# Gediplomeerd christen (2001)

- Auteur: Richard Schreurs
- Datum: 26 augustus 2001
- Liturgie: C-cyclus · Tijd door het jaar · 21e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/c/door-het-jaar/21/gediplomeerd-christen-2001/


Als je in onze Nederlandse samenleving een gerespecteerde plaats wilt
gaan innemen dan moet je de nodige diploma’s te kunnen laten
zien. Dat is dikwijls nog niet genoeg. Je relaties en je komaf kunnen
minstens zo belangrijk zijn. In andere landen ligt dat niet veel
anders, maar u zult ver moeten reizen om nog eens te vinden wat je hier
ten lande kunt aantreffen als inscriptie op een grafsteen: Hier ligt
“doctor of ingenieur” die en die. Zelfs op je tocht naar de
eeuwigheid wordt de titel als aanbeveling meegegeven. Of dat in Gods
eeuwigheid veel indruk zal maken mogen we betwijfelen. In onze wereld
zijn diploma’s heel belangrijk, al begint dat onder Amerikaanse
invloeden wat af te zwakken. Een diploma moet een bewijs zijn van
kennis, wijsheid, van vaardigheid en een zekere ervaring, maar dat
blijkt in de praktijk lang niet altijd te kloppen. Daarom gaat men
steeds meer over tot de opvatting: “Laat maar eens zien waartoe
je in staat bent”.

Een gerespecteerde plaats in Gods eeuwigheid, of we die nu
hemel, paradijs of hoe dan ook noemen lijkt op het eerste gezicht onder
dezelfde geschreven of ongeschreven wetten te vallen. Wij leerden: Je
moet minstens gedoopt zijn, liefs aangevuld met Eerste Communie en
Vormsel en trouwen in de kerk. Met doopdiploma en goede kerkelijke
relaties zat je goed. Dat er dan een groot probleem is voor de
miljarden niet christenen moet toch minstens tot enige ongerustheid
over deze gedachte leiden.

Vandaag vernemen we echter dat zowel in het Oude Testament als ook in
de visie van Jezus Christus voor die massa’s met de meest
vreemdsoortige filosofische of geloofsopvattingen echt niet elke kans
verkeken is. In beginsel wordt daar niemand uitgesloten van Gods
zaligheid en zegen; het geloofsdiploma dat je kunt overleggen en je
relaties en afkomst schijnen er nauwelijks iets toe te doen. Wel: Wat
ben je waard in de praktijk van het menselijk leven en verder: Heb je
je weten te wringen door de enge poort die leidt naar God? De een wordt
daarbij geholpen door de weg die Jezus Christus ons voor ging. Daar
dient een kerkgenootschap voor als het goed is. De ander vindt zijn
steun in een ander bedding. Leven als goed medemens is een voorwaarde,
maar dan die enge poort naar God. Die poort wordt in ons leven soms
bijna dichtgeduwd: Onze bezigheden met onszelf en met geld en goed
zorgen daarvoor, zwaar getob met de gezondheid kan die toegang
vernauwen, het verlies van een dierbare, de tijdgeest kan ons zelfs
beletten die poort nog te vinden, want als je met de grote stroom mee
gaat drijf je totaal de andere kant op. Jezus laat duidelijk weten dat
een soort christelijk diploma dat al bij voorbaat toegang geeft, niet
bestaat. Evenmin bestaat er zo’n Joods , Islamitisch of
Hindoeïstisch diploma. Eenieder moet het met pijn en moeite
verwerven en volhouden.

Het is met enige bezorgdheid dat we zien hoe veel moslims in
ons land zich vele malen per dag in gebed tot Alah keren. Bezorgdheid
omdat we tegelijk waarnemen dat veel christenen nog niet een keer per
jaar een gebed over de lippen krijgen. Die poort naar God is niet eens
zo heel eng, maar wel als we ons te dik maken alleen over ons eigen ik.
Een christelijk verleden is geen toegangsbewijs. Ons wordt vandaag
gezegd: Laat maar eens zien wat je als christen waard bent.

