# Onze Vader... (1998)

- Auteur: Richard Schreurs
- Datum: 5 juli 1998
- Liturgie: C-cyclus · Tijd door het jaar · 14e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/c/door-het-jaar/14/onze-vader-1998/


Er is een tijd geweest, waarin mensen, die naar de kerk gingen een
dik boek bij zich hadden. Dat boek stond vol met gebeden, gebeden die
van generatie op generatie waren overgeleverd. Zeker, sommige van die
gebeden waren erg moeilijk en we begrepen ze misschien niet helemaal,
maar het deed je toch iets. Zoals ook wanneer de klokken begonnen te
luiden en het Te Deum klonk of het Credo. Dat was het feest der
herkenning, want je had het geleerd van je ouders en die weer van hun
ouders.

Dat dikke boek is vervangen door een heel wat bescheidener uitgave
of door helemaal niets. Want we leven in een tijd die met alles zeer
scherpzinnig en uitgekiend omgaat, ook met gebeden. De pastoor of
pastor denkt teksten uit en wordt daarbij geholpen door de meest
uiteenlopende denkers. Die waren er in de tijd van Christus niet zo
veel.

De apostelen hadden er gewoon moeite mee en toen ze dat bekenden
leerde Christus hun een heel simpel gebed. Het is een van de weinige
gebeden van vroeger dagen die we nog hebben onthouden, Hij leerde hun
het Onze Vader. Alleen al de aanhef van dit gebed was reden genoeg om
het aan ons door te geven. Van moet je horen wat Christus van God zei:
God is onze vader. Sommigen in zijn tijd zeiden: Hoe durft Hij,
schandalig. Want God was wel eerlijk, maar toch vooral streng en te
vrezen. Je mocht zijn naam niet eens noemen. Daarom zeiden ze "Jahweh":
Hij die bij ons is. God was wel heel wat meer dan al die goddelijke
ruziemakers van de omringende volkeren. maar je moest toch uitkijken
dat je Hem niet tegen kreeg. Dat hadden ze ondervonden. En daar vertelt
Christus ineens: dat God een vader is, die vergeving schenkt, die de
vogels voedt, die brood uit de hemel schenkt, die geeft wat je vraagt,
die goed is. Nog sterker Hij noemde Hem: Abba, zoals een kind z'n vader
noemt: Pappa, iemand waarvan je er maar één zo'n goeie
hebt, als het goed is. Wij zijn er aan gewend, maar we moeten niet
vergeten dat Christus door de Hogeraad juist veroordeeld is omdat Hij
God zo durfde noemen. En toch hebben de apostelen die naam durven
doorgeven. Want nog steeds zijn er mensen die zeggen: "Heer leer ons
bidden".

De uitgekiende teksten schieten je op het kritieke moment niet te
binnen. Je bent versuft, want je bent zo blij op die huwelijksdag of
bij de geboorte van een kind; je bent versuft van verdriet en tegenslag
of je bent versuft gewoon omdat je je hoofd er niet naar hebt staan:
het eten moet nog gekookt, het huiswerk nog gemaakt, de voetbaltoto nog
ingevuld of wat dan ook. Ja je kunt echt versuft zijn: vraag het maar
aan mensen hoe het is als de bommem en granaten je om de oren vliegen.
Dan schiet je niets te binnen. Ja toch, net dat Onze Vader of dat Wees
Gegroet.

Nu zitten we hier of elders en bidden als kinderen van
één gezin: Onze Vader. De een denkt aan een barmhartige
Vader, want het was deze week weer niets dan ruzie, de ander denkt aan
een zorgzame vader, want hij zit met zijn vrouw, met z'n kinderen of
met zijn werk helemaal klem, misschien denkt men wel aan een goede
vader, die bedankt wordt omdat men het zo goed maakt. Van die laatste
zullen, er wel de minsten zijn. En toch: we hebben het allemaal over
dezelfde Vader. Het is ons kenmerk. Christus zelf heeft gezegd dat we
God zo mogen noemen. Dat hebben we dan toch nog. Goed om door te geven
van oud op jong, aan mensen van allerlei slag, in allerlei
omstandigheden: Onze Vader... die in de hemel zijt. Uw naam worde
geheiligd. Uw Rijk kome. Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schuld, zoals
ook wij aan anderen hun schuld vergeven en leid ons niet in bekoring,
maar verlos ons van het kwade. Amen.

