Evangelieprikje 2016

Het is u ongetwijfeld ook al opgevallen dat politici – de meeste dan toch – meesters zijn in communicatie. Zelfs een nederlaag weten ze zo uit te leggen dat je op den duur zou denken dat ze gewonnen hebben. Als een partij het onderspit moet delven in een of ander schandaal, dan neemt een politieker geen ontslag omdat hij fouten gemaakt heeft maar wel om het land, de stad, de provincie een dienst te bewijzen. Met dit voor ogen had Jezus misschien naar hen verwezen mocht Hij vandaag geleefd hebben en de boodschap die we vandaag hoorden willen doorgegeven hebben. Want we kunnen het misschien niet allemaal even intellectueel eerlijk vinden, maar toch trappen er heel veel mensen in en weten ze zo kiezers voor zich te winnen. Jezus roept ons namelijk vandaag op even gewiekst te zijn als de grootste boef om het rijk Gods met zo veel mogelijk vrucht te verkondigen.

Maar helaas ... Christenen zijn nogal vaal een lamme kudde schapen die zich – zeker vandaag – niet te luid durft laten horen. Daarbij komen we zelden in het nieuws met het nieuws dat we willen brengen, namelijk een Blijde Boodschap. Als christenen al in het nieuws komen is het omwille van een of ander schandaal of om duidelijk te maken waar we tegen zijn. Er is natuurlijk niets op tegen dat schandalen openbaar worden, ook niet dat mensen weten dat wij als geloofsgemeenschap tegen bepaalde ideeën en praktijken zijn. Alleen ... de manier waarop het gebracht wordt, zou beter kunnen. Belangrijker dan mensen te laten weten waar we tegen zijn, is hen voldoende en enthousiast te vertellen waar we voor zijn. Belangrijk daarbij is uiteraard dat we dat zelf goed weten: waar staat het christendom voor? Wat is de kern en door welke bijzaken wordt die gewurgd? Eens we daar uit zijn, moeten we nadenken over hoe we dit aan de man of de vrouw proberen te brengen. Er is een tijd geweest dat we veel mensen bereikten omdat die zo vriendelijk waren om naar de kerk te komen of een abonnement op het parochieblad te nemen. We constateren dat deze methode over zijn hoogtepunt is en we dus op zoek moeten naar andere methoden. Als de mensen niet naar ons komen, moeten wij misschien naar hen gaan? Moeten we dan een soort getuigen van Jehova worden? We zouden dat kunnen proberen, maar we weten dat dit nu ook niet zo succesvol is en dat het nogal opdringerig is en daarom niet altijd gewaardeerd wordt, wat dan wel?

Een belangrijke eerste stap zou kunnen zijn dat we ophouden met te verbergen dat we christen zijn. Christen-zijn is een bewuste keuze en het geeft je een andere kijk op je eigen leven en het leven in het algemeen. Over de kern van de Blijde Boodschap hoeven we ons niet te schamen. Soms hebben gelovige mensen individueel, soms de Kerk als gemeenschap er een zootje van gemaakt, maar dat ligt niet aan de Blijde Boodschap zelf. Veel van de kritiek die mensen vandaag op gelovigen hebben, zouden ze niet kunnen hebben mochten we wat evangelischer zijn. Het doet me denken aan het verhaal van de zeepfabrikant en de priester. Op een dag komen ze elkaar tegen en de zeepfabrikant zegt: “godsdienst dient tot niets. Al eeuwen verkondigen jullie een Blijde Boodschap en nog altijd wordt er gevochten, soms zelfs in de naam van jullie God. De priester kijkt rond en merkt een paar spelende jongens op, vuil van het ravotten. Zeep werkt niet, zegt de priester, het bestaat al eeuwen en die jongens lopen er nog altijd vuil en smerig bij. Maar dat komt omdat ze de zeep niet of niet goed gebruiken, protesteert de zeepfabrikant. Het is net zo met de godsdienst, antwoordt de priester.” Spitsvondige mannen en vrouwen als deze priester hebben we meer nodig in onze Kerk. Alhoewel, ook al verkondigen we het Woord, met praten alleen maak je geen mensen warm, wel als ze zien dat je er ook naar leeft en handelt. Laten we daar misschien eens werk van maken, zonder de verkondiging via andere kanalen te laten schieten. Getuigen van een God die liefde is, die vergevingsgezind is en die alle mensen een kans wil geven, kan je niet overtuigend doen als je zelf niet liefdevol, vergevingsgezind en met een open geest in het leven staat. Als mensen dat bij ons zouden kunnen ontdekken, dan zouden ze zich misschien afvragen: hoe doen die dat, want dat is toch niet eenvoudig? Dan krijgen wij een open doel om te scoren, want dan kunnen we vertellen dat wij ons gedragen weten door een God die liefde is en die dat heeft getoond in de figuur van Jezus van Nazareth.

Met dit evangelie in het achterhoofd hoeven we ons niet schuldig te voelen wanneer we mensen die vragen een sacrament te ontvangen, eerst even onderdompelen in ons geloof. Je zou dan kunnen zien als een trucje, die komt nog dus die gaan we overtuigen, maar dat is dus een negatieve manier om er naar te kijken. Eigenlijk bieden we die mensen de kans om te delen in onze diepste vreugde, net omdat het ons zo gelukkig maakt willen we het delen met anderen. Ook als je weet dat er heel veel mensen naar een begrafenis komen die niet zo christelijk zijn, moet je je niet schuldig voelen als je het verrijzenisgeloof ter sprake brengt. Zonder dat verrijzenisgeloof heeft een kerkelijk uitvaartplechtigheid geen zin, je zou het anders even goed in een sporthal kunnen doen. En zo zijn er nog wel kansen die we moeten grijpen om te getuigen, niet om hen te strikken, maar om hen te laten delen in ons geloof en vreugde.

Ga dus en verkondig ... met woord en daad.