Spoken verjagen (2013)

Spoken bestaan niet, zo wordt ons van jongs af aan geleerd.
Toch weten we dat ze angstaanjagend zijn en gevaarlijk en we worden ervoor gewaarschuwd.
Niemand kan er nadere inlichtingen over verstrekken omdat ze verdwijnen als je dichterbij komt.
Daarom leerden mijn ouders mij al vroeg om er op af te gaan.
Het onbekende maakt angstig en dus maar eens poolshoogte nemen.
Die therapie wordt dikwijls vergeten en daarom worden er nog steeds heel veel spoken gezien die niet bestaan.
Spookverdrijven is overigens wel te leren.

Daar staat een langharige met een zwart leren jas.
Zal wel een drugsgebruiker zijn, klaar om je te overvallen of te bestelen.
De veiligste plek is uit zijn buurt.
Er staat een groepje jongelui bij elkaar.
Ze zullen wel van die vieze spuitbussen in hun binnenzak hebben en schroevendraaiers om een reclameplaat uit de abri te forceren.
Hebben het op je nieuwe fiets gemunt.
Met een paar pitbullterriërs aan de lijn of een straatje om is de manier om eraan te ontkomen.
Die tas in de stationslift kon wel eens een bom bevatten.
Bel maar gauw de politie.
En natuurlijk, die man met dat mutsje op of met een baard is duidelijk een allochtoon, misschien of waarschijnlijk een terrorist of minstens een crimineel.

We zien ze overal: spoken.
We vernemen elke dag van moorden hier en moorden daar en dat is aanleiding genoeg om er nog meer te zien dan er kunnen zijn.
Natuurlijk zijn er mensen die zich misdragen, maar dat zijn nog altijd de uitzonderingen, met de meesten is niets aan de hand.
Die angsten roepen wel agressie op omdat men wel eens denkt dat aanval de beste verdediging is.
Dan gaat er een school, een kerk of moskee in brand.
Spoken kun je niet verbranden, wel gebouwen van mensen die er niets mee te maken hebben.
Dus roepen we naar de overheid, naar de politie en desnoods het leger om in actie te komen: allemaal in het gevang, die met zo'n leren jas, een avondklok voor jongelui en alle allochtonen het land uit.

We weten dat het onzin is, maar hoe dan wel?

Laat nu het evangelie van vandaag zich met hetzelfde bezig houden.
Kennelijk zag 2000 jaar gelden menigeen ook al het onheil op zich af komen, in allerlei vormen.
Net als nu waren er spookwaarnemers die het einde van de beschaving, ja van de wereld voor de deur zagen staan. "Laat je toch niet van de wijs brengen, ren niet de verkeerde kant op, bewaar je gezond verstand en stel je nuchter op de hoogte van wat wel en wat niet echt een bedreiging is."
Spook verdrijven, hoe je dat doet is van alle woorden en daden van Jezus Christus te leren en daar hoeft geen politie aan te pas te komen.

We worden herinnerd aan de oude therapie tegen de angst: Ga erop af en stel je op de hoogte, zoek toenadering.
Die met dat lange haar blijkt dat lang alleen maar mooi te vinden en het combineert goed met een zwart jasje.
Zoek eens contact. "Haal medemensen naar je toe", is de oude christelijke aanpak.
Wanneer was je laatste gesprek met jongelui, heb je ook geluisterd naar wat ze vertelden, iets voor hen gedaan?

Hoeveel Islamieten ken je?
Wat hebben we gedaan om contact te maken, misschien om ze tot vriend te maken.
Nee, ze hoeven niet bekeerd te worden; een vriend neem je zoals hij of zij is, je hoeft er niet eens mee te discussiëren.
We zouden eens kunnen beginnen met te wedijveren in respect en welwillendheid.
Wellicht dat we meer respect opvatten voor de Islamiet die de Koran serieus neemt dan voor de christen die zich aan het evangelie weinig of niets laat gelegen liggen.

Spook verdrijven dat is naar die ander toegaan en zo mogelijk omarmen, tot vriend maken.
Tja, die christelijke aanpak is wel heel anders, maar dat spoken jagen heeft immers nog niets opgeleverd, kan ook niet, want ze bestaan niet.