stille getuigen van het verleden (2010)

Wie Turkije bezoekt wordt zich bewust van de betrekkelijkheid van alles, wat de mens tot stand heeft gebracht. Restanten van voorbije tijden herinneren ons aan de tijd dat de Hellenisten de baas waren. Ze bouwden prachtige tempels ter ere van allerlei goden. Veel werd verwoest door aardbevingen en door andere volkeren, die zich vestigden in dit gebied. Zo legden de Romeinen nieuwe steden aan en bouwden nieuwe huizen en tempels. Maar ook deze hielden geen stand. Door natuurgeweld ging veel te gronde. In die periode ontstonden er ook christelijke gemeenschappen en later werden er zelfs kerken gebouwd. Wie Turkije nu bezoekt, kan ook het huis waar Maria gewoond heeft na de dood van Jezus, zien. Door een visioen van een kloosterzuster werd de plaats bekend waar Maria gewoond had, tezamen met de apostel Johannes. Wat nu kapel is, staat bekend als het huisje van Maria. De herinneringen aan de heerschappij van de Byzantijnen, de Arabieren, de kruisridders, de Osmanen en de oprichting van de republiek in deze eeuw maken ons bewust van de vergankelijkheid van alles. Christenen staan nog steeds stil bij de resten van kerken en gemeenschappen die er geweest en de graven van de apostelen Philippus en Johannes de evangelist. Ook al is op dit moment de Islam de godsdienst, toch blijven tekenen van het christendom nog steeds aanwezig. is.

Jezus was vertrouwd met die vergankelijkheid. Hij voorzag ook de ondergang van Jeruzalem en haar tempel. Vele Joden beschouwen de tempel als een onaantastbaar bezit, waar God persoonlijk borg voor stond, ook al hadden zij bij het terug kijken op het verleden beter moeten weten. Jezus voorzag dat in tijden van verwoesting en verwarring bepaalde mensen het volk valse boodschappen voorhouden en hun een toekomstperspectief bieden dat geen echte toekomst biedt. Hij roept zijn leerlingen op in tijden van aardbevingen, hongersnood en pest te blijven vertrouwen op God. Ook in tijden dat ze vervolgd worden moeten zij blijven getuigen van het geloof in Jezus en niet achter valse profeten aan te lopen. Leerling van Jezus zijn is niet altijd gemakkelijk. Mensen die familie en vrienden van hen zijn bestrijden elkaar vanwege verschillende opvattingen. Terwijl alle uiterlijke tekenen van houvast wegvallen en mensen terug vallen op zichzelf, is maar één op wie men alle hoop kan stellen: Jezus, onze Heer en redder. "Door standvastig te zijn gij uw leven winnen" Hiermee geeft Jezus aan dat wij niets van datgene wat op aarde is moeten verabsoluteren. Het enige waar wij onze zekerheid in kunnen vinden is ons vertrouwen op God.

Ook nu beleven wij een tijd van afbraak op velerlei gebied. Velen ondergaan dit gedwee en passen zich aan bij de stromingen van deze tijd. De Kerk is niet langer een onaantastbaar gebouw, maar in allerlei opzichten ondervindt zij dat behoorlijk aan haar bestaan geschud wordt. Velen zoeken hun heil bij andere stromingen, die zich bezig houden met zingeving. Weinig mensen blijven de Kerk ondersteunen omdat zij, zoals ze het zelf zeggen, "blijven doen wat hun in het verleden is geleerd". Zij vormen een groep waarop gerekend kan worden. In de teloorgang van vertrouwde dingen kom je tot het wezenlijke van het geloof. Daarvan werd ik mij bewust toen wij in Turkije op een hotelkamer de eucharistie vierden met zeer eenvoudige middelen. Op dat moment besef je dat het gaat om de wijze waarop mensen met God en met elkaar verbonden zijn. Mooie gebouwen moeten wij niet laten verdwijnen, maar wanneer zij toch verdwijnen of een andere bestemming krijgen, dan hoeft dat nog niet het einde van ons geloof te betekenen. Sterker nog. Juist met heel weinig om ons heen ontdek je waar het werkelijk om gaan. "Waar twee of meer samen komen in Mijn Naam ben ik in hun midden". Ons houvast is het gebed en de gave van Jezus' leven. Het besef dat wij Hem met ons meedragen, geeft ons het vertrouwen om toe te leven naar de toekomst. De ondergang heeft niet het laatste woord, maar het met Christus opstaan tot nieuw leven.