# 33e zondag door het jaar C (2007)

- Auteur: Hans Oldenhof
- Datum: 17 november 2007
- Liturgie: C-cyclus · Tijd door het jaar · 33e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/c/door-het-jaar/33/33e-zondag-door-het-jaar-c-2007-hans-oldenhof/


Kortgeleden bereidde ik met een groep ouders een
gezinsviering voor 2 december voor. Het is dan alweer
advent. Maar de lezingen van dat weekend lijken erg op die
van vandaag. Het gaat ook dan over het einde van de
wereld, over het laatste oordeel, en dat je waakzaam moet
zijn, want de Mensenzoon komt op een uur, zo staat er,
waarop je het niet verwacht. Een van de moeders
verzuchtte: daarmee ga je onze kinderen toch niet
lastigvallen? Kunnen we geen andere lezingen nemen? Want
hier worden ze bang van. Al dat gepraat over het einde van
de wereld, en over oorlogen en zo. We hebben daar toen
over gepraat. En we kwamen tot de conclusie dat de
hartenkreet van deze moeder niet zoveel zegt over de
lezingen. Het zegt meer over hoe voorgangers en gelovigen
met deze teksten om kunnen gaan. We ontdekten dat je ook
over het einde van de wereld spreken op een manier die
groot en klein een hart onder de riem steekt, hoop geeft,
een nieuw perspectief op de wereld. Ik hoop dat het gaat
lukken in die viering, en ook vandaag.

Het gaat niet zomaar. Ik begrijp die weerstand van die
moeder ook wel. Teksten over het einde van de wereld
roepen gauw angst op. We vroegen ons af: hoe zou dat
komen? Het kan goed zijn dat die teksten ons doen denken
aan de eindigheid van ons eigen individuele leven. Op een
gegeven moment komt voor ieder van ons de dag dat je weet:
het einde is in zicht. Het is een tijd om de balans op te
maken: dit was mijn leven, niet meer en niet minder. Er
komt geen morgen meer om alsnog te doen wat ik al zo lang
hebt uitgesteld. Nee, je beseft dan: dit was het. En je
maakt de balans op: wat heb ik van het leven verwacht? Wat
heb ik ervan gemaakt? Waar ben ik dankbaar voor? Waar heb
ik heel veel spijt van? Waar heb ik veel onder geleden?
Wat heeft mijn leven getekend? Wat zou ik zeker anders
doen als ik het nog een keer over mocht doen? En wat zou
ik zeker weer hetzelfde doen? Bij het besef dat ons leven
eindig is hoort dus ook dat we kritisch kijken naar
onszelf. Het is niet alleen God die oordeelt, in Bijbelse
teksten; wij maken ook zelf de balans op. Ook als het
einde nog niet in zicht is.

Bij teksten over het einde van de wereld hoort ook de
angst om mensen en dingen te verliezen. Je kunt je in deze
wereld verbeelden heel wat voor te stellen, door je
beroep, je bezit, je verdiensten, en wat niet al. Maar als
je je voorstelt dat je daar in je eentje voor God staat…
Je weet dat God door alle buitenkant heen naar het hart
kijkt. Wie ben jij echt? Heb je echt liefgehad? Hoe klein
ben je soms geweest, en hoezeer was je gericht op je eigen
hachje, je eigen belang? Heb je werkelijk eerlijk en
toegewijd geleefd, rechtvaardig? Al dat soort vragen
kunnen naar boven komen als je jezelf probeert voor te
stellen oog in oog met de Mensenzoon die oordeelt over
levenden en doden.

Al die vragen zijn zeker niet zinloos. Het zijn de
echte levensvragen. Voor volwassenen. Je kunt ze beter
maar op tijd stellen, en niet op het laatste moment. Maar
als ik naar de Bijbelse lezingen kijk over het einde van
de wereld en het laatste oordeel, dan denk ik toch: ze
gaan over iets anders. De schrijvers bedoelden echt iets
anders dan dat wij individuele mensen kritisch naar
onszelf gaan kijken.\
Wat bedoelden ze dan, die profeet Maleachi, en die Jezus
van Nazareth door de bril van de evangelist Lucas? Ze
leefden in een andere tijd. Ze hebben het niet over
individuele mensen. Ze denken in groepen, in volken, en
vooral: ze denken vanuit hun eigen benaderde situatie. Ze
worden vervolgd; ze zijn arm; ze voelen zich machteloos.
Vanuit die situatie zoeken Maleachi en Lucas naar een
houvast. Hun perspectief is dat van de hoop: eens zal er
recht geschieden! God zal het laatste woord hebben, en
niet de dictators en de machtigen van deze wereld.

Als Lucas deze rede van Jezus opschrijft is de joodse
tempel al door de Romeinen verwoest. Dat was in het jaar
70. Er was bij joden en christenen toen sprake van
ontreddering alom. Lucas laat Jezus dan ook spreken over
verwoesting, over oorlogen en onlusten, over
schrikwekkende dingen en haat. Lucas zoekt een innerlijk
houvast in die situatie bij wat hij van Jezus geleerd
heeft. Hij herinnerde zich wat Jezus ooit had gezegd:
“Blijf temidden van alle geweld standvastig. Laat je niet
uit het veld slaan. God zal je, als het op een getuigenis
aankomt, de woorden en de wijsheid geven die je tot grote
steun zal zijn”. Lucas voelde aan: daar hebben we wat aan.

Ik denk dat wij er ook iets aan hebben, aan die oproep
om je niet bang te laten maken. Hier in de kerk willen we
elkaar voorhouden: blijf altijd vertrouwen houden. Er
kunnen vreselijke dingen gebeuren. Die horen bij ons
mensenleven. Dat is vaak moeilijk te aanvaarden. Toch is
het levenskunst als je je leven er niet door laat
beheersen. De Bijbelse teksten roepen ons op: kijk wat je
kunt doen, en aanvaard wat je niet kunt veranderen. Blijf
de angst de baas. Blijf bij alles op Gods liefde
vertrouwen, oog in oog met het grootste onrecht, en ook
oog in oog met de dood. Hij wil je dragen, Hij wil je
leiden, zelfs door de meest duistere duisternis, naar het
licht. Hij wil het niet alleen, Hij doet het ook, als je
je maar aan Hem toevertrouwt.

Die levenskunst ontwikkelen, dat wens ik ons allemaal
toe. Amen.

