Drievuldigheidszondag (2007)

Het zal u niet ontgaan zijn dat mensen elkaar met hellebaard, machete of geweer te lijf gaan in naam van de Eeuwige God. Dat is niet iets nieuws, dat deden ze vroeger ook al. Kruisvaarders waren nog egoïsten vergeleken bij de belangeloze zelfmoordenaars die in onze dagen van zich doen spreken. Van gelovige mensen kun je eigenlijk niet verwachten dat ze Gods kinderen, hun medemensen, naar het leven staan. Daar moet dus een of andere hersenkronkel aan ten oorsprong liggen en zo is het ook. Degene die uit is op macht creëert voor zich zelf eerst een beeld van God die net als sommige mensen uit is op macht en vervolgens gaat hij of God een handje helpen door er op los te slaan.
Toch weet iedere heel- of halfgelovige dat elk beeld van God al gauw een mensenbeeld is omdat we niet goed weten Hem anders voor te stellen, maar tegelijk weten we dat Hij de totaal andere is en dat alles wat aan mensen mankeert Hem totaal vreemd is. Maar hoe kunnen we Hem wat dichterbij halen?
Daar menen theologen wat op gevonden te hebben. Theoloog betekent “godgeleerde” . Dat suggereert dat zo iemand het fijne van God weet, maar helaas kan hij ook niet veel meer dan, net als een predikant, God wat dichter naar de mens halen of beter nog de mens wat dichter naar God. Als we God beschrijven als Vader, Zoon en Geest dan is dat zo’n poging. Hoe kunnen we dichter bij Hem komen?
Wie in een van de komende vakanties het paleis van een voormalige vorst bezoekt, kan bij de rondleiding te horen krijgen wat daar de betekenis is van een lange brede trap die uitkomt in de hal.
Bij de ontvangst van een onbelangrijke gast bleef de vorst boven aan de trap staan en liet zijn gast naar boven komen. Als hij de gast van enig belang achtte kwam de vorst enkele treden naar beneden. Alleen wanneer een koning of gast van gelijke orde binnenkwam, daalde de gastheer de trap of voor een begroeting.
Bij de oude Egyptenaren, Grieken en Romeinen bestond ook al een sterk besef van de bijna onbenaderbaarheid van een hoge vorst. Toen de apostel Paulus aan hen de boodschap wilde brengen dat de allerhoogste God zich bemoeide met gewone mensen, - God dus wat dichterbij wilde halen- toen was hij gedwongen gebruik te maken van een algemeen aanvaard idee van het trapsgewijs benaderen van de Allerhoogste. Halverwege tussen God en mens staat Jezus de Messias, vergelijkbaar met typen die ze destijds al kenden. Maar zeker even belangrijk was een figuur helemaal onder aan de trap, op het niveau van mensen of liever gezegd in de mensen zelf: de Heilige Geest. Vandaag lezen we in het evangelie van Johannes: “De Geest der Waarheid zal jullie Leidsman naar de volle Waarheid zijn. Eerder had Paulus al aan de Romeinen geschreven: Gods Liefde is in ons hart uitgestort door de Heilige Geest die ons werd geschonken. Vrij vertaald zou je kunnen zeggen: Geen aarzeling meer om goed te zijn naar Gods idee, niet doen alsof het je niet ligt, neen ga aan de slag, vanuit de Geest die in je woont. Wie aan de Allerhoogste zijn bezorgdheid wil voorleggen over geruzie tussen de kinderen of over de onveiligheid op straat, die behoeft geen trap te bestijgen van veertig treden of meer maar kan stil in zichzelf keren en daar verwijlen met de Geest Gods in zijn eigen hart. Wie God wil danken voor wat we dagelijks mogen beleven of wat een enkele keer ons heeft getroffen, behoeft geen steile berg te beklimmen om er te zoeken naar God in een wolk. Neen op elke plaats, maar bij voorkeur op een stille plek neem je de tijd om tot bezinning te komen en zonder woorden laat je jezelf bij de hand nemen om uiteindelijk vrede te vinden.
Deze zondag heet “Drievuldigheidszondag”. Het was oudtijds een soort triomfdag omdat theologen en overheden vonden dat met de benamingen van God als Vader, Zoon en Geest, naast de vele andere namen voor God, dat Hij daarmee het dichtst bij ons staat. Of dat zo is laten we in het midden. Zeker is dat met zijn Geest die in ons woont wij meer geholpen zijn dan met er verder valt te weten.