Naar het einde toe

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden

Telkens weer worden wij opgeschrikt door dreigende nieuwsberichten: aardbevingen, terreuraanslagen, overstromingen, bodemvergiftiging, vervuiling van lucht en water. Wij hebben angst gekregen voor de atoomkracht en willen terug naar alternatieve energie, angst voor de chemische bestrijdingsmiddelen van ongedierte en onkruid en willen terug naar biologisch voedsel, wij hebben angst voor laboratoria, waarin het menselijk leven gemanipuleerd wordt.

Leven wij niet in een tijd, waarin de voorspellingen van Jezus zienderogen werkelijkheid worden? Veel mensen maken zich grote zorgen om de toekomst wegens de dreigende problemen, de bevolkingsexplosie in de zuidelijke delen van de wereld, over het gevaar dat rijke landen steeds rijker en arme landen steeds armer worden, de bedreiging van de schepping doordat de mens zijn eigen leefmilieu vergiftigt.

Veel mensen maken zich ook grote zorgen om de toekomst van de Kerk. Er zijn er die denken dat zij te gronde gaat, omdat alles wat tot nu toe zekerheid bood: de wet, de leer, de leiding, in beweging komt. Er zijn ook weer anderen die denken dat de Kerk te gronde gaat omdat zij star vasthoudt aan beginselen en structuren die al lang achterhaald zijn.

Welk standpunt moeten wij innemen tegenover deze grote problemen in Kerk en wereld? Heeft het evangelie van vandaag daarvoor een boodschap? De apocalyptische beelden gebruikt Jezus zeker niet om de mensen de schrik op het lijf te jagen. Het zijn beelden uit zijn tijd, wij mogen de schaal niet verwisselen met de kern. En de kern is zeker dat Jezus ons zegt dat deze wereld met al zijn pracht en praal voorbijgaat, dat deze wereld geen ideale wereld is en dat de Kerk nog niet volmaakt is, dat we dat ook niet mogen verwachten. Maar Jezus voegt eraan toe, dat God zelf voor deze wereld zorg draagt en dat er geen haar van ons hoofd verloren zal gaan. Zo is de kern van dit evangelie geen dreigende boodschap, maar een blijde boodschap.

Als wij over de problemen van deze wereld spreken, dan moeten wij drie dingen voor ogen houden. Ten eerste mogen wij ons niet laten leiden door moedeloosheid en angst. Gelovige mensen mogen nooit ongeluksprofeten zijn, die beweren dat het voor alles te laat is. Wij sluiten onze ogen niet voor de problemen, wij weten dat Kerk en wereld hun voltooiing nog niet bereikt hebben, maar wij blijven standvastig standhouden in het geloof dat Jezus de wereld en de Kerk het heil heeft toegezegd. Wij weten ons opgeroepen om mee te werken aan de heiliging van deze wereld en van de Kerk, omdat God de schepping aan ons heeft toevertrouwd.

Daarom zetten wij ons heel bewust in voor vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping. Wij blijven opkomen voor de onaantastbaarheid van het leven, voor de armen en marginalen, voor een rechtvaardige verdeling van de goederen, voor een menswaardig leefmilieu, ook als wij daardoor een voorwerp van haat zullen zijn. Als wij geloven dat God aan het eind van de wereld staat, dan is dit heden al het begin van de toekomst.

Ten tweede moeten wij beseffen, dat het niet gaat om de toekomst van ons als enkelingen, maar om de toekomst van de gehele mensheid. Wij hebben een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de hele schepping. Wij mogen niet alleen denken aan eigen welstand, aan het welzijn van Europa, terwijl voor ons part heel de rest van de wereld ten onder mag gaan. Wij mogen de schepping niet kaal plukken en omvormen tot een woestijn en wij kunnen de aarde niet eindeloos uitputten.

Tenslotte is de christelijke toekomstverwachting gebaseerd op een rotsvast godsvertrouwen, dat zich echter uit in een daadwerkelijke inzet voor een betere wereld. De doorbraak van het Rijk van God zal ook afhangen van de inzet van de mensen, daarom spoort Jezus ons aan standvastig te zijn, wij houden ons vast aan Hem en zo zullen wij leven vinden. Wees maar gerust God houdt alles in handen.