, hij was zeker niet ver van het Rijk van God af. Maar neen, dat doet Jezus niet. Die man is in orde; hij heeft voor zijn heil niets meer nodig. Een echte mens, zouden wij zeggen, een christen zonder dat hij het weet, een anonieme christen.

Wij worden een beetje beschaamd en stil over die openhartige houding van Jezus tegenover deze heiden. Eigenlijk is die houding de meeste onder ons nog vreemd. Wij zijn nog niet gewend dat de Kerk bereid is tot dialoog met iedereen, zelfs met de communisten. Het doet vreemd aan als we horen dat de Kerk van deze wereld kan leren en bereid is het goede van de anderen te erkennen. Er zijn er nog altijd die deze houding van dialoog en solidariteit wantrouwen. Zij verklaren dat als een zwakheid. En toch... heeft God niet alle mensen lief en is Jezus niet voor alle mensen gestorven? Hij is ook de God van de heidenen. Zoals Jezus met zijn verdraagzame houding tegenover deze heiden toch niets van zichzelf heeft moeten prijsgeven, zo zal ook de Kerk in haar open houding tegenover de wereld toch niets van zichzelf moeten prijsgeven.

Vandaag leert ons Jezus in zijn houding tegenover deze heiden, dat wij heel voorzichtig moeten zijn in ons oordeel. Wij mogen de mensen niet te vlug in categorieën indelen van goede, half goeden en slechten. Er zijn misschien mensen die heel hun leven geen voet in de kerk gezet hebben, en toch goede mensen zijn, mensen die ook op weg zijn naar God. Christus neemt zondaars, heidenen, echtbrekers, moordenaars, allemaal mensen die volgens ons toch niet voorbestemd schijnen voor het Rijk van God, op in zijn gezelschap. En anderen die volgens ons helemaal al voorbestemd zijn voor de hemel, zoals de farizeeën, de schriftgeleerden, heeft Hij uitgesloten, omdat nu eenmaal Gods maatstaven heel anders zijn dan de onze. Wat Jezus vraagt is een blind geloof, een totale overgave aan de liefde van God. Wie in die liefde blijft is een kind van God.