# Geraakt (2007)

- Auteur: Richard Schreurs
- Datum: 3 november 2007
- Liturgie: C-cyclus · Tijd door het jaar · 31e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/c/door-het-jaar/31/geraakt-2007/


Zieke mensen hebben soms bewonderenswaardige moed. Wanneer ze eenmaal
hun lot aanvaard hebben, stralen ze een boodschap uit: “Ik ga geen
wonder vragen. Ik neem het leven zoals het komt, ook als dat pijn en
dood betekent. Ik zoek geen vluchtweg”. Dat raakt je, daar wordt je
stil van. Het kan het begin zijn van op een andere manier in het leven
staan en op een ander manier omgaan met tegenslag.

Ook gezonde
mensen kunnen je soms aan het denken zetten door de moed die ze
uitstralen. Een jonge vrouw die maandelijks in de publiciteit staat,
bleek onlangs zich ontfermd te hebben over 16 jonge kinderen, die
slavenwerk hadden verricht. Zij had de kinderen vrijgekocht en op een
school geplaatst. Dat raakt je. Dan denk je: “Van zulke idealisten wil
ik leren om te leven.”

Temidden van gezeur over geld en design-
spullen, over auto’s met een uitstraling, huizen met allure en een
grote tuin of een gadget die je gezien hebt bij vrienden of de buren,
temidden van dat alles wordt je opeens getroffen door de vrouw of man
die het heel anders aanpakt, door iemand voor wie de armste sloeber
goud waard is, die gegrepen is door mensen en dan vooral door degenen
voor wie je echt iets kunt doen, omdat ze op hulp zijn aangewezen.

Op
die manier moet Zacheüs getroffen zijn door Jezus Christus, een man die
zijn bijzondere gaven niet gebruikte om macht te verwerven, om in de
gunste te komen bij de heersende klasse, om een mooie kavel toegespeeld
te krijgen, om zich te verzekeren van een gouden handdruk, neen die
zijn talenten gebruikte voor hulpbehoevenden zonder op hun status te
letten. Zacheüs had het begrepen. Aanvankelijk werd Zacheüs alleen
gedreven door nieuwsgierigheid. Hij had er van gehoord en wilde zo’n
man, die in zijn kringen helemaal niet voorkwam, wel eens van nabij
zien. De vonk sloeg over en veranderde zijn hele leven.

Voor
kerkmensen is het verhaal van Zacheüs misschien wel tot op de draad
versleten. Ons geheugen wordt weer eens opgefrist: O ja, zo was het
verhaal. Een heel wat kerken wordt nu de gelegenheid aangegrepen om u
te gaan vertellen waar dit verhaal zich afspeelde, welke
parallelverhalen er zijn. Dat noemen ze exegese. Als u daar in
geïnteresseerd bent dan kunt u tegenwoordig het internet afstruinen en
een heel jaar vullen met het lezen van wat daar allemaal over
geschreven is en als predikant kun je dan laten horen wat jij allemaal
weet. Maar het gaat hier nooit om verhalen, het gaat steeds om de
boodschap die er in schuil gaat en soms er heel dik bovenop ligt.

We
horen wel eens van mensen die zeggen dat ze Jezus Christus ontmoet
hebben. Daar worden we misschien een beetje akelig van, want er zijn
veel redenen om mensen, die zeggen verschijningen te hebben gehad, te
wantrouwen. Maar dat bedoelen zo ook niet. We kunnen immers dagelijks
mensen tegen komen, christenen die die bijzondere levenshouding van
Jezus Christus uitstralen. Als onze nieuwsgierigheid er door geprikkeld
wordt dan kan dat een aanzet zijn. Via de media wordt onze
nieuwsgierigheid voortdurend geprikkeld. We nemen kennis van hopeloze
toestanden en kunnen niet anders dan treurig vaststellen dat we er
weinig of niets aan kunnen doen en leven ons leventje verder.
Toestanden maken ons niet meer zo actief. Dat kan wel gebeuren door
levende mensen, inspirerende mensen. Inspireren betekent begeesteren.
Daar op reageren verdraagt geen langdurig overleg. Dat leidt tot niets:
een heel klein vuurtje waait gauw weer uit. Als we weer eens echt
geraakt worden en dan zonder lang aarzelen tot daden komen, dan weten
we dat we nog christen zijn. Dat het mag gebeuren.

