Jezus weet de boodschap die hij brengen wil en zoekt in de rol naar de juiste bewoording.
Het is stil.
Hij leest: De Geest des Heren is over mij gekomen,
en nog: Hij heeft mij gezonden om aan armen de Blijde Boodschap te verkondigen, aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken en aan blinden dat zij zullen zien, om verdrukten te laten gaan in vrijheid, om een genadejaar af te kondigen van de Heer...
en Hij voegt eraan toe; het schriftwoord dat gij gehoord hebt is thans in vervulling gegaan... zusters en broeders,
als inleiding op het Lucasevangelie,
als programmaverklaring van wat Jezus in de wereld, in de tijd, kwam doen, en komt doen, kan dat tellen.
Een concretere samenvatting van wat de blijde boodschap, van wat het evangelie mensen brengt, mensen verkondigt, is amper te vinden.
Het illustreert de wonderlijke nabijheid van onze God, toont ons zijn bekommernis voor de mens, voor de samenleving.
Het wijst ook Jezus aan als gezalfde, als onze gids en leidsman, als onze herder op de wegen naar groenende weiden van geluk, van leven...
Hij leidt ons, Hij gaat met ons, maar wij zijn het die moeten gaan...
Gaan en keren, dat is onze taak... dat is onze roeping, dat is onze rol binnen het evangelie, gaan en keren...
...die armen waarover sprake, het zou wel eens ieder van ons kunnen zijn, in onze geestelijke armoede, misschien ook verborgen materiele armoede...
Even misschien zijn wij het die anderen arm maken, door niet altijd eerlijk onze zaken te behartigen,door onze inzet die te flauw weegt, ons gebrek aan solidariteit...
Gaan en keren...
...de gevangenen waarover sprake, misschien zijn wij die wel.
Wij allemaal hebben bij momenten toch behoefte aan bevrijding van zoveel wat weegt... van kleinzieligheid en egoïsme, ook van hoogmoed nu en dan, of in tegendeel van teveel bescheidenheid, pessimisme en wanhoop... en hoe vaak kunnen wij aan mensen niet bevrijding schenken? vergeving schenken, hoop schenken, en nieuwe moed, goede moed...
Gaan en keren...
...de blinden waarover sprake, misschien zijn wij die wel. Wij die zo dikwijls verblind zijn door zoveel onrecht om ons heen, dat we vergeten het mooie, het ware en het goede, dat minstens even kwistig wordt gestrooid, te zien, te erkennen, te waarderen...
En hoeveel goeds strooiden wij deze dagen rond?
Gaan en keren...
Want moedeloos verdrukt, zo voelen ook wij ons, zo dikwijls, als ons hart wordt bezwaard door jaloersheid of haat, zodat het niet meer in vrijheid en vreugde voor een ander kan kloppen, verstikt als het wordt door zelfbeklag of integendeel juist heel veel oprecht verdriet...
De armen, de verdrukten, de bedroefden, de blinden, zo dikwijls, zijn wij...
Maar onze Heer staat in ons midden,
Onze Heer, Hij komt ons ook vandaag weer tegemoet. En ons verkondigt Hij zijn woord van Liefde. Ook nu nog is Hij de profeet van de verzoening, ook als zijn woorden botsen tegen de kilte van ons denken, ons doen...
Ons hoofd, ons hart, heel ons wezen, ons diepste zijn, wil Hij doordringen met zijn vergeving en zijn trouw zodat ook wij...
...ook wij...
tegenover elkaar liefde en vergeving en trouw uitdragen.
Onze herder is Hij,
Zijn wegen zijn de onze,
Hij gaat mee,
Maar wij moeten gaan...
Gaan en keren,
Zo dikwijls...
Gaan en keren...
Altijd weer...
Gaan en keren, tot we vrij zullen zijn, geborgen, helemaal in zijn genade.
Amen