(ver-)wachten (2013)

We mogen verwachten dat het over een week of vier weer Kerstmis is, maar dat is het dan ook wel zo’n beetje, want we wachten op een heleboel wat we eigenlijk niet verwachten.
We wachten op een tijd van vrede in onze wereld, we wachten op het einde van de economische crisis, op het moment dat de bouw en de werkgelegenheid weer aantrekt, we wachten op een grote doorbraak in de bestrijding van kanker, we wachten op nieuwe ontdekkingen voor het opwekken van energie.
We kunnen een eindeloze lijst opstellen van waar we op wachten, maar we verwachten helemaal niet dat we dat binnenkort allemaal zullen meemaken.
Als we om ons heen kijken lijkt het eerder dat we de verkeerde kant op koersen, dat het onheil vooral toeneemt, dat het met de jeugd steeds slechter gaat, dat de democratie op de terugtocht is, dat de milieuvervuiling alleen maar toeneemt.
Die zondvloed, waarover het evangelie spreekt, daar hoeven we al niet meer op te wachten die is er vandaag hier en morgen daar.
En toch worden we uitgenodigd om hoopvol vooruit te kijken, in laatste instantie op een wereld van gerechtigheid en vrede die met Jezus’ geboorte een nieuwe impuls heeft gekregen en dus vol goede moed uit te zien naar Kerstmis, het feest waarop we gedenken dat God midden tussen ons mensen is komen staan in de persoon van Jezus Christus.
Daartoe moeten we waakzaam zijn, alert op wat er naast alle ellende ook waar te nemen is en dat is waarachtig ook heel wat!
Voor de greenpeace-mensen heeft de redelijkheid plaats gemaakt, voor Haïti en voor de Filippijnen zijn er heel wat harten en portemonnees open gegaan, er wordt gedoneerd voor hart- en vaatziekten en er zijn stichtingen voor alle mogelijke mankementen en dan al die mantelzorgers en andere zorgers die zich dagelijks inzetten voor nop.
Onze bisschop is met een parochie zowaar in overleg gegaan, misschien een nieuw begin.
Het lijdt geen enkele twijfel dat we steeds meer afstevenen op een wereldgemeenschap waarin we op de hoogte gehouden worden van wat er allemaal speelt en waarin de verantwoordelijkheid voor elkaar groeiende is.
Zo grijpen we terug op de eerste lezing die gewag maakt van het heil dat er al is zij het in bescheiden mate en op het evangelie dat ons maant om alert zijn, want met die windmolens wordt er al aardig wat schone energie opgewekt en het zijn toch vooral jonge mensen die als arts zonder grenzen zich inzetten en die amnesty international overeind houden en de democratie in de kerk neemt tegen de stroom in toch steeds meer z’n terechte plaats in en de plaats van de vrouw in de kerk krijgt nieuwe kansen en het scheiden van afval is niet iets van vroeger maar van nu.
Kijk om je heen naar al die positieve mensen en hun activiteiten en haak op tijd erbij aan.
Doe je dat niet dan zul er ook niet in delen.
We zijn enorm waakzaam om ons in te dekken tegen allerlei onheil, maar soms te weinig naar allerlei heil en zegen om ons heen.
We kunnen natuurlijk op van alles blijven wachten, maar verwachten heeft te maken met ons vertrouwen en tegelijk onze eigen inzet, die ook in het klein onderdeel is van dat komende Godsrijk zoals het door Jezus Christus wordt verkondigd en voorgeleefd.

Voorbereiden op Kerstmis betekent aanhaken bij het goede dat er al is.