Sacramentsdag (2010)

Als kind woonde ik in Oss, in het katholieke zuiden.
Sacramentsdag kan ik me dan ook nog heel goed herinneren.
Bij ons in de straat was het dan altijd een drukte van belang,
er werd een altaar gebouwd.
Vanuit de kerk werd een sacramentsprocessie gehouden.
Een geconsacreerde hostie, het lichaam van Christus, werd in de monstrans in een processie door de straten van de parochie gedragen.
Bij ons in de straat was men dan halverwege en
daar was dan het zogenaamde rustaltaar.
Daar werd dan gezongen en gebeden.
Echt heel indrukwekkend.
Oorspronkelijk werd sacramentsdag gevierd op de donderdag na drievuldigheidszondag, de tweede donderdag na Pinksteren.
Tegenwoordig vieren we het op de zondag erna,
omdat op die donderdag de meeste mensen moeten werken.
En het feest is te belangrijk om aan voorbij te gaan.
Wat we vieren met sacramentsdag hoorden we in de eerste lezing,
in de brief van Paulus aan de christenen van Korinthe.

"In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei:
`Dit is mijn lichaam voor jullie.
`Neem, eet, dit is mijn lichaam dat voor jullie gebroken wordt'.
Doe dit, telkens opnieuw, om mij te gedenken.'
En zo was het ook met de beker.

Wanneer wij het sacrament van de eucharistie vieren en samen delen,
delen we in Jezus' leven, dood en verrijzenis.
Dat doen we dus elke keer wanneer we hier in de kerk samenkomen.
Bij voorkeur bij een eucharistieviering.
Maar wanneer dat niet mogelijk is, kunnen wij wel het Brood delen
en in herinnering halen hoe Jezus zijn leven voor ons gaf.
Wij kunnen dan gedenken hoe hij zijn leven deelde en
zien hoe Hij hierin voor ons een voorbeeld is.

In het evangelie hoorden we over de wonderbare broodvermenigvuldiging, een heel bekend verhaal.
In de bijbel vinden we het ook op meerdere plaatsen.
Alle evangelisten vertellen het, en Matteus en Lucas
vertellen het zelfs 2 keer.
Waarom zou dit verhaal zo vaak verteld worden?

Bij Lucas is dit verhaal omgeven door twee teksten
waarin het gaat over de vraag wie Jezus is.
Vooraf vraagt Herodes, die intussen zoveel over Jezus heeft gehoord,
zich af wie Jezus nu eigenlijk is,
en erna vraagt Jezus zelf zich af:
" Wie zeggen de mensen dat ik ben" .
Met de plaatsing van dit verhaal zou Lucas dan ook wel eens bedoeld kunnen hebben iets duidelijk te maken over de persoon en identiteit van Jezus.

Heel duidelijk komt naar voren dat juist breken en delen iets is wat typisch bij Jezus hoort. Wanneer de evangelisten aan Hem denken,
denken ze vaak aan de laatste avond, dat Jezus samen was met zijn leerlingen.
Juist toen stond ook het breken en delen centraal.

Het is ook een wonderlijk verhaal!
Een verhaal waarbij brood tekort lijkt te zijn, en er blijft over!
Waar gaat dit wonder over?
Is het belangrijkste hier dat er plotseling zoveel brood is?
Of wil Jezus ons laten zien dat juist het samen delen
laat zien dat we meer hebben dan we denken.
We hoeven niet rijk te zijn om te kunnen delen.
Jezus was zelf ook arm.
Toch ging Hij niet berekenen of het wel zou kunnen,
Hij had het vertrouwen dat het goed zou komen.
Jezus gaf zichzelf helemaal, Hij was als het ware zelf brood.
Hij voedde de mensen met Zijn verhalen, Zijn levensvisie.

Kunnen wij zo ook brood zijn voor elkaar?
Wij kunnen delen met elkaar en vooral ook
met anderen die daar behoefte aan hebben.
Is het niet zo, dat wij allemaal, jong of oud,
van alles te delen hebben?
Kijk ik naar ouderen, dan zie ik daar heel veel levenswijsheid.
Veel mensen, ouderen, maar zeker ook jongeren,
laten zich graag voeden met deze wijsheid.
En kijk ik naar de jongeren dan zie ik vaak een groot enthousiasme
en vitaliteit die inspireert.
Jongeren pakken nieuwe zaken heel snel op en
kunnen dat vaak met veel geduld uitleggen
aan ouderen die daar meer moeite mee hebben.
We kunnen veel voor elkaar betekenen wanneer we er echt voor elkaar zijn,
de tijd nemen voor elkaar, elkaar een luisterend oor geven.
Hiervoor hoeven we niet rijk te zijn,
het gaat er dan om iets te geven van onszelf, a.h.w. zelf brood te zijn.
Bij wat we zoal zouden kunnen geven,
denk ik aan een aantal op het eerste gezicht hele simpele dingen,
die heel veelzeggend kunnen zijn.
Denk maar eens aan: een lach, een hand, een stukje tijd, een idee, een complimentje.
En we kunnen ook denken aan spreekwoorden als:
gedeelde smart is halve smart, en gedeelde vreugd is dubbele vreugd!

Sacramentsdag: breken en delen.
Jezus deelde het brood, maar Hij deelde vooral ook zichzelf.
Hij had oog en oor voor de mensen om zich heen.
Pas wanneer mensen met elkaar leven zoals God dat heeft bedoeld,
wordt de echte honger gestild.
Jezus doet dan ook dat waartoe Hij is geboren:
Hij vertelt over het koninkrijk Gods en laat het ook in de praktijk zien.
Hij voedde de mensen met zijn manier van leven en
dat gaf hij ook door aan zijn leerlingen.
En hij roept niet alleen zijn leerlingen van toen op,
maar ook ons, nu in Tiel in 2010.
Laat het zo zijn dat ieder die eet van het eucharistisch brood,
zelf brood wordt en zo de ander voedt.
Dan zullen allen die honger hebben, verzadigd worden.
Dat het zo mag zijn!