Brood delen met elkaar 2004

Misschien kent U het programma wel. Het heet het familiediner en het wordt uitgezonden door een christelijke omroep. De presentator loopt door de stad met een goudkleurige enveloppe. Daarin een bon om met leden van een gezin te gaan dineren. Mensen worden aangesproken in de winkelstraat met de vraag of ze misschien met iemand iets goed te maken hebben. En ja hoor, veel mensen leven in onmin met elkaar. Soms gaat de presentator er op verder. Als hij kansen ziet voor een mooi programma of op verzoening (ik weet niet in welke volgorde hij denkt ; misschien wel aan allebei tegelijk) dan komt er een gesprek met degene die aan de andere kant staat. Soms hartverwarmend dan weer alleen maar tranen trekkend. Maar in elk geval gaan ze samen aan tafel, delen van dezelfde dis en hebben verhalen te delen met elkaar. Er kan sprake zijn van verzoening van vergeving. Verdriet en vreugde worden uitgesproken. Gebrokenheid kan worden geheeld. Samen eten is dan meer dan aardappels opscheppen of snel de spaghetti naar binnen schuiven om dan weer snel de kinderen naar de muziekles of de gym te brengen en zelf weer naar een andere afspraak te snellen.

Malou van 21 jaar zei in een serieus interview over Jezus en het laatste avondmaal dat kannibalisme bij ons gelukkig verboden is, maar bij sommige Afrikaanse stammen, wist ze te vertellen, was het heel gewoon dat je van een wijs iemand die gestorven was, de hersens opat, zodat je al etend kon toenemen in wijsheid en verstand. Zo, zei ze, zullen christenen op geestelijke wijze het lichaam van Christus eten: één worden met Jezus, met de ander en met God.

Dat is mooi, zegt Malou, een woord gaat je oren in en blijft in je hoofd zitten. Wat je eet, gaat ook in je zitten en wordt een stuk van jezelf. Je kunt God voelen tot in je buik. Het zal allemaal veel geestelijker zijn, maar zo voel ik het, zei ze aan het eind van het gesprek.

Abraham in de eerste lezing sluit een verbond met een vreemdeling. Ook dit verbond gaat gepaard met eten en drinken. Zo wordt een vreemde een vriend voor altijd.

Brood delen. Dat doen we in de eucharistie en in de communievieringen bij ons in de kerk en alles wat er hiervoor genoemd is, geldt ook voor ons delen met elkaar. Het is een familiediner. Allemaal familie van die Jezus voor wie alle mensen kinderen van god waren en zijn; een familie die wat met elkaar op heeft, die zich willen verzoenen met elkaar voordat ze aan tafel gaan door een gebed om vergeving te bidden of een schuldbelijdenis; een familie die samenkomt om verhalen uit te wisselen over die ene en dezelfde Vader, die er voor hen allen is.

Die familie wil zich graag Gods woord eigen maken. In die zin is ons communiceren, zoals Malou heel plastisch zegt, een beetje kannibalistisch. We eten Gods lichaam : het lichaam van Christus om steeds meer op hem te lijken ; om net zo wijs te worden als hij en niet altijd meer in die menselijke valkuilen te trappen.

Ons delen met elkaar is ook een verbond met een vreemde, want God is ons heel eigen maar blijft ook voor ons de grote onbekende. En ook blijven we -al zijn we samen aan het familiediner - uiteindelijk vreemden voor elkaar en hoeven we echt niet te weten waarom iemand hier komt om mee te delen, want we weten toch dat we op een of andere manier wat te delen hebben met elkaar

Sacramentsdag is niet zomaar een feest uit een ver verleden. Sacramentsdag is een hoogfeest; een feest dat het eigenlijk elke dag mag zijn: de hele wereld samen delen in een goede geest als een grote familie. Die 5000 in het evangelie staan symbool voor al die mensen die ook vandaag willen delen met elkaar van het zelfde levensbrood hoe verschillend ook zij allemaal geweest zullen zijn.

Als brekend en delend worden ze familie en is er meer dan genoeg over. Dat is waarlijk een wonder en een uitdaging en opdracht voor ons allemaal. Amen.