Sacramentsdag (2007)

De feesten van de Eerste Heilige Communie zijn weer voorbij. En nu na Pinksteren wordt toch weer opnieuw onze bijzondere aandacht gevraagd voor het Sacrament van de Heilige Eucharistie. Op de zondag die wij Sacramentsdag noemen. Op vele plaatsen trekt dan de Sacramentsprocessie door de straten van stad en dorp. Een kleurrijk festijn. Ter ere van Christus die als "het Brood van eeuwig leven" wordt rondgedragen. Langs die plaatsen waar zich ons dagelijks leven afspeelt. Langs onze huizen waar wij samen bouwen aan ons geluk.
De processie is als het ware een beeld van onze levensweg. Ons leven lijkt op een tocht. Wij zijn onderweg. Maar waar naar toe? Wij lopen op deze aarde niet zo maar doelloos rond. Onze levensweg heeft een bestemming. Wij zijn onderweg naar God. Onze levensweg verloopt met Christus in ons midden. Hij trekt met ons mee. Op weg naar God. Zoals Hij in de processie in zijn Sacrament met ons meegaat. Om ons zijn zegen te schenken. Op de momenten van onze vreugde. Maar vooral ook op de momenten van ons leed. Met zijn "Brood van eeuwig leven" voedt Hij ons bestaan. Wij worden door zijn Sacrament gesterkt.
De Heilige Eucharistie viert namelijk opnieuw hoe Hij die gedenkwaardige laatste avond brood en beker nam. Hij brak het brood, en Hij die brood was voor wie hongerden naar leven, Hij die nu zelf gebroken werd op het kruis, zei: "Dit is mijn Lichaam". En Hij deelde het Brood uit. Hij gaf daarin Zichzelf. "Zo moeten jullie ook doen", zei Hij erbij. "Zo moeten jullie ook zijn". En daarna nam Hij de beker, reikte die over aan zijn leerlingen, terwijl Hij zei: "Dit is mijn Bloed. Het is mijn leven, voor jullie geofferd. Als je ervan drinkt wordt je mijn bloedverwant. Je moet dan als mijn bondgenoot doen wat Ik je heb voorgedaan".
In de Sacramentsprocessie komt de hemel met het Allerheiligste achteraan, als het laatste. Maar ook hier geldt: "de laatste zal de eerste zijn". Want, Jezus ging voorop in breken en delen. En wij leven Hem achterna. Wij moeten Hem volgen.