32e zondag door het jaar C

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Het ergste dat mij kan overkomen is, geloof ik, dat ik hier rimpeltjes krijg. Je moet er niet aan denken en er alles aan doen, dat te voor­komen. Desnoods moet je ze weg smeren onder een laag olie. Want mijn eigenheid loopt gevaar als ik niet langer jong en vitaal overkom. Of als u als moeder niet even slank bent als uw dochter. Onze eigenheid is zo kwetsbaar. Onze identiteit staat steeds op de tocht, hoe gezellig en hoe knus ze ook is. Heel huiselijk, met geurende koffie en biologische poe­ders die witter wassen dan wit, biologisch wit natuurlijk.

Het is moeilijk je eigenheid overeind te houden, jezelf te blijven, terwijl onder andere via de reclame de hardste schreeuwers je voor hun karre­tjes proberen te spannen. Het is ingewikkeld te weten wie je ten diepste zelf bent - met of zonder rimpels - in een samenleving die krioelt van de meningen en overtuigingen. Soms voelt het leven zo verknipt aan. Hoe rechts mag je zijn als kind van linkse ouders? Hoe Duits tussen twee Duitslanden midden op de muur? Hoe katholiek ben ik zonder samen te willen vallen met alle katholieken in Rome en Polen en Lim­burg. Wie ben ik zelf? Wat is mijn eigen eigenheid?

Dat is nog iets anders als mijn gemak, al is de verleiding groot om die twee te laten samenvallen. Het stelsel dat ons het meest ter wille is kan rekenen op onze steun. De zender die het meeste lol in zijn pakket doet trekt de meeste kijkers. En de krant die het nieuws het sappigst verpakt is de grootste. Wie ben ik zelf, waar huist mijn hart in die samenleving die barstensvol zit met boodschappen?

Bij de voorplaat van ons boekje van dit weekend zegt dominee Ruud Bartlema: ‘Ontelbaar vaak wordt dat wat wij ten diepste zijn, ons liefste onvervreemdbaar ik, gekrenkt en aangevallen, overspoeld, verminkt en achter tralies van andermans gedachten opgesloten, totdat een visioen ons wakker kust’.

Dat is ook precies wat we vandaag overhouden aan de twee bijbelverha­len. Hoe blijf je jezelf als je cultuur wordt overspoeld door een agressie­ve tegencultuur? Het jodendom dat (hoe vaak al niet?) wordt bedreigd door een vijand die met grof geweld walst over alles wat joden heilig is. We hoorden het heldhaftige relaas van de zeven broers die (zoals dat past in verzetsliteratuur) overeind bleven, al kostte het hun leven. Trouw aan je eigenheid, aan je diepste zelf, tegen de verdrukking in.

In het evangelie zit een vergelijkbare spanning. Het gaat om Jezus die met strikvragen wordt bestookt. Want u voelde ook wel aan dat het onzin-vragen zijn die de Sadduceeën stellen. Ze geloven nota bene niet eens in de verrijzenis. Maar hoe blijf je dan overeind als je zulke fronta­le aanvallen te verduren krijgt? Al kostte het zijn leven...

Misschien dat het ons daaraan ontbreekt: aan aanvallen en duidelijke pogingen om onze eigenheid te ontmantelen. Dan loop je al gauw het gevaar dat je verzeild raakt in een wat gezapige vanzelfsprekendheid. Zonder al te veel na te denken.

Twee gebeurtenissen in onze parochie hebben hier voor mijn gevoel mee te maken. We hadden een tweelingparochie, in Zuid-Afrika, in Soweto. We hadden, zeg ik, want we moesten tot de slotsom komen dat het ons niet lukt dat contact op zinvolle wijze te onderhou­den. Dus ligt er een voorstel het contact te beëindigen. Zouden de men­sen daar ons dan niet kunnen helpen, juist als het gaat om leven in die spanning waarin je (zwarte) eigenheid nooit erkend wordt? Moeten we zo’n besluit niet alsnog herzien, al was het maar om onze eigen diepste wortels op het spoor te komen? Maar ook om solidair te zijn met men­sen die de klappen krijgen?

Een zelfde spanning voelden we vorige week in de parochievergadering, toen moest worden meegedeeld dat een project rondom kerkasiel geen doorgang kan vinden, bij gebrek aan belangstelling van de kerken. Bij een vergadering waar besluiten moesten vallen, waren drie mensen aanwezig. Misschien was het een avond met veel voetballen op tv. Maar hoe verhouden zich zulke vragen met onze eigenheid als kerk en parochie?

Nogmaals de vraag: Wat is onze eigenheid? Is er ook een christelijke identiteit, die heelheid kan brengen in ons verknipte bestaan? Is er te­midden van de chaos een vast punt, in ons of buiten ons, om ons naar te richten? Is er een visioen dat ons wakker kust?

Een eigenheid die ons verbindt met mensen in nood, met mensen al­leen, met bedreigde en aangevallen mensen. Een eigenheid die ons hele leven doortrekt, in onze politieke keuzen, in onze eetgewoonten, in de keuze van je krant en Omroep.

Er wordt van ons niet meteen Makkabeeër-heldenmoed gevraagd. Hoog­uit de vaste overtuiging en het onwrikbare geloof dat wie met God ver­bonden leeft wil werken aan verlossing. Het geloof dat bevrijding welis­waar pijn kan kosten en bergopwaarts ligt, ook in ons leven. Een God, met zijn Zoon die ons altijd zet op het spoor van medemensen. Dat wil­len we vandaag in alle bescheidenheid belijden misschien meer als een voornemen dan als een bezit, in woord en gebed, in beeld en gezang, kortom: als volledige mensen die proberen die overtuiging in hun leven op te nemen…