4e zondag door het jaar C(2013)

Als Jesus in de synagoge van Nazareth binnenkomt

brengt dat heel wat te weeg.

Opschudding, veel volk.

Hij wordt enthousiast binnengehaald,

zoals een bruidegom en bruid

bij hun huwelijksinzegening.

Hij laat van zich horen, net zoals zij dat doen als ze hun jawoord uitspreken:

en zegt:

'De Geest des Heren is over mij gekomen:

Hij heeft mij gezonden om aan armen

de Blijde boodschap te brengen,

aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken

en aan blinden dat zij zullen zien,..........

om verdrukten te laten gaan in vrijheid

en een genadejaar af te kondigen van de Heer'.

Het is een heel programma.

Het heeft te maken met troost bieden, hoop geven

en de liefde doen.

Jesus zelf staat voor dat programma en zegt heel duidelijk:

'dat woord is in mij in vervulling gegaan'.

Dat zegt Hij niet triomfalistisch

in de trant van zie je wel, kijk mij nou,

maar meer in de Geest van de dienstbaarheid.

'Ik wil voor dat programma van Gods Koninkrijk staan,

Ik wil Hem dienen en liefhebben.

Mensen reageren eerst enthousiast:

‘Mooi wat Hij zegt’

maar de vreugde is van korte duur.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen

dat Jesus de mensen ook een beetje uitdaagt:

‘jullie willen zeker wonderen

maar bedenk dat die ook bij de profeten vroeger, niet vanzelf komen.’

En dan slaat de stemming om.

Ze voelen zich bekritiseerd

en veranderen van bewonderaars van hun grote plaatsgenoot

in mensen die niet van nieuwe dingen houden.’

Na het aanvankelijke ‘wat een heilig man’

klinkt al vlug het: ‘wat een opschepper,

en dat wordt zelfs: Hij is gevaarlijk, een revolutionair.’

Mensen die de echte vernieuwing maar onnodig vinden

zijn talrijk en ze hebben veel macht.

Mensen zijn nu eenmaal traag en vaak ook heel benepen.

Dat zal later ook nog vaak gebeuren wanneer er vernieuwers opstaan.

Roddelcampagnes gaan van start en er vallen slachtoffers:

net als Jesus van Nazareth dat geworden is aan het kruis.

Ook in de kerk werden en worden mensen verdacht gemaakt.

Een troost is dat ze dan vaak later heilig worden verklaard.

Franciscus is daarvan een mooi voorbeeld.

Wil je als mens een bijdrage leveren

aan een nieuwe wereld dan hoort daar ook

de erkenning van je fouten bij.

Onze kerk heeft dat gedaan

schuld erkend

1.aan de kortzichtigheid van het christelijke antisemitisme,

2.de schuld van ons westerlingen aan het kapitalisme

Abbé Pierre die nu inmiddels al vele jaren terug begraven werd

-drieduizend mensen in de Notre Dame die herdenkt

dat ze 850 jaren geleden met de bouw begonnen;

nu gaan ze daar feest vieren met nieuwe grote klokken-

Abbé Pierre die daar begraven werd

was degene die tegen de wrange gevolgen van ons kapitalisme protesteerde.

Dat er profeten waren zoals Abbé Pierre

en dat de grote kerk haar fouten erkent

is voor sommigen misschien verontrustend

maar het is goed om fouten te erkennen

die er in het verleden gemaakt zijn.

Niet omdat het fijn is als je in het stof kruipt

maar uit eerbied voor de talloze slachtoffers

die, terwijl velen niets anders konden doen dan toekijken

totaal onschuldig zijn gevallen.

Het was vorige week zondag de 27e januari de dag

waarop 68 jaren terug het kamp Auschwitz werd bevrijd.

De Paus heeft er uitgebreid aandacht aan besteed,

en van de Verenigde Naties komt het idee

die dag uit te roepen tot een blijvende gedenkdag van de slachtoffers

van de Holocaust en anderen die toen vermoord zijn.

Het is een soort dag van het geweten geworden,

een dag waarop mensen van vele landen en godsdiensten

bijeen willen zijn en samen zeggen:

‘we willen weten wat er fout ging.’

De oude wijze rabbijnen zeiden al:

‘vergeetachtigheid leidt tot ballingschap,

men weet niet meer wat er kan gebeuren,

men wil het niet meer weten en zie

het gebeurt en de ellende is daar...’

Het omgekeerde geldt ook:

Het van de feilen willen leren

is de weg naar de verlossing.

De tijden van het benepen Nazareth

of het bange Duitsland van toen, mogen niet terugkomen.

Jesus zelf ontsnapte aan die kleinheid.

Er staat geschreven aan het eind van het evangelie

dat ze een soort aanslag op hem willen plegen (van de rotswand af):

'Hij ging midden tussen hen door voorbij.'

Hij ontsnapt aan de kleinheid en de benepenheid van mensen

Hij gaat Zijn weg vervolgen en zal de wil van de Vader gaan.

Wat is nu de kracht die die ontsnapping mogelijke maakte?

Paulus getuigt daarvan als hij het hooglied van de liefde aanheft

hij het dan vooral over Hem.

Hopelijk krijgen wij er allemaal iets van mee!

Zullen wij horen bij de achterblijvers

die knorrig eensgezind blijven zitten waar ze zitten

of durven wij Hem volgen op Zijn weg?

Iedere generatie opnieuw zal moeten kiezen

voor de Heer, en voor de navolging waartoe Hij ons oproept.

We moeten onze eigen bijdrage leveren:

ieder op zijn/haar eigen wijze.

‘We hebben allemaal verschillende gaven’

zegt Paulus: ‘niet allemaal zijn we profeten,

niet allemaal spreken wij in talen.’

We zijn niet allemaal bollebozen we zijn niet allemaal genieën.

Paulus vertelt over de gave bij uitstek

die van de liefde.

‘Al kende ik alle geheimen en alle wetenschap

maar ik had de liefde niet

ik was niet meer dan een galmend bekken of een schelle cymbaal.’

Ook met ons geloofsgelijk mogen we niemand om de oren slaan:

‘al het ik een geloof dat bergen verzet

maar ik heb de liefde niet het dient mij tot niets.’

De liefde is mild, vriendelijk, vergevend

trouw. Ze rekent het kwade niet aan

is niet blij met onrecht

maar hoopt en vertrouwt.

God is liefde!

Hij manifesteert zich niet in koude drukte,

Hij is wars van het geweld

Hij overrompelt ons met Zijn warmte en Zijn troost

als wij Hem toelaten in ons leven

De liefde is mild en geduldig

is verheugd om het goede en de waarachtigheid.

Die liefde is een stille sterke kracht

die ons leven kan richten

die het aanschijn de aarde kan veranderen.  

Gisteren (vandaag) vieren we Maria Lichtmis (2 februari),

eigenlijk heet het feest: ‘presentatie van de Heer’

Jesus wordt, zo klein als Hij is, aan de Heer opgedragen.

Dat hoorde zo, 40 dagen na de geboorte van ieder kind

en het is een bevestiging van het feit

dat iedere nieuwgeborene geen kopie is van vader en moeder,

maar een unieke mens, geroepen om op de eigen wijze

beelddrager te zijn van God, met een eigen opdracht.

Een kind en dit kind in het bijzonder, kan het beste in mensen losmaken.

Het beste aan hoop, aan geloof en aan liefde.

Maria Lichtmis 2013,

feest van de binnenkomst van het licht in onze wereld.

Deze zondag is het 3 februari,

feest van de heilige Blasius.

Dan zullen ons aan het einde van de viering

de kaarsen, lichtdragers, op de hals worden gelegd

bij de Blasiuszegen.

We worden er zo aan herinnerd

dat wij als getuigen van dit licht

verder zullen gaan.

We mogen weten dat ons geloof in de God

die in den beginne zei: ‘er zij licht’ ons niet bedriegt

we mogen weten dat diezelfde God het prille licht

van de hoop zoals die in Jesus zichtbaar werd

en in allen die hem volgen, beschermt.

Een moderne dichter zegt:

‘Wie denken durft dat deze droom het houdt

een vlam die kwijnt maar niet zal doven.

Wie zich aan deze dwaasheid toevertrouwt

al komt de onderste steen boven.

Die zal kreunen onder zorgen,

die zal vechten in 't verborgen,

die zal waken tot de morgen dauwt -

hij zal zijn ogen niet geloven.’