# Evangelieprikje (2007)

- Auteur: Hans Callaert
- Datum: 21 oktober 2007
- Liturgie: C-cyclus · Tijd door het jaar · 30e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/c/door-het-jaar/30/evangelieprikje-2007/


Een paar weken terug hadden we bij ons
op de parochie de parochiale startviering. Het is een viering waarin
het pastoraal thema van het komende werkjaar uitgelegd wordt en
waarbij de meeste parochiale verenigingen aanwezig zijn. U weet net
als ik dat dit betekent dat er dus een paar mensen in de kerk
aanwezig zijn die niet zo vertrouwd meer zijn met wat er daar gebeurt
als de modale kerkganger. Zo was er ook een jongeman van een
jeugdvereniging die bij de oudsten van de parochie opgevallen is.
Gans de viering had hij een hoed op en bij de liedjes met schwung zat
hij mee te bewegen. Toen ik de dag nadien bij mijn ouders kwam, kreeg
ik te horen dat dit toch niet kon, ze hebben geen respect meer en ga
zo maar door ... Volgens hen was hij het gespreksonderwerp geweest op
de receptie achteraf. Wat kan je daar op zeggen? Ja, eigenlijk
stoorde het mij ook maar wie weet er hoe deze jongere die viering
zelf beleefd heeft? Het is een van de jongeren die zich het afgelopen
jaar geëngageerd had om mee te werken aan de dekenale
jongerenvieringen. Het is moeilijk te weten wat er in het hoofd van
deze jongeman omging: was hij aan het lachen met ons geloof of vond
hij gewoon dat je je in een eucharistieviering ook mag amuseren?
Waren de oudsten en eigenlijk ikzelf niet wat aan het evolueren naar
een soort farizeeër die vindt dat je je geloof moet uiten in
afgesproken rituelen en die alles wat daar niet in past als ongehoord
zien? En daarmee zitten we bij dat heel eenvoudige verhaal van Jezus
dat we vandaag beluisteren. Iedereen begrijpt het, maar het is niet
zo eenvoudig dit op je eigen leven te leggen, want het gaat hier over
iets waar wij geen zicht op hebben: het innerlijke gesprek van mens
tot God. Blijkbaar is het niet voldoende te bidden, ook de
ingesteldheid van waaruit je bidt, zal de kwaliteit van je bidden
kleuren.

We kennen allemaal de reclamespotjes
van een bepaald watermerk waar een man of een dame op een bijzonder
arrogante manier praat over ander mensen tot ze opeens een glas van
het zuiverende water in het gezicht krijgen. Als we de farizeeër
uit het verhaal bezig horen, zou zo'n glas van dat zuiverende water
ook wel eens in zijn gezicht mogen belanden. Wat is er mis bij de
man? Niet dat hij God dankt, of dat hij bidt, of aalmoezen geeft of
vast, neen, Jezus vraagt dat ook aan Zijn volgelingen. Godsdienst is
voor hem het navolgen van bepaalde regels en op zich is daar niks
verkeerd mee, het kan een goede basis vormen voor gelovigen. Maar
geloven is natuurlijk meer. Als we de farizeeër mogen geloven,
dan kan hij morgen verder leven zonder god. Hij weet wat hem te doen
staat, Hij heeft Gods liefde blijkbaar niet nodig, hij kan het wel
zonder hem. Ziehier, een eenentwintigeeuwse gelovige, druk in de weer
met parochieploeg, Kerkfabriek, liturgie, ... en die zich afscheidt
van de mensen (farizeeër) die niet gelovig zijn. Eigenlijk moest
iedereen worden zoals hij, het ultieme voorbeeld. Dat kan misschien
waar zijn, maar is God nog wel belangrijk is het hele verhaal? Het
lijkt wel of de modelgelovige - die ik trouwens nog niet tegengekomen
ben, en zeker al niet in de spiegel - zichzelf tot evangelie en norm
verheft. Gaat het in ons gelof niet om Jezus en God?

Als ik 's avonds alleen ben met mijn
Schepper ben ik vaak ontgoocheld om wat ik alweer verkeerd aangepakt
heb. Ik had me nog zo voorgenomen om bij die jongere die slachtoffer
is van honderd-en-één dingen me niet kwaad te maken,
maar het is weer gebeurd. Ik heb daar honderd-en-één
excuses voor: ik was moe, hij was echt lastig, ... maar toch, waarom
slagen we er niet in lief te hebben zonder meer? En dat is maar één
voorbeeld ... Als ik zo begin te bidden, dan zal ik wel Iemand hebben
die naar mij luistert omdat Hij aanvoelt dat ik een luisterend oor
goed kan gebruiken. Als ik alleen maar iets te vertellen heb over hoe
goed ik ben, is het niet echt nodig dat Hij luistert. Het is tussen
mensen ook zo. Als je voelt dat iemand met iets zit, dan ga je daar
tijd voor maken om te luisteren, als je voelt dat hij alleen maar
zichzelf de hemel wil inprijzen, ben je vlug uitgeluisterd.

Het is denk ik verkeerd bij het lezen
van dit verhaal onszelf te zien als de farizeeër of de
tollenaar. Ik denk dat iedere gelovige voortdurend switcht van de ene
naar de andere. In deze tijd waar het veel moed vergt om gelovig te
zijn, is de verleiding groot om onszelf als de beteren te gaan
bestempelen: wij hebben nog normen, wij weten nog hoe we ons moeten
gedragen, wat een geluk dat ze mij hebben op de parochie, ... We zijn
allemaal wel eens ziek in dat bedje. Maar langs de andere kant zullen
we het ook allemaal wel een meemaken dat we met beschaamde kaken voor
God staan omdat we, ondanks alle goede voornemens misschien, er weer
een zootje van gemaakt hebben.

In de conclusie van het verhaal roept
Jezus ons op tot nederigheid, een zeer mooie christelijke deugd.
Enkel wie zich klein maakt voor God als hij bidt, is goed bezig. Zich
klein maken betekent weten dat men niet perfect is, maar vooral
beseffen dat we het niet alleen kunnen. We hebben de anderen nodig,
we hebben de Andere nodig om vergiffenis en liefde uit te putten. Wie
denkt niemand nodig te hebben en dat ook luidop verkondigt, loopt het
risico dat de anderen hem ook niet meer gaan nodig hebben en dus
alleen eindigt, misschien even aan de top, maar de eenzaamheid en de
kille kou, doen je vlug naar beneden kruipen.

