Tijd loslaten (2010)

Af en toe kom je zo iemand tegen, iemand die de tijd vergeet, die nauwelijks in de gaten heeft dat er horloges en klokken zijn die aangeven te stoppen met waar je mee bezig bent. Misschien is het wel een musicus, een sportheld, een onderzoeker of een carrièremaker. Alles hebben ze er voor over: vroeg opstaan, voor dag en dauw aan het werk, nauwelijks tijd om te eten, geen tijd voor sociale contacten. Zelfs in het weekeinde moet er nog gewerkt worden. Ze ervaren het niet als werk, het is hun leven. Ze hebben zich een hoog doel gesteld waar niets hen vanaf brengt.
Het lijkt alsof Jezus in het evangelie van vandaag ook zulke musici, carrièremensen of sportlieden van ons wil maken, als Hij zegt: ‘Wil je een leerling van Mij zijn, dan moet je zelfs je eigen leven verfoeien.' Je eigen leven prijsgeven? Aangezien wij niet allemaal helden zijn, lijkt dat ver weg voor gewone mensen, zoals de meesten van ons. Het lijkt ver, maar is dat zo?
Ieder van ons, zoals we hier zitten, hebben ooit wel eens een ervaring gehad van oneindige grootheid, van overstelpende liefde, van eenheid, van God misschien. Soms raken we hevig ontroerd door muziek of door een overweldigend landschap of door iemand die ons vergeeft of door kleine kinderen. Stap voor stap kunnen we dan een bijbehorend gedrag ontwikkelen. Wat ons eerst moeite kostte, gaat op den duur vanzelf. We letten op onze centen, maar geraakt door noodlijdende mensen, geven we aan goede doelen, vervullen we onze burgerplicht, kunnen we zelfs tot bidden komen en God eer brengen. We worden geraakt, ons hart raakt vervuld van liefde, en we weten niet eens of het liefde voor God is of liefde voor iedereen, voor alles. Als we zo zijn geworden, is al wat we doen: leerling van Jezus zijn. Dan zijn we zo geworden en daarom doen we zo. Wat we precies doen is niet aan de orde, enkel nog wat we zijn. Een goede boom brengt immers goede vruchten. We zijn leerling van Jezus, en we weten het niet eens. We hebben de tijd losgelaten, we zijn onszelf vergeten. Dat is waar het op uitloopt: dat we onszelf vergeten.
Betekent dat het vergeten van eigen geestelijke en lichamelijke gezondheid? Natuurlijk niet, want dan zou het ons onmogelijk worden ons in te zetten waarvoor we gaan. Dan zouden we de tijd daarvoor wegnemen.
De mensen die destijds naar Jezus kwamen luisteren waren nog niet zo ver dat ze zich helemaal konden geven. Jezus daagt hen als het ware uit met krasse uitspraken. Hij roept hen op om het meest eigene, het meest dierbare dat een mens bezit, het eigen leven, te relativeren omwille van iets dat veel groter is en dat alles te maken heeft met de navolging, elders in het evangelie ook wel als ‘het eeuwige leven' betiteld. De keuze is niet eens zo moeilijk. Wie leeft ten koste van alles en iedereen om zijn eigen hachje veilig te stellen,komt nog eens bedrogen uit en loopt een forse teleurstelling op. De zin van je leven is niet gelegen in de behartiging van jouw eigen belang - dat is een dwaling, een doodlopende weg. ‘Niemand leeft voor zichzelf, niemand sterft voor zichzelf, wij leven en sterven voor God onze Heer, aan hem behoren wij toe!' zal Paulus later schrijven in de Romeinenbrief (14,7-8). Het is diezelfde overtuiging. Leven voor jezelf alleen is een doodlopende weg, leven voor God is een weg die toekomst biedt, leven voor anderen is een weg die uitzicht geeft en zin geeft aan en in leven voor elke dag.