Eenheid brengt heelheid (2007)

In de godenverhalen van de Griekse en Romeinse mythologie, maar ook bij eerdere culturen kunnen wij lezen hoe verschillende goden elkaar bestreden. Er was vaak een strijd tussen de ene god en de andere om steeds meer macht te verwerven. En daarbij werden allerlei middelen aangewend. Bij de mensen van die tijd heerste het beeld dat de goden niet bepaald mensvriendelijk waren. Ze brachten ziekte, dood, oorlog en andere ellende voort. Er heerste dan ook angst voor de goden. Om de goden gunstig te stemmen moesten er offers gebracht worden en ook dat hielp niet altijd.
In het christelijk geloof is heel sterk het besef aanwezig van een God die juist van mensen houdt en waar je niet bang voor Hem hoeft te zijn. Door Hem met Vader aan te spreken haalt Jezus God dichterbij.  Hij is  niet alleen de schepper van hemel en aarde. Maar Jezus beschouwt hem als Zijn Vader. Vanuit de Kerk wordt dit erkend door in de geloofsbelijdenis Jezus te belijden als eniggeboren Zoon van God. Hij is begiftigd met goddelijke kracht en heeft in de verrijzenis onsterfelijkheid ontvangen. Zijn werkzaamheid zet zich voort door de komst van de Heilige Geest, die voortkomt uit de Vader en de Zoon. Zij zijn dus concurrenten geen van elkaar, maar vormen samen één geheel. Op verschillende wijze zijn zij de mensen zeer nabij.
Het feest van de H. Drie-eenheid is niet voor niets geplaatst na Pinksteren. Want de werkzaamheid van de H. Geest komt voort uit de eenheid van de drie goddelijke personen. Bij Allen staat de liefde tot de mens centraal. De onderlinge verbondenheid stellen zij ten dienste van de mensen. Daar waar mensen de horizontale en verticale lijn in hun leven aanbrengen wordt de nabijheid van God ervaren.
Het feest van de H. Drie-eenheid gaat niet alleen over de drie goddelijke personen, maar geeft ook ons een weg ten leven aan. Dagelijks ervaren wij hoeveel pijn mensen beleven als er geen eenheid is. Familieverbanden functioneren gebrekkig of helemaal niet. Vreemde indringers in een huwelijksrelatie maken het leven van echtelieden stuk, maar ook dat van kinderen. En in een parochie, waar geen eenheid onder elkaar is, breekt de een af wat de ander heeft opgebouwd.
Mensen die leven in een saamhorigheid met elkaar bieden bescherming en onderdak. Ze gunnen elkaar dat men groeien kan aan het leven en gunt dat goede krachten zich ontwikkelen tot zegen van de ander. In de eenheid is er toekomst voor iedereen, zonder bedreiging, maar met nieuwe uitdagingen en kansen. Een leefbare wereld begint bij mensen die eenheid nastreven en waar God gezien wordt als de Heiland van ons allen.